25-04-08

 

aaa_Groot

17:25 Gepost door Sebastian in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Taalhulp: pauzes in de uitspraak

bild5
Uitspraak

Klemtoon en gescheiden uitspraak van klinkers

De uitspraak van de Duitse taal bepaalt zeer sterk de verstaanbaarheid. Nonchalance in deze moet steeds vermeden worden. Articulatie wordt hoofdzaak. Elke vrijdag benaderen we een aantal voorbeelden om op een juiste wijze Duits uit te spreken. Het is immers vaak een heel probleem voor een Duitser om een anderstalige in het Duits te verstaan. Oorzaak voor dit onverstaanbaar zijn is meestal, haast steeds, het onvoldoende articuleren. Werkelijk, Duits zonder articulatie is hetzelfde als mompelen.

UITSPRAAK
Gebruikte
symbolen

ø  uitgesproken als het Nederlandse "eu" in "beuk". Komt voor bij de geschreven "ö".
 

ɐ  een "r" op het einde van een woord of een lettergreep. Indien aan deze "r" een doffe "e" voorafgaat, valt deze "e" in de uitspraak weg. De uitspraak is een soort doffe "e" die zeer kort wordt uitgesproken en gebonden wordt aan de uitspraak van de vorige letter met een lichte toonverlaging.
 

r  een zeer rollende "r" die uitgesproken wordt achteraan tegen de keelholte, waarbij de tong achterwaarts geduwd wordt zodat de keelholte meer gesloten wordt.
 

kh ph th  een "k", "p" of "t" die aangeblazen wordt (geaspireerd) door er een "h" onmiddellijk erop uit te spreken. Dit gebeurt indien er een klinker op volgt, ook indien er een doffe "e" op volgt.
 

n  een "n" uitgesproken zoals in het Nederlands, maar langer aanhalen
 

ʃ  Elke geschreven "sch" wordt uitgesproken zoals in het Franse woorden "chemin, chat"
 

ŋ  een "ng" zoals in het Nederlandse “lang”
 

ç  een "ch" zoals in het Nederlandse "wicht, zucht". Ook de geschreven "g" in de woorduitgang "-ig" wordt op deze wijze uitgesproken.
 

x  een "ch" na klinkers, uitgezonderd na een "i" of een "u". Daarbij klinkt de "ch" iets meer naar het bovenste gedeelte van de mondholte toe.
 

g  Een geschreven "g", uitgesproken als de "g" in het Franse woorden "gare, garçon". Steeds in het begin van een Duits woord of er midden in. Op het einde van een woord of een lettergreep wordt de geschreven "g" uitgesproken als een "k".
 


Oefening baart kunst. Heb dan ook heel veel geduld en vooral koppigheid om steeds opnieuw aandacht te besteden aan de uitspraak. Ja, het is mooi om de Duitse spraakkunst te beheersen, en ja, het is al even mooi om afstand te nemen van Nederlandse uitdrukkingswijzen bij het hanteren van de Duitse taal, maar dat alles is niets, letterlijk niets waard, wanneer u bij de uitspraak niet sterk articuleert!

Wanneer last men in het Duits een pauze van een fractie van een seconde in bij de uitspraak van opeenvolgende letters?

UITSPRAAK
Gebruikte
symbolen

e: a: i: o:  lange klinkers zoals in het Nederlands
 

a  korte "a" zoals in het Nederlands, maar scherper uitgesproken.
 

i  korte onbeklemtoonde "i", uitgesproken zoals in het Nederlands met gespreide lippen en vooraan in de mond.
 

ɪ  beklemtoonde korte klinker "i", uitgesproken zonder gespreide lippen en niet vooraan in de mondholte, een tussenvorm tussen een Nederlandse korte "i" en een doffe "e", maar toch dichter bij de "i"-klank. (Deze uitspraak komt soms ook voor bij een onbeklemtoonde "i".)
 

ai  de geschreven tweeklank "ei" spreekt men uit als "ai"
 

u:  lang uitgesproken Nederlandse "oe" als in "koe"
 

u  kort uitgesproken Nederlandse "oe"
 

y:  lang uitgesproken Nederlandse "u". Geschreven is dit "ü"
 

y  kort uitgesproken Nederlandse "u". Geschreven is dit "ü"
 

ɛ:  lang uitgesproken als een vuile Nederlandse "ei" (de eind-"i" niet uitspreken). Dit komt bij de "ä" voor
 

ɛ  kort uitgesproken Nederlandse "e" zoals in de Nederlandse woorden "weg, pech". Is aldus een kort uitgesproken vuile Nederlandse "ei" (de eind-"i" niet uitspreken). Dit komt veel voor bij de geschreven Duitse "e" en bij de "ä"
 

ə  doffe "e" zoals in het Nederlands
 


[Bij het onderstaande wordt de uitspraak in het groen weergegeven. Daarbij worden fonetische tekens gebruikt die in de kolonnen links en rechts verklaard worden. Een pauze tussen letters wordt weergegeven door een "|".]

Een minieme pauze wordt ingelast tussen de voorvoegsels be-, ent-, er-, ge-, ver-, zer- en de rest van het woord. Voorbeelden:

beachten [bə|axthn]

entsagen [ɛnt|za:gn]

erbarmen [ɛɐ|barmən]

Geschichte [gə|ʃɪçte]

Verband [fɛɐ|bant]

zerreißen [tsɛɐ|raisn]

Eveneens een zeer korte pauze wordt ingelast tussen een woorddeel en het achtervoegsel -bar, -chen, -haft, -heit, -keit, -lein, -ler, -lich, -ling, -lings, -los, -ner, -nis, -sal, -sam, -schaft, -sel, -tum, -wärts

Gebirgler [gəbɪrk|lɐ]

Knäblein [knɛ:p|lain]

lenkbar [lɛŋk|ba:ɐ]

möglich [møk|lɪç]

Schürzchen [ʃyrts|çən]

Tussen opeenvolgende, gelijk uitgesproken letters ligt altijd een korte pauze. Daarbij gaat het om 'gelijk' uitgesproken letters zoals bijvoorbeeld "bp" uitgesproken als "pp" . Voorbeelden:

abpassen [ap|pasn]

einnehmen [ain|ne:mən]

Kanaan [kha:na|an]

Zoologie [tso|ologi:]

forttraben [fort|tra:bn]

ummähen [um|mɛ:ən]

Tussen twee klinkers, dus ook tussen twee verschillende, wordt steeds een erg duidelijke pauze ingelast, tenzij het gaat om een tweeklank au, ei, eu, ie". Voorbeelden:

Natrium [na:tri|um]

real [re|a:l]

biologie [bi|olo:gi:]

Eveeens gebruikt men een pauze tussen de uitgesproken "p, t, k" en de uitgesproken "b, d, g, v, z". Voorbeelden:

abbitten [ap|bɪthn]

abdanken [ap|daŋkhn

abwärts [ap|vɛrts]

Absage [ap|za:gə ]

Mägde [mɛ:k|də]

 

Articuleren

Het is reeds meerdere malen gezegd: articulatie is van enorme waarde in het Duits. gelieve daar steeds opnieuw accent op te leggen.

 

Veel succes bij de uitspraak!

11:15 Gepost door Sebastian in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: taalhulp, duits, uitspraak |  Facebook |

Duits kiesrecht vanaf de geboorte?

Renate Schmidt

Renate Schmidt stelt kiesrecht voor vanaf de geboorte
Kiesrecht

Omstreden voorstel tot kiesrecht vanaf de geboorte

Een voorstel van SPD-politica Renate Schmidt tot kiesrecht voor elke burger vanaf de geboorte zou aanzienlijke verschuivingen veroorzaken in het politieke landschap, mogelijk ten nadele van precies haar partij, en zou het hele kiesrecht verwringen tot een meerstemmenrecht.

