29-09-09

Terreur op Oktoberfest?

oktoberfest Gevolg van bondsverkiezingen

Terreurgevaar op het Oktoberfest München

Al Qaida en de Taliban dreigen met terreuraanslagen o.a. op het Oktoberfest binnen de twee weken na de bondsverkiezingen.

Het Oktoberfest in München, het grootste bierfeest en de grootste kermis ter wereld, wordt bedreigd door Al Qaida en de Taliban. Elk jaar komen miljoenen bezoekers uit alle hoeken der wereld en dat is dit jaar niet anders. Het Oktoberfest duurt nog tot komende zondag 4 oktober 2009.

De bedreigingen van de terroristen uit Afghanistan en Pakistan worden zeer ernstig genomen. Videoboodschappen liegen er niet om. Al Qaida en de Taliban eisen de onmiddellijke terugtrekking van de Duitse troepen uit Afghanistan. Die troepen zijn daar in het kader van de NATO-hulp aan dat land. In een van de boodschappen werd concreet gewezen op een aanslag in Duitsland binnen de twee weken na de verkiezingen van 27 september 2009. Meer concreet werd o.a. verwezen naar het Oktoberfest. Dit is een regelrechte inmenging van de terroristen in de verkiezingen. Het resultaat van die verkiezingen heeft een conservatieve liberale overwinning opgeleverd. Dergelijke constellatie zal zo goed als zeker elke terugtrekking uit Afghanistan weigeren...

Ordediensten en politie zorgen sinds gisteren voor een toegenomen beveiliging van de 'Wiese'. Zo is het ruime luchtruim boven de plaats gesloten. Alle straten rondom het gebeuren zijn voor elk verkeer afgesloten, alleen hulpdiensten en leveranciers mogen door. Er is slechts één toegang tot de Wiese, waar bezoekers gecontroleerd worden. Parkings in de buurt worden deels verboden. Taxi's mogen niet door, tenzij gecontroleerd. Im München werden enkele moslims opgepakt en in voorlopige hechtenis gebracht. Dit is een zuivere veiligheidsmaatregel. Het gaat om personen die zich in de laatste jaren fanatiek pro-Al-Qaida-Taliban geprofileerd hadden.

Ondertussen loopt het Oktoberfest verder. Het bier in de Maß van 1 liter vloeit en vloeit...

10:39 Gepost door Sebastian in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: terreur, al qaida, munchen, taliban, oktoberfest, wiese |  Facebook |

28-09-09

Vijf voor twaalf in Duitsland

Bondsverkiezingen 27/09

Wat nu?

Wachten op een antwoord tegen de neocons en neolibs

De reacties van de Duitse bevolking waren bij de verkiezingen niet anders dan bij andere kiesbeurten. Misnoegdheid met de economische crisis heeft vele kiezers van de regeringspartijen afgewend, het meest van die partij die veel minder cohesiekracht vertoont tussen kiezers en partij, de sociaal-democratische partij SPD. Vandaar dat de CDU minder verliezen geleden heeft, de cohesie is er sterker. De CSU leed echter nog meer dan de CDU. Dat heeft echter andere oorzaken. Wellicht is de hoofdoorzaak voor de CSU de ontbolstering van het volk in Bayern. Alleen in die staat komt de CSU op, en die staat werd tot voor 2 jaren gedomineerd door de katholieke traditie. Die ontbolstering vertoonde zich echter reeds vorig jaar bij de deelstaatverkiezingen in het land van de processies en bedevaarten.

Vele sociaal-democraten treuren. Na ja, was soll's! Er is nu haast niks sociales meer in de komende regering van neocons en neolibs. Het is echter wachten tot 2013, de volgende bondsverkiezingen. Daartegen zal de economische crisis wellicht net uitgewoed zijn. Er zullen wellicht vele besluiten genomen zijn om de economie te redden ten koste van de werknemers. Neen, kanselier Angela Merkel zal geen indruk geven het hoofd te zijn van een partij waar de neocon-vleugel nu werkelijk vleugels zal krijgen. Zij zal haar 'sociale' politiek uitleggen als een ware strijd tegen de werkloosheid, en... mogelijk zal zij daarbij scoren. Maar ten koste van wat? Ten koste van een lage-loon-politiek, een verbannen van minimumplannen, een terugschroeven van sociale verworvenheden? Neolib-voorzitter Guido Westerwelle zal haar daartoe dwingen. Ook de neocon-vleugels van CDU en CSU zullen hun eisen stellen, zij hebben nu immers de wind in de zeilen.

Wat kan dan het gevolg zijn in 2013? Het zou wel eens kunnen dat de kiezers dan massaal de CDU en CSU zullen verlaten, de vrij stevige cohesiekrachten zullen dan wel aan corrosie leiden... de conservatieven zullen dan mogelijk hetzelfde lot ondergaan als de sociaal-democraten nu. Maar waarheen zal die massa kiezers vluchten? Als de sociaal-democraten geen verfriste visie op tafel leggen, zullen Die Linke, de ex-communisten, en eventueel ander snipperpartijen ervan profiteren. Het is te hopen dat de sociaal-democraten eindelijk eens een antwoord zullen vinden op het neoconservatisme em het neoliberalisme in de wereld. Een neomarxisme of neosocialisme is geen oplossing. zowel marxisme als socialisme hebben niet alleen in Duitsland, maar in heel de wereld een vrij negatieve connotatie, gevoelswaarde, hoewel zeer veel ervan diep humaan is. Men zal totaal moeten 'umdenken' en een neohumanisme op economisch en sociaal vlak moeten creëren...

Schluss Sozialstaat

Bondsverkiezingen 27/09

De 'Welle' uit het westen

Duitsland zomer 2009 is niet meer hetzelfde als Duitsland herfst 2009. Een 'riese Welle' is over het land gerold, meer zelfs, de conservatieve kapitalistische liberale wind uit het westen heeft het sociale in Duitsland de grond ingeboord. FDP-voorzitter Guido Westerwelle heeft zijn naam niet gestolen.

De sociaalstaat dreigt nu in de geschiedenisboeken te verdwijnen. Kanselier Angela Merkel blijft het hoofd van de Duitse regering, en zij blijft boegbeeld van de sociale vleugel in de CDU, maar dat laatste is het enige sociale lichtpuntje dat nog zwak schemert in Berlijn. In de vorige regering stond het sociale nog relatief hoog aangeschreven met de sociaal-democratische SPD als grootste partij in die regering, met aldus dat sociale tintje van een CDU-vleugel en met een vermeldenswaardig aandeel van het sociale in de Bayerse CSU.

Nu zwaait het neoliberalisme van de FDP en van de gelijkgezinde vleugels uit de CDU en CSU de plak in Berlijn. Voor het eerst in de Duitse geschiedenis is de FDP dubbel zo machtig geworden als de CSU: dubbele aantal zetels in de Bundesstag. Het is goed denkbaar dat de sociale vleugels in de CDU en CSU nu verdrongen zullen worden door de neoliberale vleugels, aangewakkerd door de Welle uit het westen. Kanselier Angela Merkel zal 'verdammt' hard moeten knokken om alle toekomstige besluitvormingen met een vleugeltje sociales te kruiden.

De kiezers hebben het land aldus grondig veranderd. Wijst dit erop, dat zij geen sociaalstaat meer willen? Wijst dit erop dat zij tevreden zijn met de steeds dalende lonen, met de dumpingslonen, met het tweeklassensysteem der gezondheidregeling? Neen, hoogst waarschijnlijk: neen. Maar zij reageerden zoals kiezers overal in de wereld reageren op ontevredenheid: vlucht uit de regeringspartijen. Vandaar de teruggang van de CDU, de sterke teruggang van de CSU en monsterachtige duik van de SPD. Dat waren de drie regeringspartijen in de beëindigde legislatuur. De tol zal het Duitse volk weldra voorgeschoteld krijgen...

27-09-09

Duitsland: zwart-geel

Bondsverkiezingen 27/09

Conservatieve liberale regering staat

Prognose zondag 27 september 2007 18.00h:

Union, CDU + CSU, conservatieven 228 zetels
SPD, sociaal-democraten 151 zetels
FDP, liberalen 92 zetels
Die Grüne, groenen 63 zetels
Die Linke, ex-communisten 82 zetels

De conservatieven en liberalen wilden graag een regering vormen: In de afgelopen maanden leek alles erop te wijzen, dat dit ook zo zou worden. Vele kiezers vroeger zich zelfs af of het wel de moeite zou zijn om nog te gaan kiezen: in hun ogen lag alles reeds vast. De sociaal-democraten panikeerden hier en daar. Guido Westerwelle, voorzitter der liberale FDP, loopt reeds weken met de neus hoog op. Hij rook reeds zijn postje als bondsminister voor Buitenlandse Zaken. Angela Merkel, Union en uittredend kanselier, bleef eerder met beide voeten op de grond. Zij uitte zich wel zonder veel pathos voor een zwart-gele coalitie, maar liet toch enige kansen voor een hernieuwde grote coalitie tussen Union en SPD open, hoewel zij ergens wel blij was om met de FDP scheep te gaan. Maar in de laatste week was het tij gekeerd. De SPD won terein terug.

Nu 18h: alea jacta est! ZWART-GEEL STAAT! Kanselier Angela Merkel kan als kanselier een conservatieve-liberale regering voeren. De sociaal-democraten zitten in de diepste put ooit. Van een vermeend beter resultaat in de laatste week is het voor hen een gruwelijke dalvaart geworden.