De bevolking veroudert. Dat weten we reeds sinds jaren. En het heeft gevolgen op alle vlakken, zo ook op het kiesniveau. In Duitsland leven 20 miljoen gepensioneerden op een totale bevolking van 84 miljoen mensen. 14 miljoen inwoners van het land zijn jonger dan 18 en mogen dan ook niet stemmen. Concreet betekent dit, dat 28 % van de kiezers in Duitsland gepensioneerd zijn. Dat is een enorme goed die aldus haar belangen sterker dan ooit tevoren kan doordrukken. Dit gegeven is een doorn in het oog van de werkende bevolking. Hoe meer de gepensioneerden hun verlangens door het kiesrecht kunnen doordrukken, hoe meer staatsgelden naar deze verlangens zullen vloeien ten koste van de noden der werkende bevolking. Bij de huidige lageloonpolitiek en de huidige accentuering van de Duitse politiek als stimulator voor het bedrijfsleven zorgt dit voor wrevel, heel veel wrevel.

De werkende bevolking vergeet bij haar wrevel echter, dat een kiessysteem altijd zorgt voor rechtvaardige inspraak van de bevolking. Als deze bevolking veroudert, dan is het toch normaal, dat de inspraak mee verschuift met de verschuiving der bevolkingsgroepen.

Nu heeft Renate Schmidt (SPD) reeds enkele jaren terug een oplossing gezocht om de invloed van de bevolking terug te verschuiven naar de jongere generaties, en wel naar de 'erg' jonge generatie: zij wil kiesrecht voor elke burger vanaf de geboorte. Dat zou ervoor zorgen dat plots 14 miljoen kiezers meer de resultaten beïnvloeden. De invloed van de oudere gepensioneerde generatie zou daardoor aanzienlijk verkleinen. Dat voorstel werd vier jaar geleden gekelderd, maar in de herfst wil Renate Schmidt het opnieuw lanceren in de Bundestag. Daartoe ronselt ze nu reeds toestemming vanwege volksvertegenwoordigers. Wat zou het gevolg van haar voorstel zijn?

Een eerste gevolg: Veronderstel dat een bepaalde belangengroep – bijvoorbeeld jongere (weliswaar 18 jaar oud en meer) geweldbereide groeperingen - jaar na jaar aan omvang toeneemt. Dan zou men, parallel aan het voorstel van Schmidt - deze jongere geweldbereide groeperingen per beslissing van de Bundestag het stemrecht kunnen ontnemen. En zo zouden we door kunnen gaan met het uitschakelen van andere belangengroepen. Ziet u al het effect? Dergelijke handelswijze is dan ook niets anders dan een directe manipulatie van het kiesrecht en daardoor een aantasting van democratie.

Een tweede gevolg: Wegens de onmondigheid van baby's, peuters, kleuters, kleine kinderen... zouden de ouders in hun plaats het kiesrecht van deze bevolkingsgroep mogen uitoefenen tot die kinderen mondig genoeg zijn om zelf hun kiesrecht op te nemen. Wat betekent dit concreet? Inderdaad: meerstemmenrecht met alle gevolgen van dien. Dat zou een ware verschuiving veroorzaken van het succes van een of andere politieke partij, niet in het minst zou het ten goede komen van de christelijke partijen (CDU-CSU). Nemen we in dit verband even een klein voorbeeld op het niveau van gemeenteverkiezingen. In Duitsland zijn er ontelbaar kleine gemeentes op het platteland waar de bevolking nog zeer kinderrijk is, en traditioneel op de conservatieve partijen stemt. Indien deze families met 4, 5 , 6 kinderen - en waarom niet meer? - zouden kiezen bij een systeem van kiesrecht vanaf nul jaar ouderdom, dan zouden de conservatieve partijen een overweldigende meerderheid halen. Maar ook op het niveau van bondsverkiezingen zou dit een aanzienlijke verschuiving veroorzaken naar het kamp van de conservatieven.

ROND DIT THEMA

Renate Schmidt krijgt als socialiste van de SPD voor haar voorstel heel wat steun van invloedrijke conservatieven binnen en buiten de politieke wereld. Dat is niet moeilijk te begrijpen, niet? De conservatieven zouden bij wijze van spreken vleugels krijgen bij dergelijk kiessysteem, en de socialisten – Renates eigen partij- zouden het gelag zelf betalen...

De mogelijkheid dat Renate Schmidt dit voorstel kan doordrukken is echter nihil. Vier jaar geleden probeerde zij, maar moest een verpletterende nederlaag ondergaan in de Bundestag. Ook nu distantiëren haast alle politici zich.

09:00 Gepost door Sebastian in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: verkiezingen, kiesrecht |  Facebook |

22-04-08

Met schilder Georg Scholz de nacht in

Werk van Georg Scholz
grootbeeld
Fotobron: faz

Werk van Georg Scholz
Schilderkunst

Werk van Georg Scholz

Goerg Scholz (1890-1945), was een Duits schilder uit de Neue Sachlichkeit, kunststijl die in de Weimarrepubliek hoogtij vierde, had echter in 1919 voorafgaand aan die Neue Sachlichkeit een centrum voor kunst opgericht "Gruppe Rich" waar vooral het dadaïsme en het kubisme overheersten.

De foto hiernaast geeft een werk van Georg Scholz weer uit die tijd van de "Gruppe Rich".

 

ROND DIT THEMA
Georg Scholz   levnsloop en werken

22:11 Gepost door Sebastian in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: schilderkunst |  Facebook |

Schoonheidsoperaties nemen gestaag toe, ook bij kinderen

Schoonheidsoperaties
Fotobron: spiegel

Schoonheidsoperaties kennen een ware boom ondanks de risico's
Schoonheidsoperaties

Ondoordachte lichaamscorrecties, meer en meer ook bij kinderen

Steeds meer mensen willen in Duitsland een schoonheidsoperatie ondergaan, jaarlijks ongeveer een miljoen. Naar de mening van een deskundige dragen televisiecastings daar aanzienlijk toe bij door de mensen een ideaalbeeld op te dringen. Opvallend is het grote aantal kinderen die erbij betrokken zijn.

Schoonheidsoperaties kennen in Duitsland een ware boom. Per jaar worden ongeveer een miljoen dergelijke niet echt medisch noodzakelijke operaties uitgevoerd. Het valt daarbij op, dat ongeveer 100.000 van hen jonger zijn dan 20 jaar. Het aantal kinderen stijgt daarbij gestaag.

Zowel politici als geneesheren komen meer en meer op voor een sensibilisering van de bevolking tegen zulke operaties. Dergelijke ingrepen zijn immers niet risicovrij, kunnen complicaties met zich brengen, worden niet zelden door onbevoegde artsen uitgevoerd, enzomeer. Bovendien veranderen kinderen en jongeren heel vaak van voorkeuren. Voelen zij zich ongelukkig met een bepaalde lichaamseigenschap, dan kan dat nadien helemaal omslaan of in een andere richting evolueren. Geneesheer Lauterbach, deskundige in het vak, wijst op de zeer uitgesproken invloed van castings op televisie. Daardoor is een echte schoonheidsoperatie-industrie ontstaan. Mensen willen veel meer dan enkele jaren geleden het ideaalbeeld uit de media lichamelijk evenaren en zijn bereid hopen geld daarvoor neer te tellen en risico's in koop te nemen, ook ouders stumuleren vaak hun kinderen om een correctie te laten uitvoeren die geenszins medisch noodzakelijk is. Bij kinderen werd vastgesteld dat één op vijf tussen negen en veertien jaar een schoonheidsoperatie wil om 'gelukkiger' te zijn of niet het voorwerp te worden van mobbing en spot onder de leeftijdsgenootjes.

Tja.. de maatschappij verandert razendsnel...

ROND DIT THEMA
betreffend artikel   in Der Spiegel

21:41 Gepost door Sebastian in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: schoonheidsoperatie |  Facebook |

Oorlogsschuldvraag: mening van Entente over schuld WOI

weimar
Oorlogsschuldvraag

Mening Entente over oorlogsschuld

Na de Eerste Wereldoorlog 1914-1918 werd voor het eerst in de geschiedenis de oorlogsschuldvraag gesteld om daaruit een schadevergoeding te eisen van de agressor. Dat feit heeft Duitsland nooit echt verkropt en blijft tot op de dag van vandaag een hekel punt. Wie is immers verantwoordelijk voor het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog? Het antwoord op die vraag zal in de loop van deze serie gezocht worden. Na die oorlog werd de verantwoordelijkheid voor een oorlog nog slechts overwogen in functie van de Rechten van de Mens en de UNO- besluiten . Hoe zat het voor de Eerste Wereldoorlog? Welke soort oorlogen werden gevoerd doorheen de mensheid en in welke mate werden ze moreel aanvaard? Bestonden er wetten ter regeling van een oorlog? Welke rol spelen de USA tegenwoordig in oorlogen en worden ook zij geconfronteerd met een oorlogsschuldvraag? Tal van vragen waarop in deze reeks ingegaan wordt, met uiteraard een groot accent op het unieke van de schuldvraag voor de Eerste Wereldoorlog en de gevolgen ervan. Ter verduidelijking. deze reeks behandelt de oorzaak en aanleiding en doel van een oorlog, niet het oorlogsrecht tijdens een oorlog.

Het Verdrag van Versailles 1919 had voor het eerst in de geschiedenis een schuldige vastgelegd voor een oorlog. Het ging om de Eerste Wereldoorlog. Zulke schuldaanwijzing was interessant voor de grootmachten, want zowel Groot-Brittannië als Frankrijk en ook andere bondgenoten hadden zware oorlogsleningen aangegaan bij de USA. De terugbetaling ervan zou vlot verlopen, indien er een schuldige voor de oorlog kon gevonden worden; die zou dan opdraaien voor die kosten. En zo legde het verdrag Duitsland vast als enige schuldige.

Hoe reageerden de regeringen in de betrokken staten en historici in elk van deze staten op de alleenschuld van Duitsland doorheen de jaren? Vandaag zoeken we het antwoord erop vanuit de mening van de regeringen en historici in Frankrijk, Groot-Brittannië, de USA en de Sowjetunie-Rusland.

Houding van Frankrijk

Na de Eerste Wereldoorlog bleef Frankrijk zich bedreigd voelen door Duitsland. De geest van Raymond Poincaré, Frans president tot 1920, overheerste. Duitsland was onvoldoende gekraakt. Het aandringen en bekomen van de alleenschuld van Duitsland in het verdrag van Versailles was opperste prioriteit, maar er moest meer gebeuren. De Franse buitenlandse politiek werd gericht op een verder isoleren van Duitsland. Daartoe werden de banden met Polen nauw aangehaald. Frankrijk was er ook als de kippen bij om het Ruhrgebied, hart van economisch Duitsland, te bezetten in 1923 bij niet voldoende betalingen van de opgelegde herstelkosten. Groot-Brittannië had zich daartegen verzet uit vrees voor een nieuwe hegemonie in continentaal Europa: deze van Frankrijk.

De uitspraak van Georges Clemenceau, Frans minister-president in 1919, was klaar en duidelijk. Duitsland heeft de alleenschuld voor de voorbije oorlog. "Le boche payera tout!" was zijn beruchte reactie. Pas in 1925 ontstond een kleine toenadering tot Duitsland, te danken aan Aristide Briand, Frans minister voor Buitenlandse Zaken. Hij zocht verzoening met Duitsland, sprak zich echter niet uit over de schuldvraag. De officiële stelling bleef dan ook gehandhaafd. Sinds Aristide Briand tot op heden heeft elke Franse regering geweigerd zich uit te spreken. Een evolutie zoals in Duitsland waarbij een gedeelde schuld van alle grootmachten uiteindelijk erkend werd, was en is in Franse regeringskringen niet te bespeuren.

In de eerste jaren na de oorlog spraken de Franse socialisten over een gedeelde schuld tegen de houding van de regering in Parijs in. Maar ook zij stonden pal achter het verdrag van Versailles als het op betalingen aankwam. In 1950 was een evolutie waar te nemen onder de Franse historici. Zij organiseerden in dat jaar de "dagen van de historici" waarbij zij samen met een aantal Duitse collega's de mening van David Lloyd George deelden. Llyod George was de Britse premier-minister tijdens de laatste oorlogsjaren. Hij verklaarde na de oorlog in 1934: "Europa was een kokende ketel. De naties vloeiden over van oorlogsgedachten zonder enig spoor van bezorgdheid of betrokkenheid. Zij stevenden naar de afgrond... maar geen van hen wou effectief een oorlog, in ieder geval niet in die mate." Door de aanhang van een groot deel der Franse historici aan deze stelling van Llyod George kwam het tot een verzoening tussen Franse en Duitse historici.

Na deze samenkomst in 1950 werd nog zelden over de schuldvraag voor de Eerste Wereldoorlog gepraat onder Franse historici. Alleen bij het ontstaan van de visie van Fritz Fischer in Duitsland (in de jaren zestig – zie vorige posting) met het overdonderde bewijs van Duitslands schuld kwamen Franse historici tussen beide en relativeerden die visie. Zij misten de wisselwerking met andere grootmachten in Fischers stelling. Daarmee bevestigden ze de heersende mening onder Franse historici, dat alle grootmachten verantwoordelijk waren.

Los van de meningen in Frankrijk is het interessant deze te kennen van Mark B. Hayne, Brits historicus die in 1993 een merkwaardig boek publiceerde onder de titel "The French Foreign Office and the Origines of the First World War". Daarin ging Hayne diep in op de Franse medeschuld aan de oorlog, vooral vanwege de Franse president Raymond Poincaré. Hayne leek in zijn boek aan te kunnen tonen dat Poincaré op 20-23 juli 1914 naar Sint-Petersburg reisde (zie een vorige posting) om bij de Tsaar Nikolaas II aan te dringen op versnelde algemene mobilisatie. Doel zou geweest zijn het Schlieffenplan (zie eveneens een vorige posting) van Pruisen te doen mislukken. Heeft Hayne het juist voor? Indien zo, dan is de medeschuld van Frankrijk onomstotelijk, maar hier is toch het bedenken waard hoe Frankrijk van het geheime Schlieffenplan op de hoogte kon geweest zijn.

Houding van Groot-Brittannië

Tot in de jaren vijftig zwalpte de Britse regering tussen het erkennen van de alleenschuld van Duitsland, de gedeelde schuld van Duitsland en Oostenrijk-Hongarije, en de gelijkmatige schuld/onschuld van alle grootmachten.

De oppositie in Londen wierp reeds voor 1914 de onvoldoende inspanningen van de Britse regering voor om vrede te behouden in Europa. Maar toen op 4 augustus 1914 België aangevallen werd, stond de oppositie pal achter de regering om de oorlog te verklaren.