UPDATE: Het eindresultaat bevestigt de prognose van de vooravond zondag 27/09 met sterkere profilering voor het aantal zetels:

>

Union, CDU + CSU, conservatieven 239 zetels
SPD, sociaal-democraten 146 zetels
FDP, liberalen 93 zetels
Die Grüne, groenen 68 zetels
Die Linke, ex-communisten 76 zetels

18:08 Gepost door Sebastian in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: duitsland, verkiezingen |  Facebook |

Bondsverkiezingen: stilte voor de storm

verkiezing Bondsverkiezingen 27/09

Rust, romance en zon voor de hel losbarst

Duitsland kiest. Duitsland geniet de zonnige herfstdag. Duitsland gonst van gekeuvel over alles en nog wat, behalve over de verkiezingen. Duitsland laat zijn vogeltjes tsjilpen. Maar om 18.00h breekt de hel los...

Het is met spanning wachten op 18.00h. Dan worden de stemlokalen in heel Duitsland gesloten en verschijnt tegelijk de eerste prognose bij haast alle tv-zenders van het land. Ondertussen lijken minder burgers dan in 2005 te gaan stemmen. Toen brachten nog 77 % der gerechtigden hun stem uit. Overigens is er op dit ogenblik - tijdens de urenlange stilte voor de storm - geen nieuws te rapen, behalve dat in een stemlokaal in Berlijn door iemand een pakje werd achtergelaten. Twintig minuten lang werd de verkiezing er stilgelegd, het was een loos alarm.

De zon schijnt in heel het land. Iedereen geniet en keuvelt over alles en nog wat. De verkiezingen zijn waarschijnlijk geen thema bij de meesten... nog niet! Daartoe is het wachten tot de duiven gelost worden om 18h. Alleen zij die ergens plichtbewust zijn of die door anderen aangespoord werden of die zich stierlijk vervelen, ja... die trekken naar de stemhokjes. Inderdaad is de opkomst vandaag zeer laag, althans tot op dit ogenblik, 17h. Ach ja, op sommige plaatsen had men moeite om een stemlokaal te vinden. In steden en grotere dorpen is dat snel bepaald: een school, een sportcentrum, enzomeer. Maar er zijn in het land duizende kleinere dorpjes met vaak minder dan honderd inwoners. Daar is een stemlokaal geen evidentie. Maar geen nood, de plaatselijke gastheer van een Gaststätte of zelfs de lokale rondborstige boer leent met plezier een achterplaatsje uit.

Vreemd toch... een uur voor 18.00h lijkt niemand een benul te hebben welke hel op alle media weldra gaat losbarsten. Waar nu nog films, of docu's getoond worden, zal in een uurtje de verkiezingskoorts plots en onerbarmelijk toeslaan. Ach ja... toch nog een 50 minuten genieten van de rust op deze zonnige zomerse herfstdag...

17:15 Gepost door Sebastian in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: duitsland, verkiezingen |  Facebook |

Verkiezingen in Brandenburg: rust en rust

platzeck Verkiezingen Brandenburg 27/09

Stabiliteit en rust gegarandeerd

Heel Duitsland beweegt zich vandaag naar de stemhokjes, maar in Brandenburg niet alleen voor de Bundestag, maar ook voor het parlement van die deelstaat, de Landtag genaamd. Daarbij zullen vandaag geen verrassingen te rapen zijn. Matthias Platzeck, de bezadigde vaderlijke en toch relatief jonge ministerpresident zal er zijn oude grote coalitie van sociaal-democraten en conservatieven waarschijnlijk kunnen voortzetten.

De deelstaat Brandenburg ligt in het oosten van Duitsland en zij omarmt in haar geheel de stad Berlijn - stad die een stadstaat op zich is - en heeft een merkwaardige natuur en geschiedenis. De natuur is er een bezoek waard. Op niet veel andere plaatsen in West- en Midden-Europa kan men zozeer de gevolgen zien van de laatste ijstijden, tienduizenden jaren geleden. Een heuvelachtig geheel met vele meertjes en een rijkdom aan fauna en flora. Brandenburg is als het ware de rust zelf, zo rustig dat het de ideale tussenlandingsplaats is van talrijke trekvogelsoorten die elk jaar hun verblijfplaats wisselen tussen Skandinavië en Zuid-Europa en Afrika. De hoofdstad van de deelstaat is Potsdam en ja... dan hoeft het helemaal geen betoog meer, dat Brandenburg kan bogen op een uitzonderlijk rijke geschiedenis: het centrum van Pruisen. Denken we maar aan het kasteel Sanssouci als de verblijfplaats van de Pruisische koningen en aan Cecelienhof als kasteel waar de fameuze Conferentie van Potsdam gehouden werd in 1945.

Op politiek vlak heerst dezelfde rust en stabiliteit als in de natuur van de deelstaat. Sinds 2002 is Matthias Platzeck er de ministerpresident. Hij is een nog relatief jonge SPD-er, van beroep uit een medisch assistent, rust uitstralend als geen ander. In november 2005 werd hij tot voorzitter van de SPD gekozen. Iedereen zag daar alle heil in voor de sociaal-democratische partij gezien de bezonnenheid en vaderlijkheid van Matthias. Maar zijn gezondheid kon niet mee. Waarschijnlijk had dat te maken met zijn diepe bekommernis om de functies die hij uitoefende, en werden hem psycho-somatische gevolgen rampzalig. In april 2006 verkoos hij dan ook het voorzittersschap van de SPD aan een ander over te laten en zich terug als ministerpresident van Brandenburg te profileren.

De nu eindigende legislatuur in Potsdam bestond sinds 2004 uit een coalitie van SPD en CDU. Die laatste partij is echter niet zo sterk als Die Linke. Die laatste partij bestaat uit ex-communisten en is in Brandeburg het logische gevolg van het einde der communistische DDR. Vandaag 27 september 2009 worden de burgers van de deelstaat niet alleen opgeroepen om voor de Bundestag te stemmen zoals elke burger in Duitsland, maar eveneens voor een nieuwe Landtag in Potsdam. De opiniepeilingen voorspellen niets bijzonders: de stabiliteit van de grote coalitie lijkt gegarandeerd te zijn en de rust en de bezonnenheid van Matthias Platzeck zal naar alle waarschijnheid de komende vijf jaren over Brandenburg blijven zweven. Of zal vanavond toch een barstje in die rust tot uiting komen?

UPDATE na de verkiezingen: Alles werd bevestigd. De SPD blijft aan de leiding, CDU blijft coalitie-kandidaat en Die Linke blijft tweede partij.

Verkiezingen in Noord-Duitsland: herrie en herrie

Carstensen Verkiezingen Schleswig-Holstein 27/09

Aartsvijanden gedoemd om verder samen te werken?

Heel Duitsland beweegt zich vandaag naar de stemhokjes, maar in Schleswig-Holstein niet alleen voor de Bundestag, maar ook voor het parlement van die deelstaat, de Landtag genaamd. Daarbij komen twee echte aartsvijanden tegen elkaar op, elkaar hatend sinds het begin van de nu eindigende legislatuur: Peter Harry Carstensen en Ralf Stegner.

Het noodlot kan soms bikkelhard toeslaan. Dat geldt zeker voor de politiek in de deelstaat Schleswig-Holstein, een deelstaat die iets of wat in symbiose leeft met Denemarken. Doorheen de geschiedenis werden zware slagen geleverd tussen Denemarken en Pruisen. Uiteindelijk is de helft van Schleswig Deens geworden, de ander helft vormt met Holstein de noordelijkste deelstaat van Duitsland. De staat heeft enkele prachtige steden, waaronder de hoofdstad Kiel en vooral de stad Lübeck, parel van de baksteengotiek, een van de belangrijkste centra voor Duitse literatuur met onder andere de Lübeckse zoon Thomas Mann en zich in Lübeck gevestigde Günter Grass. Overigens is de deelstaat doordrongen van de zeelucht, omarmd door de Noordzee en de Oostzee.

De politiek beleeft er rampzalige jaren. De deelstaat leeft reeds decennia boven haar stand. De inkomsten zijn er vrij laag, de uitgaven torenhoog. In 2005 was die financiële toestand dan ook het thema bij uitstek bij de deelstaatverkiezingen. Aan het hoofd van de CDU, de conservatieven en een van de twee grootste partijen, stond een eerzuchtige arrogante landbouwingenieur, Peter Harry Carstensen. Aan het hoofd van de SPD, de sociaaldemocraten en de andere grootste partij, stond een vrij brutale lang niet fijngeschaafde germanist en politiekwetenschapper Ralf Stegner. Carstensen wou ten koste van wat ook de verkiezingen winnen. Ministerpresident worden, dat streelde zijn ijdelheid. En ijdel is hij wel. Hij is lang niet door iedereen graag gezien in CDU-middens, men is hem in Berlijn liever kwijt en het is aldus goed dat hij ver van Berlijn de lakens kan uitdelen. Hij wou in 2005 een zwart-gele coalitie tussen CDU en de liberale FDP bekomen, om keihard de financiën van Schleswig-Holstein te saneren, waar nodig ten koste van sociale verworvenheden.
Ralf Stegner is letterlijk het tegenovergestelde van Carstensen. Hij is een ruwe blok graniet, spreekt niet met een geslepen tong zoals Carstensen, is echter lang niet verlegen om op een ware brutale wijze zijn gedacht te zeggen. De SPD-leiding in Berlijn zit soms wel erg veveeld met Stegners karakter, maar goed... ook Stegner beweegt zich ver van Berlijn in het hoge noorden. Hij streefde in 2005 een rood-groene coalitie na tussen SPD en Die Grüne.