Tussen 1926 en 1933 gaf ook de Britse regering talrijke documenten vrij over de Eerste Wereldoorlog, analoog aan de Duitse Weimarregering. Historici konden aan de hand van die informatie de rol van Oostenrijk-Hongarije belichten en vormden de algemene visie, dat het geheel van de middenmachten (Duitsland, Oostenrijk-Hongarije, Osmaanse Rijk) schuldig was aan de oorlog in plaats van de alleenschuld van Duitsland.

Merkwaardig is de visie van Londen sinds 1934, waarbij oud-premier David Llyod George alle grootmachten van Europa verantwoordelijk zag voor de oorlog, zonder die oorlog effectief te hebben gewild (zie hoger). Tegen de jaren veertig veranderde de stelling van de Britse regering dan weer. Hier speelde vooral de actualiteit een rol. Hitler was oorlogszuchtig. Daardoor keerde Groot-Brittannië dan weer terug naar de alleenschuld van Duitsland.

ROND DIT THEMA
Verdrag van Versailles 1919   info op deze blog

Raymond Poincaré   Frans president

David Llyod George   prmier-minister van GB

Fritz Fischer   Historicus

Woodrow Wilson   US-prresident

Na de Tweede Wereldoorlog was de schuld voor de Eerste Wereldoorlog geen thema meer, tot Fritz Fischer met zijn bevindingen de internationale belangstelling wekte. Britse historici stemden Fischers visie toe en begonnen tegelijk een kritisch eigenonderzoek naar de verantwoordelijkheid van Groot-Brittannië. Daarbij werd opnieuw gewezen op de passiviteit van Londen om vrede te bewaren. In 1999 kwam de Schotse historicus Nial Ferguson met bevindingen, dat de gezamenlijke Europese diplomatie gefaald had in de periode net voor de Eerste Wereldoorlog en dat Groot-Brittannië door de oorlogsverklaring op 5 augustus 1914 de oorlog mondiaal gemaakt heeft. Tevens stelde hij dat de uitbouw van de Britse marine sinds 1905 en een agressief treffen tussen de Britse en Duitse vloot in 1911 Duitsland gedwongen heeft om de eigen vloot te moderniseren en aldus de spanning op zich fel toenam. Ook hij ziet de plotse Russische mobilisatie na het bezoek van de Franse president Poincaré aan de Russische Tsaar op 20-23 juli 1914 als de onmiddellijke aanleiding voor Duitsland om de oorlog te starten. Volgens de historicus zou echter het militarisme, imperialisme en de Sonderweg (zie een vorige posting) slechts een mindere rol gespeeld hebben. De bevindingen van Ferguson worden niet door alle Britse historici gedeeld...

Houding van de USA

In de USA heeft nooit een echte discussie geleefd rond de schuldvraag voor de Eerste Wereldoorlog. Bij het opstellen van het verdrag van Versailles in 1919 was het voor Washington veel belangrijker rust te bekomen in Europa. Vandaar dat de Amerikaanse president Woodrow Wilson meer belang hechtte aan de soevereiniteit van alle volkeren. De toewijzing van de alleenschuld van Duitsland werd als een zuiver Europese aangelegenheid beschouwd, gezien de USA haast geen schade hadden opgelopen door die oorlog. Wel stond men erop dat de toegestane oorlogskredieten terugbetaald werden en daarom stemden de USA toe met die schuldsaanwijzing. Duitsland zou opdraaien voor de kosten en ervoor zorgen dat Frankrijk en Groot-Brittannië hun kredieten zouden kunnen terugbetalen. Maar het waren de USA die als eersten uit de Entente open stonden voor een verlichting van die herstelkosten in het Dawesplan en het Youngplan van de jaren twintig, tegen de onwil daartoe van Frankrijk.

In de USA was dan ook de schuldvraag geen thema, behalve de gevolgen ervan. Zo ging de oppositie fel tekeer tegen de US-regering die in het verdrag van Versailles niets heeft afgedwongen ter heropbouw van Europa. Alleen de terugbetaling der oorlogskredieten was een verdragspunt, het herstel en de heropbouw van Europa was nergens vermeld, wat economisch een zware slag zou kunnen geweest zijn voor de Amerikaanse handel.

In de jaren twintig hebben enkele Ameikaanse historici zeer fervent geprobeerd aan te tonen, dat Duitsland helemaal geen schuld aan de oorlog had. Leidende figuur onder hen was Sidney B. Fay, die onomwonden besloot dat Duitsland nooit op een oorlog afstevende en diplomatiek alles deed om een Europees conflict te vermijden. Hier stelt zich wchterde vraag of zij omgekocht waren door het Duitse Kriegsschuldreferat van de Weimarrepuubliek...

Houding van de Sowjet-unie

Ook hier is nooit een onderzoek gebeurd door Russische historici. Alleen hier en daar verkondigden enkelen onder hen in de laatste decennia, dat mogelijk alle grootmachten verantwoordelijk waren. Onmiddellijk na de Eerste Wereldoorlog wezen de partijbonzen van Lenin alle schuld op de kapitalistische landen, Duitsland zelf incluis. Het enige dat de Lenin-regering gedaan heeft, is het aantonen met documenten dat het tsarenrijk tot 1917 volledig onschuldig was aan de oorlog. Doel daarbij was natuurlijk voorkomen, dat de communistische macht sinds 1917 een deel van de oorlogsschuld op zich zou krijgen met geldelijke gevolgen. Rusland was weliswaar een bondgenoot van de Entente, maar dat verdween als sneeuw onder de zon sinds de revolutie van oktober 1917.

En wat met schuldtoewijzing voor de Tweede Wereldoorlog?

Wel, vooreerst was er de Luxemburgse Overeenkomst uit 1952 tussen West-Duitsland en Israël. Daarbij werd overeengekomen dat West-Duitsland 3,5 miljard Mark schadevergoeding (een enorm bedrag in die jaren) zou uitbetalen voor de vervolging van de joden. Dat zou gebeuren in een tijdsspanne van 12 jaren, uit te betalen onder de vorm van levering van goederen aan Israël en het presteren van diensten. Bij die overeenkomst waren ook financiële vergoedingen voor de getroffen joodse families voorzien. Maar... Oost-Duitsland, dat steeds onder de invloed van de Sowjet-Unie gestaan had, heeft nooit een regeling voor schadevergoeding aan de joden getroffen. Daar knelde dan ook het schoentje bij de hereniging van beide Duitslanden in 1990. Er werden 120.000 schadeclaims voor Oost-Duitse joden opgesteld. De DDR moest dan ook deze claims behandelen vooraleer een hereniging tot stand kon komen. Dat gebeurde ook. Maar zelfs heden anno 2008 zijn er zowel aan Oost-Duitse als aan West-Duitse zijde nog steeds onopgeloste dossiers.

Los van het probleem van vergoedingen aan de joden werd in 1953 een schuldlastenconferentie gehouden in Londen. Na vele palavers en enorme problemen in die tijd werd besloten dat Duitsland 13,73 miljard Mark zou betalen (weerom een enorm bedrag in die tijd) aan een 70 landen. Dat lijkt een heel pak minder dan de herstelkosten die Duitsland moest betalen na de Eerste Wereldoorlog, maar bij die oorlog werd het land Duitsland niet getroffen, terwijl in de Tweede Wereldoorlog heel Duitsland zo goed als plat gebombardeerd werd. Voor de betaling van de schulden uit de conferentie van 1953 werd echter geregeld dat dit effectief zou worden zodra een vredesverdrag ondertekend zou worden tussen Duitsland en de geallieerden.Er is echter nooit tussen 1945 en heden 2008 een vredesverdrag gesloten tussen de geallieerden en Duitsland! Dat knelpunt kwam pas boven water toen beide Duitsl anden herenigden in 1990. De herstelkosten ten gevolgen van de Tweede Wereldoorlog (Conferentie van Londen 1953) zouden Duitsland al te zeer hypothekeren gezien de hereniging op zich een jaarlijkse miljardenstroom met zich zou brengen van West-Duitsland naar Oost-Duitsland, aldus de geallieerden. Nu betalen de burgers uit de westelijke deelstaten nog steeds meer dan honderd miljard Euro aan de oostelijke deelstaten. Om aldus het leed van die kosten te milderen, werd in 1990 besloten om het herenigingsverdrag tussen de beide Duitslanden en de vier geallieerden niet als een vredesverdrag te beschouwen. Dat zou immers de besluiten van de Conferentie van Londen in werking doen treden. Gevolg: nu nog steeds is er geen vredesverdrag en er zal er nooit een komen...

Tot hier deze reeks over oologsschuld.

 

OORLOGSSCHULDVRAAG

20:17 Gepost door Sebastian in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: eerste wereldoorlog, oorlogsschuld |  Facebook |

Bayern wacht een ware aardverschuiving

Edmund Stoiber
Fotobron: spreeblick

Dat is het, wat Bayern mist: Edmund Stoiber als ongekroonde (nu afgezette) koning van Bayern, land waar kerk en staat zich sinds jaren hebben verzoend en samen de lakens uitdelen
Politiek Bayern

CSU zou in herfst de eeuwige meerderheid verliezen

Zal het zo eigene van Bayern, het oerconservatieve en oerchristelijke beeld, weldra tot een nostalgisch verleden behoren? Opiniepeilingen voorspellen een grauwe toekomst voor de CSU bij de verkiezingen in komende september.

De Christelijke Sociale Unie, CSU, heeft haast altijd sinds de tweede wereldoorlog de lakens uitgedeeld in Bayern. Het conservatisme, verdoken nationalisme (eerder Bayers separatisme) en zeer diep katholicisme van de partij domineerde voortdurend. Grote namen als Franz Joseph Strauß en Edmund Stoiber zorgden voor de zo eigen, binnen Duitsland haast isoleerde, politiek van Bayern. Strauß schitterde door zijn oerconservatisme en hang aan het neoliberalisme en vooral door zijn sympathie voor het vergane nazisme. Stoiber schitterde dan weer door zijn verdoken Bayers separatisme en het doordrukken van de oerconservatieve katholieke waarden. Scheiding van kerk en staat werd onder zijn bewind haast een onbestaand iets.

ROND DIT THEMA
betreffend artikel   in Der Spiegel

De CSU heeft de meerderheid in handen sinds 1970. Dat betekent, dat de partij haast veertig jaren alleen regeert over de Freistaat Bayern. Bij de laatste verkiezingen in 2003 haalde de partij 60,7 % der stemmen. Maar Edmund Stoiber moest gaan in 2007 en nu zwalpt de partij. De bindingskracht van Stoiber, de "Pattex" die alle structuren in de Freistaat stevig aaneenkitte is verdwenen. De aanhang van de bevolking brokkelt af. De huidige voorzitter, Erwin Huber, slaagt er niet in om het lobbywerk van Stoiber na te bootsen. En dat kan onverwachte gevolgen hebben bij de komende verkiezingen op 28 september 2008. Nog slechts een lente en een zomer scheiden Bayern van een ware aardverschuiving, een mogelijk einde van de alleenmacht van de CSU. Naar opiniepeilingen zou in september de CSU nog slechts 51 % halen. Dat betekent een verlies van bijna 10 % de stemmen. En de kans is niet irreëel dat de resultaten van die verkiezingen een tikkeltje lager uitvallen voor de CSU. Dan... dan gebeurt dat, wat in Bayern nooit leek te gebeuren: de CSU zal dan gedwongen worden om haar macht te delen.

Ja... wordt dan Bayern toch nog een normale deelstaat zoals alle andere in Duitsland?

China roept wapenlevering aan Zimbabwe terug

An Yue Jiang
grootbeeld
Fotobron: spiegel

An Yue Jiang, Chinees schip met wapens voor dictator Robert Mugabe in Zimbabwe
Zimbabwe

Wapenlevering geannuleerd

De wapenlevering van China aan de omstreden dictator Robert Mugabe van Zimbabwe wordt schijnbaar geannuleerd na acties van een Zuid-Afrikaans bisschop, van een internationale vereniging van vakbonden, van inbeslagname door Duitsland en waarschuwing door de USA.

Gisteren werd op een posting reeds gemeld, dat China een lading van meer dan 70 ton wapens en munitie wou leveren aan president Robert Mugabe van Zimbabwe. Daartoe had het Chinese vrachtschip An Yue Jiang de lading geprobeerd te lossen in de Zuid-Afrikaanse haven Durban, werd echter verhinderd door een gerechtsbeslissing op vraag van een Zuid-Afrikaans Bisschop met als reden het dictatoriaal optreden van Mugabe en de wijze waarop hij de jongste verkiezingsresultaten probeert te manipuleren.

Naast de actie van deze bisschop had ook de internationale beweging van vakbonden "International Transport Worker's Federation" alle havenarbeiders in heel zuidelijk Afrika opgeroepen om te weigeren het schip te lossen. Duitsland liet beslag leggen op deze goederen wegens niet terugbetaalde kredieten door Zimbabwe. Het schip kon dan ook nergens de goederen lossen.

Vanacht verhoogden de USA dan de druk. De US-regering riep alle landen van zuidelijk Afrika op om het schip geen toelating te geven tot welke haven ook. De An Yue Jiang leek vandaag de haven van Luanda in Angola te willen aandoen, maar ook daar werd reeds op voorhand gemeld, dat het schip geen toelating zou krijgen tot de haven.

Vandaag verklaarde dan Jiang Yu, sprekerin van het Chinese ministerie voor Buitenlandse Zaken in Peking: "Het schip zal teruggeroepen worden. Het ging echter om een normale handel in militaire goederen. De verdragen ertoe werden vorig jaar reeds ondertekend en hebben met de jongste ontwikkelingen na de omstreden verkiezingen niets te doen. China is voorzichtig met militaire transporten en mengt zich principieel niet met de binnenlandse aangelegenheden in het land van bestemming. Niemand mag het probleem met de lading van de An Yue Jiang polariseren."

ROND DIT THEMA
Betreffend bericht   in Der Spiegel

Zo zien we maar, hoe samenwerking van meerdere instanties geleid heeft tot blokkering van de dictator van Zimbabwe en hoe ook Duitsland daar zijn steentje heeft toe bijgedragen. Tegelijk is dit toch weer een voorbeeld hoe China zich niets van mensenrechten of menselijke relaties aantrekt: levering is levering, ongeacht de binnenlandse aangelegenheden van een land, aldus de officiële mening van Peking.

15:03 Gepost door Sebastian in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: wapens, dictator, dictatuur, zimbabwe |  Facebook |

Taalhulp: hoofdletters, deel 5

bild4
Spelling

Het gebruik van hoofdletters

Het gebruik van hoofdletters in de Duitse taal is enerzijds sterk gelijkaardig aan het gebruik ervan in het Nederlands, anderzijds zeer verschillend, vooral wat de substantieven en gesubstantiveerde woorden betreft. Niet steeds is er klaarheid te bespeuren. In een reeks berichten op dinsdag worden alle regels in dit verband nog eens overlopen. De laatste spellingsregels sinds augustus 2006 vormen hier de basis. Voorbeelden stammen allen uit het officiële besluit er rond.