De verkiezingen in 2005 liepen fataal af voor beide rivalen. Geen enkele bekwam de meerderheid die vooropgesteld was. Er was maar één uitweg, namelijk een grote coalitie tussen CDU en SPD, een op voorhand vervloekte samenwerking tussen de twee aartsvijanden. De CDU had 1,5 % stemmen meer dan de SPD, en zo werd Carstensen ministerpresident. Van 2005 tot de zomer van dit jaar werd in de deelstaatregering en in de Landtag - het parlement - meer gevochten dan gewerkt. De ene wet na de andere viel in het water, elkaar blokkeren was een geliefkoosd spel geworden. En ja, beide dragen de schuld daarvoor. Uiteindelijk barstte de pot in juni 2009. Carstensen had meer macht dan Stegner, want ministerpresident. En dat buitte hij uit. Sinds de zomer blijkt namelijk uit opiniepeilingen dat in heel Duitsland de conservatieve CDU en de liberale FDP een stijgende aanhang onder kiezers genieten. Daarvan wou Carstensen - voor het tij weer zou keren - profiteren om vervroegde verkiezingen in zijn deelstaat af te dwingen; normalerwijze zou pas in 2010 een nieuwe legislatuur nodig zijn. En ja... Carstensens wil werd opgelegd. Hij eiste de ontbinding van de Landtag. Die weigerde onder impuls van Stegner. Dan trok Carstensen maar aan de noodrem en smeet zowaar de hele SPD uit zijn regering, zomaar! Tja, en daardoor werden de Schlewig-Holsteinse verkiezingen vervroegd op vandaag 27 september.

Wat zal het vandaag worden in Schleswig-Holstein? De hoop van Carstensen op de revival van zwart-geel uit de afgelopen weken is volgens opiniepeilingen in de laatste dagen gesmolten als de zon. Zowel in heel Duitsland als in Schleswig-Holstein lijkt de zegezekere coalitie van Union en FDP net geen meerderheid meer te halen. Dat zou betekenen dat de twee aartsvijanden Cartsensen en Stegner weer een hele legislatuur elkaar het leven onmogelijk zullen maken in een verlengenis van een grote coalitie in Kiel. Of haalt zwart-geel het toch nog in extremis?

UPDATE na de verkiezingen: Carstensen heeft zijn aartsrivaal Stegner verslagen. In de deelstaat kan de CDU een coalitie vormen met de liberale FDP.

26-09-09

Duits kiessysteem: oorlog!

Kiesbrief2 Duitse Bondsverkiezingen 27/09

Van een minderheid een meerderheid maken

De verkiezingen morgen zondag 27 september 2009 zouden wel eens kunnen leiden tot een ware oorlog in Duitsland op politiek vlak. De opiniepeilingen voorspellen een enge race voor de meerderheid tussen enerzijds de Union van Angela Merkel en een kleinere partij, en anderzijds de SPD en twee kleinere partijen. De SPD stelt mogelijk de zin van de Union in vraag. Maar nog veel problematischer zal het hele kiessysteem in Duitsland worden door een vreemd spel van overhangmandaten die ertoe kunnen leiden, dat van een minderheid een meerderheid kan gemaakt worden tot ergenis van de tegenpartijen.

1. Union: partij of geen partij?

Op de avond van de vorige bondsverkiezingen in 2005 veroorzaakte uittredend kanselier Gerhard Schröder een kleine rel om zijn partij, de SPD, opnieuw het kanseliersschap te bezorgen. Hij argumenteerde dat de SPD de grootste partij van het land was geworden en zij aldus het kanseliersschap mocht opeisen. De resultaten van de verkiezingen waren:

SPD met 34,2 % en 222 zetels
CDU met 27,8 % en 180 zetels
CSU met 7,4 % en 46 zetels.

Die cijfers spreken een klare taal: de SPD is overwinnaar. Maar... CDU en CSU komen op als een unie, de Union. Die is helemaal geen partij, weerde Schröder zich. Angela Merkel, CDU, wees er echter op dat de Union in de Bundestag vertegenwoordigd wordt door één fractieleider. Bovendien zijn CDU en CSU weliswaar partijen van dezelfde signature maar geen partijen die in heel Duitsland opkomen, maar wel elkaar aanvullen - CSU komt enkel in Bayern op, CDU in de rest van het land. Na hevige debatte moest Gerhard Schröder zich daarbij uiteindelijk neerleggen en werd Angela Merkel de nieuwe kanselier. Ditzelfde strijdpunt zou ook nu zondag wel eens op tafel kunnen liggen...

2. Van een minderheid een meerderheid maken: het spel met overhangsmandaten

Heeft u de afbeelding van de stembrief hierboven goed bekeken, dan valt het op dat een kiezer in Duitsland twee stemmen heeft: De Erststimme, de eerste stem, en de Zweitstimme, de tweede stem. Tussen haakjes: In het verloop van deze posting zal steeds de Duitse benaming van die stemmen weergegeven worden. Ziet u hoe bij de Erststimme voor elke opkomende partij slechts één kandidaat gekozen kan worden? En hoe in de Zweitstimme alleen maar partijen in hun geheel gekozen kunnen worden? Dat vraagt om verklaring... Vooraf even meegegeven: elke stemgerechtigde Duitser kan deelnemen aan de verkiezingen, moet echter niet. En bij het uitbrengen van de Erststimme en de Zweitstimme, mag men voor elk van dezen dezelfde of twee verschillende partijen kiezen. Lees dieper onderaan hoe belangrijk dit laatste 'spel' kan zijn.

2.1. De Erststimme: het directe mandaat

Er zijn principieel 598 zetels van de Bundestag te bezetten. 299 ervan - exact de helft - kunnen direct door de kiezers gekozen worden als volgt:

Heel Duitsland is ingedeeld in 299 kiesdistricten, zodanig dat elk district ongeveer 1/299ste van de totale bevolking weergeeft en geen enkel district verdeeld kan zijn over meerdere deelstaten. Voor elk district kan eenieder zich kandidaat voor een Erststimme stellen, gebonden of niet gebonden aan een partij. Een verkiezingscommissie bepaalt de voorwaarden om te kunnen kandideren. Een kandidaat kan uiteraard niet in twee kiesdistricten tegelijk kandideren. In de praktijk zijn haast alle kandidaten partijgebonden. Per partij en district mag maar één kandidaat voor de Erststimme opkomen.

Na de verkiezingen zal door telling snel duidelijk zijn welke persoon het hoogst aantal stemmen bekomen heeft in een district. Die persoon krijgt het 'Direktmandat', zetelt aldus in de Bundestag. Gevolg: Elke partij zet best een populaire of verdienstelijke persoon op de lijst van de Erststimme. Het gaat immers om alles of niets. Slechts één persoon kan winnen, de andere partijen gaan leeg uit.

2.2. De Zweitstimme: partijkeuze en lijstmandaten

Na het vaststellen van de 299 directe mandaten uit de Erststimme, rest nog de overige 299 zetels in de Bundestag te verdelen. Daartoe komt de Zweitstimme van elke kiezer aan bod. Bij die stem kiest men een partij in haar geheel - zie de afbeelding bovenaan.

Na de verkiezingen worden voor heel Duitsland alle Zweitstimmen per partij geteld. De Zweitstimmen van een partij die geen 5 % der totaal aantal stemmen in het land haalt, vallen weg, tenzij die partij drie directe mandaten in heel het land heeft kunnen bekomen. Voorbeeld: Als de NPD 3,5 % heeft gehaald, vallen al haar Zweitstimmen in heel het land weg tenzij zij 3 directe mandaten met de Erststimme heeft verworven.

Dan verdeelt men het totaal van 598 zetels - dit is de 299 directe mandaten en de 299 nog vrije zetels - over de resterende partijen in verhouding tot de bekomen Zweitstimmen. Bijvoorbeeld: haalt de Union 30 % der Zweitstimmen in heel Duitsland, dan krijgt zij 30 % van de 598 zetels, wat 179 zetels betekent. Tussen haakjes: het totaal van 598 zetels dat kan verdeeld worden onder de resterende partijen wordt eigenlijk vooraf verminderd met de eventuele 1 tot 2 directe mandaten van partijtjes die de 5 %-drempel niet gehaald hebben en met eventuele partijloze kandidaten die ergens een direct mandaat hebben verworven. Na de verdeling van de zetels over de partijen, worden de toegekende zetels per partij nog eens verder verdeeld over elk van de 16 deelstaten van Duitsland.

Vervolgens komt in elke deelstaat en voor elke partij een speciale lijst aan de oppervlakte. Hier gaat het om een geheime lijst van kandidaten voor de verdeling van de toegekende zetels uit de Zweitstimmen. Voorbeeld: Niedersachsen zou voor de SPD een lijst van 30 kandidaten hebben kunnen opgesteld. Die lijsten zijn aldus voor de gewone burger geheim en komen alleen maar de verkiezingscommissie onder de ogen. Bij die verdeling worden eerst de kandidaten, die eventueel door de Erststimme direkte mandaten verworven hebben, van die lijst geschrapt. Die directe mandaten hebben trouwens reeds hun zetel in de Bundestag. Resteren er dan nog toe te kennen zetels voor die partij, dan worden de lijstkandidaten afgelopen van boven naar onder. Een voorbeeld: Veronderstel dat Bayern uit de pot van de Zweitstimme 40 zetels voor de CSU bekomt en dat er 35 direkte mandaten uit de Erststimme waren gekozen voor die partij. In dat geval worden van de CSU-lijst 40 - 35, dat is 5 zetels toegekend aan de resterende lijstkandidaten van boven naar onder. Die mandaten noemt men lijstmandaten. Zo, daarmee is de kous af en wordt de Bundestag volledig bezet door verkozenen. De nieuwe legislatuur kan beginnen, zou u denken. Maar...