Na de vorige vier delen over hoofdletters (zie links onderaan) valt nog veel te vermelden over het wel of niet gebruiken van hoofdletters...

Voornaamwoorden die als een substantivering in een zin voorkomen, worden niet met een hoofdletter geschreven. Voorbeelden:

  • In diesem Wald hat sich schon mancher verirrt.
  • Ich habe mich mit diesen und jenen unterhalten.
  • Wenn einer eine Reise tut, so kann er was erzählen.
  • Das muss (ein) jeder mit sich selbst ausmachen.
  • Wir haben alles mitgebracht.

Maar worden die gesubstantiveerde voornaamwoorden voorafgegaan door een lidwoord, dan mag (moet niet) een hoofdletter gebruikt worden. Voorbeelden:

  • Grüß mir die deinen/Deinen (die deinigen/Deinigen)!
  • Sie trug das ihre/Ihre (das ihrige/Ihrige) zum Gelingen bei.
  • Jedem das seine/Seine!

De onbepaalde telwoorden "viel, weinig, eine, andere" worden als substantivering niet met een hoofdletter geschreven. Voorbeelden:

  • Das haben schon viele erlebt.
  • Zum Erfolg trugen auch die vielen bei, die ohne Entgelt mitgearbeitet haben.
  • Nach dem Brand war nur noch weniges zu gebrauchen.
  • Sie hat das wenige, was noch da war, in eine Kiste versorgt.
  • Die meisten haben diesen Film schon einmal gesehen.
  • Die einen kommen, die anderen gehen.
  • Was der eine nicht tut, soll der andere nicht lassen.
  • Sie hatte noch anderes zu tun.
  • Unter anderem wurde auch über finanzielle Angelegenheiten gesprochen.

Getallen beneden een miljoen worden zonder hoofdletter geschreven, ook al vormen ze een substantivering. voorbeelden:

  • Was drei wissen, wissen bald dreißig.
  • Sie rief um fünf an.
  • Wir waren an die zwanzig.
  • Er sollte die Summe durch acht teilen.
  • Wir fünf gehören zusammen.
  • Der Mensch über achtzig schätzt die Gesundheit besonders.

Maar de substantiveringen "hundert, tausend , dutzend" mogen (moeten niet) met een hoofdletter geschreven worden indien zij duidelijk verwijzen naar een niet exacte hoeveelheid. Voorbeelden:

  • Es kamen viele tausende/Tausende von Zuschauern.
  • Sie strömten zu aberhunderten/Aberhunderten herein.
  • Der Stoff wird in einigen Dutzend/dutzend Farben angeboten.

Bij eigennamen die een woordgroep vormen, schrijft men lidwoorden, voornaamwoorden of voegwoorden in de eigennaam zonder hoofdletter. Adjectieven erin worden wel met een hoofdletter geschreven. Voorbeelden:

  • Johann Wolfgang von Goethe
  • Charles de Coster
  • Ludwig van Beethoven
  • der Apokalyptische Reiter
  • Walther von der Vogelweide
  • Holbein der Jüngere
  • der Alte Fritz
  • Katharina die Große

Datzelfde geldt voor plaatsnamen. Voorbeelden:

  • Vereinigte Staaten von Amerika
  • Neu Lübbenau,
  • Unter den Linden
  • In der Mittleren Holdergasse
  • Am Tiefen Graben
  • Bayerischer Wald
  • Rotes Meer
  • Kleine Antillen
  • Kap der Guten Hoffnung

Eveneens hetzelfde geldt voor namen van organisaties, gebouwen, verenigingen, kranten en weekbladen, historische feiten. Voorbeelden:

  • der Fliegende Hamburger
  • die Große Mauer (in China)
  • der Schiefe Turm (Pisa)
  • Klinik für Innere Medizin der Universität Rostock
  • Zweites Deutsches Fernsehen (ZDF)
  • Internationales Olympisches Komitee
  • Gasthaus zur Neuen Post
  • Frankfurter Allgemeine Zeitiung
  • der Zweite Weltkrieg

Maar soms wordt van deze regel hier net boven afgeweken. Dat komt vooral voor, wanneer de ambtenarij per vergissing de naam van een instelling of zo fout heeft ingeschreven inde registers. In dat geval blijft die fout bestaan. Zo bijvoorbeeld: Akademie für Musik und darstellende Kunst Mozarteum.

Opmerking: adjectieven die gevormd worden uit een plaatsnaam en de uitgang "-er" schrijft men altijd met hoofdletter, ook al gedragen ze zich helemaal niet als een substantivering, maar als een echt adjectief. Eindigen deze adjectieven niet op een "-er", dan worden ze bij adjectivistisch gebruik klein geschreven. Dat laatste geldt ook voor afleidingen van persoonsnamen. Voorbeelden:

  • die Berliner Bevölkerung
  • die New Yorker Kunstszene
  • der Schweizer Käse
  • Die belgische Städte
  • Der holländische Käse
  • die darwinistische Evolutionstheorie
  • die goethischen Dramen

Men schrijft adjectieven ook met een hoofdletter indien zij deel zijn van een titel, bepaalde kalenderdagen, classificaties van wetenschappelijke aarden en rassen. Voorbeelden:

  • der Heilige Vater
  • der Regierende Bürgermeister
  • die Königliche Hoheit
  • der Technische Direktor
  • der Heilige Abend,
  • der Internationale Frauentag
  • der Erste Mai
  • Schwarze Witwe
  • Fleißiges Lieschen

Tot slot: in brieven, emails, telegrammen schrijft men de beleefdheidsvorm steeds met hoofdletters. Maar de vertrouwelijkheidsvorm mag (moet niet) met kleine letter geschreven worden. Voorbeelden van dat laatste:

  • Lieber Freund, ich schreibe dir/Dir diesen Brief und schicke dir/Dir eure/Eure Bilder ...

Tot daar de problematiek van hoofdletters in de Duitse taal.

 

11:51 Gepost door Sebastian in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: duits, spelling, taalhulp, hoofdletters |  Facebook |

Adidas en Puma, de moderne slavendrijvers

Puma
grootbeeld
Fotobron: puma

Puma-sportschoenen, geproduceerd aan schandalige werkvoorwaarden
Sportschoenen

Adidas en Puma, kampioenen in hedendaagse slavenarbeid

Duitse ondernemingen krijgen alle vrijheden die hen lief zijn van de Duitse bondsregering. Die vrijheid bouwen Adidas en Puma verder uit in schandalige werkomstandigheden in hun nevenbedrijven elders op onze planeet. Andere sportartikelproducenten moeten volgen wegens de concurrentie.

Draagt u Adidasschoeisel als hij een sportief uurtje in de dagelijkse bezigheid inlast? Of wellicht een Puma, of een Nike? Merkenschoeisel staat toch, niet? Het getuigt van een hogere klasse. Nike is Amerikaans, maar Adidas en Puma zijn Duits. De broeders Adolf (Adidas) en Rudolf (Puma) Dassler beheersen de sportartikelenproductie in de wereld. En hun artikels mogen er zijn, echte kwalitiet. Maar reeds sinds jaren worden de beide broeders op de korrel genomen wegens hun schandalige politiek tegenover werknemers.

Zoals de broeders Dassler tekeergaan, zo handelen tegenwoordig haast alle sportartikelproducenten, gedwongen door de concurentiestrijd. De Dasslers zijn kampioenen in uitbuiting van werknemers in lageloonlanden. Hier in Duitsland, waar hun hoofdzetel gevestigd is, profiteren ze van de Duitse politiek die lage lonen toelaat. Bij Adidas en Puma werken vaak interimkrachten. Die kan men immers zeer lage lonen betalen. Maar dat zijn echter de luxe-werknemers van de Dasslers. De meeste werknemers vindt men niet bij Adidas en Puma zelf, maar bij nevenbedrijven en daar gaat het werkelijk de spuigaten uit.