2.3. Overhangmandaten.

Er kan zich het volgende voordoen in de deelstaten. Veronderstel dat Hessen uit de pot van de Zweitstimme 20 zetels voor de FDP bekomt en dat er 25 direkte mandaten uit de Erststimme waren gekozen voor die partij. In dat geval wordt de speciale geheime lijst van de FDP niet meer geraadpleegd, want er zijn 5 directe mandaten meer dan het aantal toe te kennen zetels uit de Zweitstimmen. Dat overschot van 5 zetels blijft echter wel behouden. Het heilige principe is immers: een direct mandaat zetelt altijd in de Bundestag. In totaal heeft de FDP aldus 25 zetels verworven en... nu komt iets merkwaardigs: Het aantal zetels van de hele Bundestag stijgt daardoor van 598 naar 598+5, dat is 603 zetels! Dergelijke zetels in overschot worden 'Überhangmandate' genoemd, overhangmandaten, en kunnen het aantal zetels in de Bundestag aanzienlijk doen toenemen. Zo bijvoorbeeld zetelden in de Bundestag sinds 2005 in totaal 614 vertegenwoordigers: 598 normale mandaten + 9 overhangmandaten voor de SPD + 7 overhangmandaten voor de CDU. Overhangmandaten kunnen het vlotst verworven worden door de grote partijen. Zij beschikken immers over meer bekende gezichten om via Erststimmen directe mandaten te bekomen.

2.4. Van een minderheid een meerderheid maken met overhangmandaten.

Van het begin der Bundesrepublik Deutschlands in 1949 tot op heden heeft het mechanisme van overhangmandaten nog geen invloed gehad op het bepalen van de meerderheid bij de vorming van een coalitie na de verkiezingen. Gelukkig maar, want dat spel der mandaten kan de resultaten van de verkiezingsuitslag behoorlijk vervalsen. Een klein voorbeeld. Veronderstel volgend kiesresultaat nu zondag - volgens specialisten een reële mogelijkheid:

Union: 36 %
FDP: 13 %
SPD: 27 %
Die Grüne: 11 %

Van het totaal aantal 598 zetels zou dit betekenen:

Union: 215 zetels
FDP: 77 zetels
SPD: 161 zetels
Die Grüne: 65 zetels

Bij een totaal van 598 zetels moet een coalitie 300 zetels halen om een meerderheid te hebben. Dat is immers de helft + 1. Laten we uit bovenstaande verkiezingsresultaten even twee mogelijke coalities beschouwen:

Een zwart-gele coalitie, Union + FDP, zou dan 292 zetels halen, 8 zetels tekort voor een meerderheid.
Een Ampelcoalitie, SPD + Die Grüne + FDP, zou dan 303 zetels halen, een tamelijk goede meerderheid.

Maar! Veronderstel eveneens dat de CDU 20 overhangmandaten in de wacht kon slepen, en de SPD 5, en de kleinere FDP en Die Grüne geen enkele - dat is volgens experten eveneens een realistisch uitgangspunt. Kijk nu echter eens aan:

Union: 215 zetels + 20 overhangmandaten
FDP: 77 zetels
SPD: 161 zetels + 5 overhangmandaten
Die Grüne: 65 zetels

Voor een meerderheid moet een coalitie nu plots 312 zetels halen, 1 zetel meer dan de helft van 598 + 20 + 5 zetels. Die zwart-gele coalitie zou nu plots stijgen tot 292 + 20, dat is 312 zetels, en aldus haar minderheid omgezet hebben in een meerderheid. En...de Ampelcoalitie zou dan slechts stijgen naar 303 + 5, dat is 308 zetels, en tot grote verbijstering geen meerderheid meer. Oorlog, oorlog!

Schrijnend daarbij is dat het opperste gerechtshof vorig jaar dit spel met overhangmandaten ongrondwettelijk heeft verklaard wegens een nog bijkomend verschijnsel van een zogenaamd negatief stemgewicht door die overhangmandaten, waarop hier niet nader wordt ingegaan wegens al te technisch. Het opperste gerechtshof heeft een herziening van de kieswet opgelegd tegen ten laatste 2011. Waarschijnlijk waren de rechters ervan uitgegaan, dat die mogelijkheid om van minderheden meerderheden te maken, zich in het verleden nog nooit had voorgedaan en dus met alle waarschijnlijkheid zich ook nu zondag niet zou voordoen...

En nog meer ergernis nodig? In enkele deelstaten heeft de FDP de kiezers opgeroepen om met hun Erststimme de CDU-kandidaat te kiezen, waarbij de kans op een hoger aantal overhangmandaten voor de CDU aanzienlijk stijgt. Tegelijk roept de FDP de kiezers op om met de Zweitstimme voor haar te kiezen en aldus het aantal lijstmandaten voor haar eveneens te doen toenemen. Ja... dit jaar worden de verkiezingen bikkelhard gestreden en is oorlog als het ware voorgeprogrammeerd.

Tenslotte nog een merkwaardig detail. Zoals hierboven uitgelegd kan een partij die de 5 %-drempel niet bereikt heeft, toch aanspraak maken op zetels via de Zweitstimme indien zij minstens drie directe mandaten uit de Erststimmen heeft bekomen. Denken we daarbij even aan het gevaar van de nazistische partij NPD. Zij kent in de laatste jaren een groot succes in een aantal Oost-Duitse deelstaten en zou in enkele kiesdistricten aldaar wel eens een direct mandaat kunnen bekomen - hoewel de andere partijen dit beseffen en daarom één van hun sterke kandidaten in dat district zullen inzetten. Lukt het de NPD toch om 1 of 2 directe mandaten te verwerven, dan zit zij in de Bundestag. Maar het 'horrorscenario' kan nog erger toeslaan. Veronderstel - die kans is wel heel klein - dat de NPD drie directe mandaten haalt. Dan heeft zij aanspraak op de verdeling van zetels uit de Zweitstimmen, ongeacht of zij de kiesdrempel van 5 % overschreden heeft of niet. Neem even aan dat zij 1,7 % der stemmen haalde. Dan bekomt zij plots 1,7 % van de 598 zetels, wat 10 zetels betekent. Daar zitten dan plots de neonazi's met 10 man in de Bundestag!

25-09-09

Bondsverkiezingen deel 5

politiekm Duitse Bondsverkiezingen 27/09

Union, de conservatieven

Komende zondag 27 september wordt een nieuwe Bundestag gekozen. De Duitse bondsverkiezingen zijn niet onbelangrijk in Europa. Duitsland speelt in de EU immers een niet te onderschatten rol met de grootste bevolking in Europa en de grootste export ter wereld. In deze week voor de verkiezingen overlopen we even welke partijen een kans maken om in een coalitie te treden. Vandaag een van de twee grote coalitiekandidaten: Union met een van de twee kanselierskandidaten, huidig kanselier Angela Merkel.

Bij de Union, de conservatieven, overheerst één thema in deze dagen: de partij blijft in de bondsregering, zij blijft de grootste van het land en Angela Merkel blijft kanselier. Alles 'blijft'. Kan het conservatiever? Wel sluipt er een fout in het voorgaande. De Union is geen partij, maar een unie van twee partijen, de CDU en de CSU, die in tegenstelling tot alle andere partijen niet in geheel Duitsland optreden. De CDU komt overal op behalve in Bayern, waar de CSU de plak voert.

De CDU, de Christelijk Democratische Unie, is een groepering van overwegend behoudsgezinden die de hele waaier van het politieke gebeuren filtert doorheen een bril van christelijke basiscultuur, de 'Leitkultur'. Dit christelijke is als grondwaarde in het partijprogramma vastgelegd met de woorden: 'een christelijke benadering van de mens en verantwoordelijkheid tegenover god'. Dit principe wordt niet naïef of vroom nagestreefd, eerder rationeel en vrij koel. In de realiteit groeperen er zich mensen van allerlei slag, zolang zij 'burgerlijk' zijn. Daarbij gaat het om van oudsher gelovige en sociaal diep bewogen lui, minder gelovige lui die uit aloude conservatieve middens stammen, juristen die zich graag door de lobby's uit de grootindustrie laten benaderen, ja zelfs oud-monarchisten die gepijnigd terugblikken naar het grote Pruisen en ook wel min of meer rechtsextremen. Het gaat hier om 'dames' en 'heren'. Zij 'siezen' elkaar - spreken elkaar zelfs in intiem amicale conversaties met 'U' aan, dat in tegenstelling tot de SPD waar men elkaar 'duzt' - waar de omgangsvorm met 'jij' gevoerd wordt. De partij kent een geleding van drie vleugels. Enerzijds zijn er de strakke conservatieven die vooral de oude gevestigde waarden van de samenleving verdedigen. Een tweede vleugel is sterk economisch gericht, leunt eerder aan bij een liberalisme, ja zelfs een neoliberalisme. En tenslotte is er een derde vleugel die uitgesproken sociaal ingesteld is. Tot deze hoort kanselier Angela Merkel, die tevens voorzitster van de partij is.

De CSU, de Christelijk Sociale Unie, is in haast alle aspecten een spiegelbeeld van de CDU. Zij bestaat eveneens uit drie vleugels, is gebaseerd op christelijke waarden, maar er is meer... Het conservatisme is er sterker rechts en eerder oerkatholiek georiënteerd, en in geen enkele andere partij heerst de drang naar een verregaand federalisme tussen de Duitse deelstaten zozeer als in deze zuiver Beierse partij. Dat heeft alles te maken met het aloude onafhankelijksstreven van Bayern, dat weliswaar een erfenis is uit het verre verleden, echter verdoken voortleeft in sommige middens. De uitgesproken conservatieve vleugel spiegelt zich aan de diep katholieke inborst van het volk in Bayern. Zonder al te zeer te overdrijven kan men stellen, dat het katholicisme in deze 'Freistaat' een replica is van het vrome Vlaamse volk uit de jaren stilletjes. Dat voelt men in Bayern, waar in vele dorpen de pastoor de plak voert arm in arm met de burgemeester, waar de landelijke rust op vele dagen harmonisch gekruid wordt met een uit de horizon opstijgend 'bid voor ons arme zondaars nu en in het uur van onze dood' vanwege de talrijke processies en bedevaarten, waar politieke bedrijvigheid in een ware symbiose met religie leeft, waar men zich niet aanspreekt met 'Guten Tag' of 'Moin, Moin', maar met 'Grüß Gott'. Oh Bayern, vergelt's Gott, vergelt's Gott...

De Union legt in haar verkiezingsprogramma sterk accenten op het behoud van kernenergie, het bannen van een minimumloon, het eveneens bannen van werkloosheid, het verlagen van de belastingen en het bewaren van de christelijke Leitkultur. De conservatieven verzetten zich tegen een definitieve stop van de kernenergie. Wel gaan zij ermee akkoord dat op termijn deze energievorm vervangen moet worden door alternatieve vormen, maar de oude kerncentrales moeten zolang mogelijk actief blijven. De achtergrond daarbij is zuiver financieel: De bank- en economiecrisis heeft immers al te veel gekost. De staatsschulden zijn er dramatisch door toegenomen. Deze put wil de Union vullen met o.a. bedrijfsbelastingen op de miljarden inkomsten van de stroomleveranciers, die reuzewinsten maken uit het behoud van de oude centrales. Op die wijze compenseert de Union een belastingsvermindering die zij wil doorvoeren op zowel de bedrijfsbelastingen als op de personenbelasting. Dat klinkt tegelijk zeer populair en zou bij de verkiezingen geen windeieren mogen opbrengen. Bovendien zwengelt deze belastingsvermindering de konsumptie aan, wat de bedrijven ten goede komt. Dat daarbij de toenemende risico's van oudere kerncentrales en het ontbreken van een definiteve en veilige opslagplaats voor kernafval in koop wordt genomen, verzwijgen de conservatieven heel discreet. Zij staan in deze dan ook lijnrecht tegenover de SPD. Nog meer onderscheid met de SPD is te vinden in de afwijzing van een nationaal minimumloon. Daar speelt het lobbywerk van de grootindustrie en de ontvankelijkheid daarvoor vanwege de liberale vleugel uiteraard een cruciale rol. De Union wil al te lage lonen en dumpingslonen vanuit haar sociale ingesteldheid wegwerken door sectorieel minimumlonen toe te laten daar waar lage lonen het schrijnendst voorkomen. Maar dit mag niet leiden tot een handicap voor de ondernemingen, vandaar geen nationaal minimumloon.

De Union zal naar alle waarschijnlijkheid in de komende bondsregering zetelen en de kanselier daartoe leveren. Alle opiniepeilingen geven haar 35 % van de stemmen, een tiental procenten meer dan de tweede grootste partij, de SPD. Het is alleen nog maar de vraag: met wie zal de Union een coalitie vormen? Angela Merkel, aan het roer staande, is een sociaal bewogen en tegelijk conservatief christelijk doorspekte vrouw die echter vrij pragmatisch denkt. Als Union en FDP een meerderheid halen nu zondag, dan staat niets een zwart-gele coalitie in de weg. Er zijn immers vele raakpunten tussen beide groeperingen. Merkel uitte zich in die zin klaar en duidelijk in de media, min of meer gestuwd door de eis van FDP-voorzitter Guido Westerwelle. Maar... een vrouw zegt wel eens het tegenovergestelde van wat zij denkt! Het is niet ondenkbaar dat zij heimelijk hoopt op een verlengenis van de grote coalitie tussen Union en SPD. Haar sociale inborst en een mogelijke consensus inzake kernenergie laten deze poort open. Heeft u bemerkt hoe zij de samenwerking van beide groeperingen loofde tijdens het TV-duel voor twee weken? Ja, het klonk toen als een duet met de SPD-kanselierskandidaat Frank-Walter Steinmeier, duet in de plaats van duel. Opvallend is ook de lof van Merkel voor voornamelijk één minister: de SPD-er Peer Steinbrück, bondsminister voor Financiën. Eveneens opvallend is de zware kritiek van de CSU-vleugel binnen de Union tegen de FDP als 'goddeloze en asociale' partij. Verwelkomt Merkel deze steun aan haar diepere wens? Maar anderzijds willen zowel de Union als de FDP alle tricks uit het kiesrecht benutten om een meerderheid te halen. Over dat unieke Duitse kiesrecht volgt morgen een speciale posting.

11:55 Gepost door Sebastian in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: duitsland, coalitie, csu, conservatieven, cdu, union |  Facebook |

24-09-09

Bondsverkiezingen deel 4

politiekf Duitse Bondsverkiezingen 27/09

SPD, de sociaal-democratische partij

Komende zondag 27 september wordt een nieuwe Bundestag gekozen. De Duitse bondsverkiezingen zijn niet onbelangrijk in Europa. Duitsland speelt in de EU immers een niet te onderschatten rol met de grootste bevolking in Europa en de grootste export ter wereld. In deze week voor de verkiezingen overlopen we even welke partijen een kans maken om in een coalitie te treden. Vandaag een van de twee grote coalitiekandidaten: SPD met een van de twee kanselierskandidaten Frank-Walter Steinmeier.

Geen enkele partij heeft in Duitsland het tweede Duitse keizerrijk, de Weimarrepubliek en de nazitijd overleefd, met uitzondering van de SPD. Deze partij werd in 1863 gesticht als een zuivere marxistische socialistische pacifistische partij. De oorlogsplannen van keizer Wilhelm II dwongen de socialisten in 1914 echter tot goedkeuring van de Eerste Wereldoorlog. Die breuk met het pacifistische principe en de steun van de partijtop aan een democratie na 1918 waren de aanleiding voor een afspitsing van de sociaal-democraten en de zuivere marxisten die op zich een communistische partij oprichtten. In de Tweede Wereldoorlog ageerde de SPD fervent tegen het nazisme.

De partij is sinds 1949 een van de grootsten van Duitsland gebleven met tussen 25 en 40 % der stemmen, soms zelfs bijna de meerderheid.

Haar 'Leitmotiv' is vrijheid, gerechtigheid en solidariteit, waarmee zij zich afzet tegen de conservatieven en precies daardoor succes haalt bij een deel van de bevolking. De verwezenlijking van haar Leitmotiv kan men het best terugvinden in het Deutschland-Pakt. Dit is een toekomstgericht manifest, opgesteld door Frank-Walter Steinmeier. Daarover meer hieronder. Steinmeier heeft reeds geschiedenis gemaakt in de partij. Tijdens het kanseliersschap van de SPD-er Gerard Schröder, van 1998 tot 2005, was hij diens raadgever en lag hij aan de basis van het herstelplan Agenda 2010. Dat plan moest Duitsland uit de economische achterstand van de jaren negentig halen. Het zou de grote werkloosheid met 5 miljoen werklozen vanaf 2005 terugschroeven tot quasi nul in 2010. In dat jaar 2005 verloor de SPD echter het kanseliersschap aan CDU-er Angela Merkel. Zij voerde toch Agenda 2010 door. Het werkloosheidscijfer daalde daardoor in slechts drie jaren met 2 miljoen eenheden. Een succes voor Merkel, groot succes echter voor de vader van Agenda 2010, Frank-Walter Steinmeier, de huidige bondsminister voor Buitenlandse Zaken.

Het is dan ook niet verwonderlijk dat Steinmeier de kanselierskandidaat 2009 van de SPD werd. Zoals hierboven even vermeld, lanceert hij nu een tweede plan van formaat: het Deutschland-Pakt. Daarmee verlengt hij Agenda 2010 tot 2020 inspelend op de economische crisis. Hoofdpunt van het Deutschland-Pakt is het opnieuw reduceren van de werkloosheid met 2 miljoen eenheden. Dat is een ambitieus plan in het licht van de huidige economische crisis. Tevens wil Steinmeier er werk van maken dat eindelijk de vrouwen volledig gelijkgesteld worden aan de mannen wat inkomen betreft. Een echt strijdpunt met de conservatieven is de vaste wil om een nationaal minimumloon in te stellen, een 'onding' voor de conservatieven en ook voor de liberalen. Die laatsten zien zich belaagd door dat SPD-Deutschland-pakt. Zij immer willen de werkloosheid eveneens tot nul reduceren, maar dan met totale vrijheid voor looonsbepaling door de werkgevers, wars van minimumlonen.

Een ander strijdpunt met de conservatieven is het energieluik van het Deutschland-Pakt. De sociaal-democraten willen het einde van de atoomenergie. De reden daarvoor is milieugericht: er zijn risico's verbonden aan atoomcentrales en is nog steeds geen absoluut veilige eindbestemming voor atoomafval. Daarom stimuleert de SPD elke vorm van hernieuwbare energie zoals wind- en zonnenergie alsook geothermische energie.