Adidas en Puma werken met talloze nevenbedrijven. Zo worden bijvoorbeeld schoenonderdelen gesneden in een nevenbedrijf in China, de delen worden dan aaneengekleefd in een ander nevenbedrijf in Indonesië enzovoort. Die nevenbedrijven zijn onafhankelijke bedrijven in lageloonlanden. Daar werken de arbeiders aan letterlijk erbarmelijke omstandigheden. Tot voor enkele jaren was kinderarbeid er schering en inslag. Dat hebben de Dasslers nu onder de druk van de media 'gecorrigeerd'. Nu werken in de nevenbedrijven volwassenen, maar onder welke omstandigheden! In bijvoorbeeld het nevenbedrijf "Joyful Long" in China werken de arbeiders aan de helft van het wettelijk minimumloon van China. Dat kan zo maar, geen enkele controleur maakt het Adidas lastig. Dumpingslonen waaraan Duitse dumpingslonen nog niet kunnen rieken... 3 tot 4 overuren per dag werken zonder een cent vergoeding. Bij bijvoorbeeld het nevenbedrijf "Yue Yuen" in Taiwan moeten de arbeiders 120 sportschoenen per uur aaneenkleven. Halen ze die quota niet, dan werken ze zolang per dag, tot de quota gehaald zijn zonder een cent bovenop hun hongerloon.

ROND DIT THEMA
betreffend artikel   in Netzeitung

Dergelijke nevenbedrijven zijn aldus een wonderbare uitvinding van een onderneming. Officieel zijn ze lang geen deel van de onderneming en draagt de ondernemer dan ook geen verantwoordelijkheid voor de erbarmelijke werkomstandigheden. In zulk nevenbedrijf worden dan ook artikels voor meerdere ondernemingen geproduceerd. Zo zijn vele nevenbedrijven voor sportschoenen gefinancierd door niet allen Adidas en Puma, maar tevens door Nike en anderen. Algemeen is in de textielindustire deze praktijk schering en inslag. Zo ziet u maar: leve de heilige Globaliserius!

09:58 Gepost door Sebastian in Algemeen | Permalink | Commentaren (13) | Tags: sport, sportschoenen, adidas, puma |  Facebook |

21-04-08

Met Michel Preudhomme de nacht in

Preudhomme

22:10 Gepost door Sebastian in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: voetbal |  Facebook |

Duitsland blokkeert dictator Mugabe van Zimbabwe

An Yue Jiang
grootbeeld
Fotobron: spiegel

An Yue Jiang, Chinees schip met wapens voor dictator Robert Mugabe in Zimbabwe
Zimbabwe

Duitsland maakt het dictator Mugabe moeilijk

Een Chinees schip met wapens en munitie voor de president van Zimbabwe kan zijn lading nergens lossen door een gerechtsbeslissing ter inbeslagname. De Duitse kredietinstelling voor Wederopbouw eist immers van Robert Mugabe kredieten terug ter waarde van wellicht 40 miljoen Euro.

De Duitse "Kreditanstalt für Wiederaufbau", kredietinstelling voor wederopbouw, heeft in 1998 een krediet aan Robert Mugabe, president (en dictator) van Zimbabwe, toegekend van (naar sommige bronnen) 40 miljoen Euro voor een staalproject in dat land. Nu goed... maar Zimbabwe heeft dat krediet nooit terugbetaald. En nu komt het...

Vorige maand heeft China een vrachtschip geladen met 70 ton wapens en munitie voor Robert Mugabe. Die lading zou hij besteld hebben tijdens de beruchte verkiezingen in Zimbabwe, waarbij hij mogelijk niet gewonnen heeft. Waartoe heeft hij nu plots zoveel wapens nodig? China heeft steeds nauwe banden onderhouden met de dictator. Dat schip, de "An Yue Jiang" legde vrijdag aan in de Zuid-Afrikaanse haven Durban voor overslag van de vracht en verdere transport over land naar Zimbabwe. Maar dat is niet zonder problemen verlopen. Meer zelfs, de lading kon niet gelost worden, want...

Vooreerst had een anglicaanse bisschop in Zuid-Afrika een gerechtsbeslissing afgedwongen om het lossen van die lading te voorkomen. De bisschop wou op die wijze de dictatuur van Mugabe een slag geven. En bovendien heeft de internationale vakbond "International Transport Worker's Federation" al haar leden waar ook in de ruime regio opgeroepen om het schip te boycotten. Nu ja, Mugabe zal daar misschien wel om gelachen hebben. Een gerechtelijk verbod om de Chinese wapens en munitie te lossen in Zuid-Afrika is voor hem slechts een klein probleempje. Het schip werd prompt opdracht gegeven elders heen te varen. Men weet nu niet waarheen. Er zijn vermoedens, dat de kapitein de haven van Luanda in Angola wil aandoen. Hij zou reeds voorbij het zuidpunt van Afrika gevaren zijn. En het protest van vakbonden... ach, wat is een vakbond nu tegenover de almacht van een dictator, hoont Mugabe die actie weg.

ROND DIT THEMA
betreffend artikel   in Der Spiegel

Maar nu wordt het pas echt menens. De Duitse Kreditanstalt für Wiederaufbau heeft per gerechtsbeslissing beslag laten leggen op de goederen van het schip. En dat kan de heer Mugabe wel eens zuur opbreken. Een bisschop die iets probeert, een vakbond die denkt meer te kunnen dan Mister Mugabe... maar een financiële instelling die alle wapens en munitie in beslag wil nemen: neen, daar is zelfs een dictator niet tegen opgewassen. Pech dus!

Of hoe Duitsland zijn steentje bijdraagt om een dictator het leven zuur te maken. Waar is de tijd, dat Herr Hitler het anders zou gezien hebben...

21:35 Gepost door Sebastian in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zimbabwe, dictator |  Facebook |

Ooorlogsschuldvraag: mening van Duitsland

weimar
Oorlogsschuldvraag

Mening Duitsland over oorlogsschuld

Na de Eerste Wereldoorlog 1914-1918 werd voor het eerst in de geschiedenis de oorlogsschuldvraag gesteld om daaruit een schadevergoeding te eisen van de agressor. Dat feit heeft Duitsland nooit echt verkropt en blijft tot op de dag van vandaag een hekel punt. Wie is immers verantwoordelijk voor het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog? Het antwoord op die vraag zal in de loop van deze serie gezocht worden. Na die oorlog werd de verantwoordelijkheid voor een oorlog nog slechts overwogen in functie van de Rechten van de Mens en de UNO- besluiten . Hoe zat het voor de Eerste Wereldoorlog? Welke soort oorlogen werden gevoerd doorheen de mensheid en in welke mate werden ze moreel aanvaard? Bestonden er wetten ter regeling van een oorlog? Welke rol spelen de USA tegenwoordig in oorlogen en worden ook zij geconfronteerd met een oorlogsschuldvraag? Tal van vragen waarop in deze reeks ingegaan wordt, met uiteraard een groot accent op het unieke van de schuldvraag voor de Eerste Wereldoorlog en de gevolgen ervan. Ter verduidelijking. deze reeks behandelt de oorzaak en aanleiding en doel van een oorlog, niet het oorlogsrecht tijdens een oorlog.