De kans dat Frank-Walter Steinmeier na de verkiezingen kanselier zal worden, is vrijwel onbestaande. Volgens de opiniepeilingen zou de SPD stranden ergens rond de 25 % der stemmen, daar waar de Union van Angela Merkel zou mogen rekenen op ongeveer 35 %. Het ziet er dan ook naar uit dat de grote-plannen-maker de realisatie van het Deutschland-Pakt alweer zal moeten overlaten aan de conservatieven, met dan wel een schrappen van het minimumloon...

Voor de SPD is er maar één kans om in de volgende bondsregering te zetelen: alweer een grote coalitie van conservatieven en sociaal-democraten zoals in de voorbije vier jaar. Hoewel conservatieven en liberalen reeds een voorakkoord hebben om de volgende bondsregering te vormen, dreigt hen echter de meerderheid na de verkiezingen te ontglippen. De grond daarvoor is hetzelfde verschijnsel als in 2005: Een deel van de bevolking was toen misnoegd met de SPD-regering en keerde haar de rug toe. Alle opiniepeilingen gaven de SPD slechts een 25 % der stemmen - net als nu. Maar... hoemeer de verkiezingsdag naderde en puntje bij paaltje kwam, hoemeer die misnoegden hun afkeer lieten varen voor hun nog grotere vrees voor de conservatieven. Uiteindelijk eindigde de SPD op 34 %, slechts één procentje minder dan de Union. Zal de geschiedenis zich herhalen? Zal de SPD met andere woorden opnieuw iedereen verbazen en op quasi dezelfde hoogte komen als de conservatieven? Dergelijk droom is nu zondag zo goed als uitgesloten, gezien in tegenstelling tot 2005 Die Linke een grote hap in de SPD-aanhang gemaakt hebben, zie een lagere posting. Maar toch is het niet uit te sluiten dat de sociaal-democraten zozeer boven de voorspelde 25 % zullen stijgen, dat een zwart-gele coalitie onmogelijk wordt..

Duitsland-Pakt

23-09-09

Bondsverkiezingen deel 3

politiek Duitse Bondsverkiezingen 27/09

FDP, de liberale partij

Komende zondag 27 september wordt een nieuwe Bundestag gekozen. De Duitse bondsverkiezingen zijn niet onbelangrijk in Europa. Duitsland speelt in de EU immers een niet te onderschatten rol met de grootste bevolking in Europa en de grootste export ter wereld. In deze week voor de verkiezingen overlopen we even welke partijen een kans maken om in een coalitie te treden. Vandaag een kleine coalitiekandidaat: FDP.

"De liberale partij wil alleen maar de ondernemers helpen om maximale winsten te maken," sakkert de gefrusteerde SPD-er. "Misschien wel, maar zij stellen een maximale belastingsvermindering in het vooruitzicht," jubelt de professionele zwartwerker... De FDP is inderdaad het tegenovergestelde van de SPD, de sociaaldemocratische partij. De FDP, de Vrije Democratische Partij, vertrekt in haar politieke visie immers vanuit het neoliberalisme en ongebreideld kapitalisme: maximale winst voor de ondernemers. Daarbij gedragen zij zich bikkelhard, ja compromisloos. Misschien zijn liberale partijen in België en in Nederland iets meer tegemoetkomend naar andere partijen toe, in Duitsland is de FDP zeer eigenzinnig. Betekent dit een gevaar voor de sociaalstaat? Misschien wel, waarschijnlijk wel...

Sociale ingesteldheid is een begrip dat de Duitse liberalen als volgt invullen: de staat moet alles doen om werkloosheid te verbannen en moet ervoor zorgen dat werknemers meer netto verdienen uit hun bruttoloon. Is dat niet mooi? Werkzekerheid en lage belastingen zijn beloftes die elke werknemer graag hoort. Het is dan ook niet verwonderlijk dat de FDP op toenemende aanhangers kan rekenen. Waar zij tevoren slecht kon steunen op ongeveer 8 % der stemmen, mag zij nu zondag verhopen 12 tot 15 % te halen.

Investeringen moeten vrije wegen kunnen bewandelen, dat is de leuze van de Duitse liberalen met Guido Westerwelle als hun voorzitter. Daartoe zijn voortdurend toenemende winsten nodig. Dankzij investeringen neemt de werkgelegeheid toe en kan werkloosheid een hol begrip worden, dromen zij. Om dat doel te bereiken zijn bedrijfsbelastingen uit ten boze en moeten drastisch verlaagd worden. De personenbelasting voor de werknemers moet in gelijke mate verlaagd worden, zodat de bevolking koopkrachtiger wordt. Dat laatste bevordert op zich de productie, waardoor nog meer winsten ontstaan die leiden tot nog meer investering en aldus tot nog meer werkgelegenheid: een spiraal zonder einde. Mooi niet? Elkeen heeft werk, elkeen betaalt een werkelijk minimum aan belastingen.

Maar hoe kan de staat bij dergelijk principe haar functies opnemen zoals steun aan de sociale noden van de bevolking of financiële hulp bij crisissen zoals de bankencrisis in het laaste jaar? Het antwoord van de FDP is klaar en duidelijk, kristalhelder en keihard: De staat moet zorgen voor minder sociale uitgaven zodat hulp bij crisissen niet leidt tot schuldenopbouw. Alleen op die wijze zijn minimale belastingen mogelijk. Enkele aspiraties van de liberalen: schaf de ziekteverzekering van staatswege gewoonweg af of verlaag zij aanzienlijk. Elke zieke of gehandicapte kan in de plaats ervan een vrijwillige ziekteverzekering aangaan bij private kassen. De staat mag bovendien geen miljarden meer uitgeven aan pensioenen. De bevolking vergrijst drastisch. De pensioenlast wordt voor de staat ondraaglijk. Daarom is het nodig om slechts een minimaal pensioen te garanderen en de bevolking warm te maken voor een vrijwillige pensioensaanvulling vanuit private kassen. Het principe van brugpensioenen is verwerpelijk. Werknemers worden verwacht werklustig te zijn. De bedrijfsleiders geven in deze immers het goede voorbeeld, aldus de FDP. Wie in de laatste jaren van zijn of haar carrière niet meer wil werken, die kan voor dergelijke jaren slechts aanspraak maken op het sociale minimum. Nog een FDP-tip: De ambtenarij moet drastisch ingekrompen worden; ook dat geeft de staat speelruimte om de belastingen te verminderen. "Meer vrijheid en minder staat," is de roep van de liberalen.

Daarbij verzwijgt de liberale partij in alle toonaarden dat de lonen voor werknemers zo laag mogelijk moeten zijn. Werknemers hoeven slechts zoveel te verdienen, dat zij net voldoende hebben om een goede koopkracht te hebben. Daarbij kunnen uiteraard beloningen gegeven worden voor verdienstelijke arbeid. Elk bedrijf kan zelf beslissen hoeveel het wil besteden aan personeelslast. De FDP verzet zich vehement tegen het invoeren van een minimumloon in Duitsland. Bedenking: Volgens het internationale OECD trekken reeds 6,5 miljoen Duitse werknemers minder dan het te verwachten minimumloon. Dumpingslonen vanwege onverantwoordelijke werkgevers zijn daardoor nu reeds geen vreemd verschijnsel in het land. Hoe kunnen werknemers een private ziekteverzekering of private pensioenaanvulling aangaan wanneer zij nauwelijks geld hebben om te overleven?

In de voorbij decennia is de FDP de partij die het langst meegeregeerd heeft op bondsniveau. Telkens de Union - de conservatieven - een coalitie vormde, werd de FDP aangesproken. En zelfs de SPD - de sociaaldemocraten die lijnrecht tegenover de FDP staan - heeft in het verleden de FDP als coalitiepartner gekozen om toch maar met een meerderheid aan de macht te kunnen komen. Dat was trouwens een zeer succesvolle bondsregering van 1969 tot 1972 met als kanselier de wellicht meest bekende en meest gewaardeerde politicus van het land: Willy Brandt, SPD. Bij alle bondsregeringen met de FDP in het schip nam die laatste graag de posten voor economie en buitenlandse zaken voor zich, en dat niet succesloos. Denken we maar aan de wellicht meest beroemde bondsminister voor Buitenlandse Zaken: Hans-Dietrich Genscher die een kapitale rol speelde bij de eenmaking der beide Duitslanden in 1989-1990.

Nu zondag zullen de verkiezingen zeer bijzonder worden. Het gebeurt immers zelden, dat partijen voor de verkiezingszondag reeds exclusieve coalities afspreken. De FDP heeft namelijk de Union onder druk gezet om uitsluitend een zwart-gele coalitie na te streven. Deze stellingname werd onlangs voor de media geproclameerd. Men kan daarbij de vraag stellen, waarom dan nog verkiezingen? Tja... de opiniepeilingen voorspellen een kop aan kop rennen tussen een meerderheid voor Union-FDP en een meerderheid voor de andere partijen samen. Maar het lijkt erop dat zwart-geel net niet voldoende zal halen en dan, ja dan kan men een ware oorlog verwachten. Zwart-geel zal dan immers - zoals het dit in de voorbije dagen reeds in de media duidelijk maakte - alle tricks bovenhalen om het verkiezingssysteem uit te buiten tot op de bodem. En dat systeem heeft wel wat in zich. Het is uniek in Europa en biedt de mogelijkheid om met een niet al te kleine minderheid een meerderheid te vormen; ziet u de SPD reeds steigeren? Dat kiessysteem zal nu zaterdag verklaard worden in een speciale posting.

22-09-09

Bondsverkiezingen deel 2

politiek Duitse Bondsverkiezingen 27/09

Die Grüne, de groene partij

Komende zondag 27 september wordt een nieuwe Bundestag gekozen. De Duitse bondsverkiezingen zijn niet onbelangrijk in Europa. Duitsland speelt in de EU immers een niet te onderschatten rol met de grootste bevolking in Europa en de grootste export ter wereld. In deze week voor de verkiezingen overlopen we even welke partijen een kans maken om in een coalitie te treden. Vandaag een kleine coalitiekandidaat: Die Grüne.

Waar is de tijd, dat we de groenen kenden als een allegaartje uit de flower-power-tijd, breiende dametjes en olijke mannen met lange haren, met een 'üppige' baard, allen samen gezellig keuvelend in de kleine moestuin of fietsend door het groene landschap. Kleinschaligheid was hun 'Leitmotiv'. Die romantiek kan men tegenwoordig nog wel eens beleven bij de ene of andere groene, maar veel is er niet van overgebleven. Aanvankelijk waren zij zeer uitgesproken pacifistisch, tegen elke binding met de NATO, vredesbewegingen steunend, massademonstraties tegen atoomkracht organiserend, fervent elke boom verdedigend die een andere zou willen vellen. De realiteit heeft hen echter ingehaald. Joschka Fischer, Duitse groene en internationaal gewaardeerde ex-bondsminister voor Buitenlandse Zaken, heeft hen met de neus op die realiteit gedrukt. Het programma van Die Grüne is tegenwoordig gekleurd door een hang aan hernieuwbare energie, verwerping van atoomenergie, bevordering van het milieu, bescherming van het klimaat, economie die gebaseerd is op noodzaak en niet op toenemend geldgewin, gelijkheid van alle mensen, aanvaardbaarheid van militaire inzet voor humanitaire doelen in het buitenland, steun aan de EU. De partij is de enige die geen echte voorzitter heeft. Aan de kop heerst een zesmans-rijk voorzittersschap. Enkele huidige grote namen: Renate Künast, Claudia Roth, Jürgen Trittin.

Bij bondsverkiezingen halen zij gewoonlijk tussen 8 en 12 % der stemmen, met geluk iets meer. Daardoor rekent men deze partij bij de kleine coalitiekandidaten, samen met de FDP, de liberalen. De twee grote partijen - Union en SPD - konden immers tot nu toe op bondsniveau vaak een meerderheid bekomen door coalitie met één kleine partij.

Die Grüne vormt het liefst een meerderheidsregering met de SPD, gezien beide partijen vele overeenkomende programmapunten hebben. Nu zondag zal dat - naar alle waarschijnlijkheid - niet volstaan om een meerderheid te bekomen. De SPD heeft immers vele protesterende kiezers verloren aan Die Linke, met welke partij geen coalitie op bondsniveau te vormen is - zie onderstaande posting. Willen Die Grüne en SPD na de verkiezingen van nu zondag dan toch een meerderheid, dan bestaat de mogelijkheid om de FDP, de liberalen, erbij te roepen. Zulke regering noemt men een Ampelkoalition, refererend naar een verkeerslicht met de kleuren rood, geel, groen. Die Grüne staat daar echter huiverig tegenover. Het programma van de FDP ligt immers diametraal op het hunne.

In uiterste nood, maar dan echt in uiterste nood, zou Die Grüne op vraag een coalitie van Union en FDP aansluiten, indien die twee partijen geen meerderheid zouden bekomen en indien zij - als conservatieven en liberalen - bereid zouden zijn om een ware zee van water in hun wijn te doen. Dergelijke hypothetische coalitie noemt men Jamaika, naar de kleuren van de nationale vlag van Jamaica: zwart, geel, groen.

Algemeen kan men besluiten, dat die Grüne bereid zijn om samen met de SPD scheep te gaan, en om in alle andere gevallen eerder in de oppositie te blijven.

21-09-09

Bondsverkiezingen deel 1

Duitse Bondsverkiezingen 27/09

Kansloze partijen

Komende zondag 27 september wordt een nieuwe Bundestag gekozen. De Duitse bondsverkiezingen zijn niet onbelangrijk in Europa. Duitsland speelt in de EU immers een niet te onderschatten rol met de grootste bevolking in Europa en de grootste export ter wereld. In deze week voor de verkiezingen overlopen we even welke partijen een kans maken om in een coalitie te treden. Vandaag eerst het omgekeerde: welken hebben geen kans?

De partijen aan de extreem rechtse en extreem linkse kant van het politieke spectrum hebben geen kans om in een coalitie op bondsniveau te komen. Enerzijds gaat het hierbij om de extreem rechtsen. Dat zijn voornamelijk de NPD, de DVU en Die Republikaner. De NPD is de meest rechtse van de drie, heeft onder haar rangen talrijke neonazi's als leden, is uitgesproken anti-democratisch, ondanks democratie in hun naam voorkomt: Nationaaldemocratische Partij van Duitsland. Dat democratische in hun naam heeft echter even weinig te betekenen als het 'socialistische' in de naam van de nationaalsocialische partij van Hitler. "Eigen volk eerst," is hun leuze, zich daarbij refererend op het gedachtengoed van Hitler. De twee andere partijen, DVU en Die Republikaner, streven ongeveer hetzelfde na als de NPD, maar in meer verdoken vorm. Bij hen zijn geen neonazi's welkom, zij spreken openlijk niet over vreemdenvijandigheid, maar zij werken bij elke gelegenheid samen met de NPD.

Geen enkele van deze drie extreem rechtse partijen maakt een kans om in de Bundestag te treden, laat staan om deel te nemen aan een coalitie in de bondsregering. Zij zullen de kiesdrempel van 5 % niet halen. Bekomen zij 1,5 to 2 % dan is dat reeds verwonderlijk. Op het niveau van de deelstaten is dat wel even anders. Zo is de NPD erin geslaagd deel te nemen aan de parlementen - Landtage - van Sachsen en Mecklenburg-Vorpommern. Op 27 september worden ook deelstaatverkiezingen in Brandenburg georganiseerd en ook daar zou volgens opiniepeilingen de NPD in de Landtag kunnen zetelen.

De kanslozen aan de linker zijde van het politieke spectrum zijn Die Linke en de DKP. Hier gaat het om de uitgesproken marxistische partijen. Die Linke is de partij van de ex-communisten. Hun grote voormannen zijn Gregor Gysi, oudvoorzitter van de DDR-eenheidspartij SED, en Oskar Lafontaine, ex-topman van de SPD. De partij profileert zich als een marxistische partij op democratische leest. Het totalitaire van een communistische staat leent de partij aldus af en zij is bereid samen te werken met andere democratische partijen. De leden ervan noemen zich de ware socialisten, een versluiering van hun echte identiteit: ex-communisten. Zij staan voor een uitgesproken verstatelijking van diensten en ageren tegen het huidige kapitalisme. Bovendien zijn er nog twee bijzondere kenmerken die hen totaal uitsluiten bij mogelijke coalitiegesprekken op bondsniveau: zij zijn tegen de EU en zijn compromisloos pacifistisch en aldus tegen de inzet van het Duitse leger in Afghanistan. Binnen de partij bestaan kernen die een terugkeer naar het zuivere communisme propageren.

In de laatste jaren is Die Linke meer en meer een succespartij aan het worden. Vele protestkiezers keren zich tegen de SPD, de sociaaldemocraten, en lopen over naar Die Linke. Bij de komende bondsverkiezingen zou Die Linke wel eens tussen de 10 en de 15 % der stemmen kunnen halen. Daardoor verzwakt zij de SPD aanzienlijk. Op deelstaatniveau neemt Die Linke deel aan de regering in Berlijn en lopen op dit ogenblik coalitiegesprekken in Thüringen en in Saarland, waar eind augustus een nieuwe Landtag gekozen werd.

De DKP is de zuiver communistische partij van Duitsland, een nostalgisch amalgaam van stalinisten, trotskisten en DDR-aanhangers. Op bondsniveau zijn zij onbelangrijk, hebben geen enkele kans om de kiesdrempel te halen. Op deelstaatniveau zetelen zij in samenwerking met Die Linke en onder diens hoed in de parlementen van Niedersachsen, Hamburg en Bremen.

15-09-09

Brutaal geweld in München

Jeugdgeweld

Een andere aanpak

Brtuaal geweld van jongeren met dodelijke gevolgen voor een vredelievend slachtoffer shockeert de duitse bevolking sinds dit weekeinde. De media reageren hierbij totaal anders als in gelijkaardige gevallen in België. De vraag is hierbij: welke aanpak is de beste?

Een werkelijk schrijnend geval van jeugdgeweld deed zich in het afgelopen weekeinde voor in München. Twee jongeren, 17 en 18 jaar oud, wilden in een S-Bahnstation enkele kinderen dwingen hun geld af te geven. Een vijftigjarige man zag het, verwittigde per GSM de politie en stelde zich dan tussen de twee jongeren en de kinderen. De jongeren richtten hun geweld dan op de oudere man die na meer dan twintig slagen dood neerviel. Politie kwam net te laat toe, kon de daders echter inrekenen.

De media vermeldden dit voorval. De Duitse bevolking reageerde geschokt. Tal van politici uitten hun verontwaardiging. Vandaag dinsdag staat het thema nog steeds vrij hoog in de media. Maar geen naam van de daders, geen naam van het slachtoffer, geen interviews van getroffen familieleden, geen interviews van bekenden uit het milieu van de daders, geen beelden van de woonplaats der daders. Wel gespreksronden met psychologen en politiediensten over de gevaren van het tussenkomen van een moedige bij gewelddaden van jongeren. Wel het weergeven van talloze tips om bij dergelijk tussenkomen een minimum aan gevaren te lopen.

Deze aanpak van de media staat diametraal tegenover de aanpak van gelijkaardige gevallen in België. Nu is het de vraag: welke aanpak is het beste? Vast te stellen is: de persoon van het slachtoffer is in de media beschermd, alsook de persoon van de twee jongeren. Daardoor staan alle kansen open voor een objectieve aanpak van het geval door de gerechtelijke instanties bij een komend proces, los van voorveroordelingen door invloeden van de media. De Duitse bevolking is geshockeerd door het geval, maar wordt door de media niet nodeloos getraumatiseerd. Integendeel stellen de media de moed van iemand om in een strijd tussen te komen in het licht, en zorgen voor een gezonde discussie over dergelijke moed. Oproepen om strenger op te treden tegen de geweldbereide jeugd worden in interviews door specialisten benaderd en objectief behandeld.

13-09-09

Wie wordt nieuw Duits kanselier?

Duitse bondsverkiezingen 27/09

TV-duel Merkel-Steinmeier

De Duitse bondsverkiezingen zijn niet onbelangrijk in Europa. Duitsland speelt in de EU immers een niet te onderschatten rol met de grootste bevolking in Europa en de grootste export ter wereld. Vandaag zondag 13 september gaan de twee kanselierskandidaten in de clinch op TV om 20.30h.

De twee grootste partijen in Duitsland - elk alnaargelang het succes goed voor 25 tot 40 % der stemmen - zijn de Union en de SPD. De Union is een samengaan van de CDU die opkomt in heel Duitsland met uitzondering van Bayern, en de CSU die enkel in Bayern opkomt. De Union vertegenwoordigt in hoofdzaak de conservatieven, terwijl de SPD de sociaaldemocraten vertegenwoordigt.

De Union levert als kanselierskandidaat de huidige kanselier Angela Merkel. Zij heeft zich in de afgelopen vier jaren geprofileerd als een conservatieve met een belangrijke dosis sociale inzet. Zij hoort immers tot de sociale vleugel van de Union en is voorzitster van de CDU. Haar kansen om opnieuw kanselier te worden zijn vrij groot. De Union zou immers volgens opiniepeilingen de grootste partij blijven.

De SPD levert als kanselierskandidaat de huidige bondsminister voor Buitenlandse Zaken Frank-Walter Steinmeier. Hij belichaamt de steun van de socialisten aan een sociale markteconomie en legt tegelijk sterke accenten op groene aspecten zoals de fervente tegenkanting tegen het behoud van kernenergie. Hij is een pragmaticus, heeft zijn stiel geleerd als belangrijkste raadgever van oudkanselier Gerhard Schröder. Zijn kansen om kanselier te worden zijn echter vrij beperkt. De SPD zou volgens opiniepeilingen stemmen verliezen aan 'die Linke'. Die laatsten zijn voornamelijk ex-communisten. Zij kunnen op toenemende steun van de kiezers rekenen. Vooral kiezers die ontgoocheld zijn door de relatieve onmacht van de huidige bondsregering - Union en SPD - tegenover de mondiale economische crisis en door de risicovolle Duitse inzet in Afghanistan, lopen eerder uit protest over naar 'die Linke'.

Wie zal op 27 september uiteindelijk aanspraak kunnen maken op het kanseliersschap? Zal het inderdaad Angela Merkel zijn, of zal Frank-Walter Steinmeier zo sterk uit het duel komen, dat hij vele protesterende kiezers terug in het SPD-kamp kan halen en dat hij onbesliste kiezers kan aantrekken? Vanavond heeft het duel plaats op ARD, ZDF en nog enkele andere Duitse zenders vanaf 20.30h.

12-09-09

Opel: waarom toch zoveel passies?

Inzake Opel

Reageer toch met verstand!

In heel Europa - buiten Duitsland - wordt min of meer verontwaardigd gereageerd op de overeenkomst tussen GM en Magna, en het 'schijnbare' voordeel voor Duitsland. Er is echter van een voordeel nog helemaal geen sprake. De overeenkomst legt enkel vast dat Magna de overnemer wordt. Deze beslissing is zuiver politiek gericht en heeft nog niets met economische aspecten te maken. De scheidende partij GM, en enkel zij, heeft een schijnbaar voordeel voor Duitsland laten blijken...

Bedroevend, werkelijk bedroevend zijn talrijke reacties in buitenlandse pers. Met name in de Belgische pers, en zelfs in de mond van gezagdragers uit de Wetstraat. Her en der leest men reacties die eenduidig verwijzen naar de overheersingsdrang van Duitsland en het daaraan gekoppelde verleden van Nazi-Duitsland. Zelfs De Standaard, een kwaliteitskrant, laat zich verlagen tot een boulevardpers met titels als "'Den Duits heeft weeral gewonnen'". Hierbij gaat het om aanhaling van de uitspraak van een Opel-werknemer uit Antwerpen, maar het artikel heeft veel meer stof om een objectieve titel te kiezen. En zo kan men nog vele voorbeelden uit allerlei persartikels aanhalen...

Nochthans kan men van de pers en van gezagdragers verwachten dat zij met verstand reageren. Het verstand leert ons, dat de bekendmaking van de beslissing om Opel door Magna te laten overnemen, naar alle waarschijnlijkheid een zuivere politieke bekendmaking is en in niets gebaseerd is op economische vooruitzichten. Dit politieke karakter kadert in de verkiezingssfeer in het land hier: Kanselier Angela Merkel vreest - naar opiniepeilingen - voor het niet bereiken van haar doel. Haar doel is een coalitie tussen conservatieven en liberalen, maar meer en meer lijkt de Duitse bevolking geen meerderheid daarvoor te zullen geven op 27 september. Daarom had Angela Merkel een steun van formaat nodig, die zij rijkelijk bekwam door GM in Detroit. Het is niet ondenkbaar, dat Washington - grote aandelenpakketten van GM bezitten - GM onder druk heeft gezet, om een beslissing voor overname reeds voor 27 september bekend te maken en daarbij indirect steun te verlenen aan een conservatief-liberaal overwinningsfestijn bij de Duitse verkiezingen. Dat past immers goed in de huidige Amerikaanse constellatie, waarbij president Obama af wil van de talrijke aanvallen der republikeinen; aanvallen in de zin van een te 'socialistische visie' van de US-president. Een overwinning van conservatief-liberaal in bondgenoot Duitsland is dan ook een welkomen iets voor Washington...

Neen... het was in de afgelopen week geen economische beslissing. Dat blijkt overduidelijk door het ontbreken van enige details ter overeenkomst. Enkel de overnemer ligt vast. En... het was niet de overnemer die zei, dat alle Duitse vestigingen open blijven en Antwerpen op termijn dicht moet. Het was GM dat deze berichten de wereld instuurde. GM heeft daarbij haar visie verkondigt, welke niet per se overeen moet komen met de visie van Magna. Die laatste moet nu in de komende maanden de overname tot in de kleinste details onderhandelen met GM, pas dan kan men een beeld hebben over sluitingen van vestigingen en ontslagen van werknemers, en pas dan kan men spreken over een economische beslissing. Het ondertekenen van het overnameverdrag zal al die details bevatten, maar dat ondertekenen zal pas ten vroegste eind november gebeuren.

Arme pers in het buitenland, arme gezagdragers onder de Belgische regeringsleden... hoe zouden jullie reageren als de Duitse pers en gezagdragers even zo laag-bij-de-gronds België in de grond zouden boren bij een andere gelegenheid? En overigens... zouden politici in België niet op juist dezelfde wijze schijnbaar-economische beslissingen nemen om de gunst van de kiezers te winnen bij een aanstaande verkiezing, goed wetend dat het economische van de beslissing later nog onderhandeld moet worden? Het is dan ook te betreuren dat zelfs een kanjer van politicus - Guy Verhofstadt - haast furieus reageerde door de EU in te schakelen en Duitsland te laten blameren wegens gebrek aan Europese geest, goed wetend dat kanselier Angela Merkel een ware stuwende motor is in Europa en dat vooral dankzij haar inspanning het Verdrag van Lissabon resulteerde in een beter Europa.

12:59 Gepost door Sebastian in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: auto, duitsland, opel, gm, autoconstructie |  Facebook |

02-09-09

Sportaanbod Duitsland

sport Portaal Duitsland

Alle sport in Duitsland

Sinds half augustus is het Duitslandportaal uitgebreid met het hele sportaanbod in Duitsland, zowel opcompetitief als op recreatief vlak met aanbod van gespecialiseerde onlineshops per sportbeoefening.

Weze het nu voetbal, tennis, wielrennen, paardensport, precisiesport, denksport, jachtsport, atletiek, vechtsport of welke sportbeoefening in Duitsland ook, steeds vindt u links naar resultaten, agenda en bijzonderheden.

Sportcompetitie is één zaak. In het portaal vindt u ook links naar sportmogelijkheden op recreatief vlak, wat nuttig kan zijn bij de planning van een reis naar Duitsland.

Duitsland is een wereldproducent van sportartikels. Daarom kan u bij elke sportbeoefening een ruim aanbod vinden van gespecialiseerde onlineshops.

Sport op het Duitslandportaal

17:15 Gepost door Sebastian in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: sport |  Facebook |