Het Verdrag van Versailles 1919 had voor het eerst in de geschiedenis een schuldige vastgelegd voor een oorlog. Het ging om de Eerste Wereldoorlog. Zulke schuldaanwijzing was interessant voor de grootmachten der geallieerden, want zowel Groot-Brittannië als Frankrijk en ook andere bondgenoten hadden zware oorlogsleningen aangegaan bij de USA. De terugbetaling ervan zou vlot verlopen, indien er een schuldige voor de oorlog kon gevonden worden; die zou dan opdraaien voor die kosten. En zo legde het verdrag Duitsland vast als enige schuldige. Vooral Frankrijk had daarop aangedrongen. In de begeleidende nota bij het verdrag, nota van 16 juni 1919, staat letterlijk: "Duitsland heeft de oorlog nagestreefd en begonnen, de grootste misdaad tegen de mensheid en vrijheid van volkeren [toen wist men nog niet wat zou volgen in 1940-1945!]. Duitsland heeft vanuit een traditioneel Pruisisch hegemoniestreven de rijksregering van Oostenrijk-Hongarije aangemoedigd om Servië de oorlog te verklaren." Daarom staat in het verdrag, dat Duitsland de alleenschuld heeft. Dat vooral Frankrijk daarop aangedrongen had, is alleen maar begrijpelijk indien we de houding van Raymond Poincaré goed begrijpen. Deze Franse president had steeds een afkeer van alles wat Duits was. Hij had er zijn levensdoel van gemaakt om Duitsland ooit in een oorlog te vernietigen tot een vijfderangsstaatje, uit wraak voor het verlies van de Elzas en Lotharingen in de Frans-Duitse oorlog 1870-1871.

Hoe reageerden de regeringen in de betrokken staten en historici in elk van deze staten op de alleenschuld van Duitsland doorheen de jaren? Vandaag zoeken we het antwoord erop binnen de Duitse staat.

Houding van Duitsland tijdens de Eerste Wereldoorlog

In de eerste maanden van de oorlog, augustus 1914, stond Duitsland pal achter haar keizer. Niemand bekommerde zich om de schuldige voor het uitbreken ervan. Maar in de herfst 1914 kwam er een eerste protest en wel van de Hongaarse minister-president Stephan Tiszas. Hij had reeds op 26 juli 1914 het ultimatum van Oostenrijk aan Servië afgekeurd als te gevaarlijk en wees dan ook in de herfst alle schuld toe aan zowel Duitsland als Oostenrijk-Hongarije.

Tijdens de oorlog hebben meerderen in Duitsland geprobeerd om hun afkeuring voor die oorlog kenbaar te maken, maar dat werd door het Pruisische staatsapparaat onderdrukt door propaganda en de eis tot partijdiscipline. Alle partijen hadden immers de oorlog toegezegd. Alleen de SPD (socialisten) had zich voor de oorlog weigerig getoond, had echter uiteindelijk toch toegestemd (onder druk van de keizer). Wie tijdens de oorlog wou protesteren riskeerde de doodstraf wegens hoogverraad. Velen vluchten dan ook naar Zwitserland en daar ontstond een eerste heftige discussie over de schuld voor de oorlog. Onder andere gaf de kunstenaar Hugo Ball als redacteur van de Zwitserse krant "Freie Zeitung" heftige kritiek aan het oorlogszuchtige Pruisen, gesteund door heel wat prominenten die eveneens naar Zwitserland gevlucht waren.

In Duitsland zelf drukten de latere communisten onder de leiding van Rosa Luxemburg hun afkeuring voor de oorlog uit, echter zonder aanduiding van een schuldige daarvoor. Zij veroordeelden elke oorlogsdaad van wie ook.

Een merkwaardige en moedige houding valt te bespeuren bij Kurt Eisner, socialist en invloedrijk politicus in Bayern. Hij gaf Pruisen ronduit de schuld voor de oorlog, kreeg echter geen gehoor. Haast alle politici waren immers bevreesd om hun mening weer te geven.

De Deutsche Friedensgesellschaft, een pacifistische organisatie in Duitsland los van de communisten, had voor de oorlog opgeroepen tot internationale verdragen ter verbanning van oorlogen. Tijdens de oorlog kreeg dan ook Duitsland van deze organisatie de schuld wegens – naar haar mening – de honger van Pruisen naar verovering van kolonies. Maar halverwege de oorlog zweeg deze organisatie. Werd haar het zwijgen opgelegd?

Zeer fanatiek was de houding van het Alldeutsche Verband, een organisatie van expansionistisch en nationalistische krachten. Zij verdedigden Pruisen en haalden de oorzaken van de oorlog aan: Rusland was volgens hen de schuldige wegens schending van de grenzen in Oost-Pruisen, en Pruisen was ingesloten door het totstandkomen van de Entente tussen GB, Frankrijk en Rusland.

Houding van Duitsland tijdens de Weimarrepubliek

In het algemeen was er tijdens de Weimarrepubliek van 1919 tot 1933 geen sprake van een zakelijke benadering van de schuldvraag, noch bij historici, noch bij de politiek. De reden is logisch: Duitsland deed alles om de opgelegde herstelkosten aan de geallieerden te bestrijden. De aanwijzing van de schuldige werd niet aanvaard, enerzijds omdat geen enkele gerechtelijke instantie deze schuld vastgelegd heeft, anderzijds omdat er volgens zo goed als iedereen geen sprake kon zijn van een alleenschuld. De regering en haast allen volgden de officiële stelling, dat Duitsland aangevallen was door Rusland (waarvan echter geen enkele bewijzen bestaan) en dat het land ingesloten was door het totstandkomen van de Entente. Deze afweer bevorderde tijdens de jaren 1919-1933 de agitatie tegen het buitenland waarvan vooral de nationalisten en nationaal-socialisten profiteerden. Dat leidde tot de Tweede Wereldoorlog. Maar ook het vastklampen aan de (zogezegde) onschuld van det afgezette Pruisische monarchie verhinderde elke breuk met het verleden waardoor de democratische aanvang van Duitsland reeds van in de wortels geremd werd, wat op zich leidde tot de machtsovername door Hitler in 1933.

Alleen de volksraden die door de communisten en de linkse afscheuring van de SPD (de USPD) opgericht werden in de eerste jaren van de Weimarrepubliek, verkondigden de schuld van Duitsland. Sommige raden, zoals de allereerste uit 1918 in Kiel eisten de oprichting van een "volksgerecht" dat de schuldigen moest aanduiden.

Kurt Eisner
grootbeeld

Kurt Eisner, SPD, minister-president an Bayern kwam in 1918-1919 openlijk uit voor de schuld van Duitsland in de Eerste Wereldoorlog, werd daarvoor vermoord

Ook in deze jaren zien we Kurt Eisner fel tekeer gaan tegen de oude Pruisische krachten in het land. Hij riep op tot erkenning van de Duitse schuld. In 1918 werd hij minister-president van Bayern en bezorgde geheime documenten aan de pers, die onomstotelijk de schuld van Pruisen moesten vastleggen. Zijn doel was door de erkenning van die schuld vanuit het verdrag van Versailles gunstigere voorwaarden te bekomen voor Bayern. De geallieerden gaven hem echter geen gehoor en hij kreeg binnen de SPD zware kritiek te slikken. Alleen de communisten en de linkse USPD steunden hem. Hij werd door de regering als landverrader bestempeld en op 21 februari 1919 vermoord werd door nationalisten. Pas in 1960 werd hij gerehabiliteerd.

De regering van de Weimarrepubliek startte in 1919 een omvangrijk plan om de onschuld van Duitsland te bewijzen. Dat zou zo goed als onmogelijk zijn, maar toch deed de regering er alles toe. Zo stelde zij een internationaal gerechtshof voor, op te richten om de schuldaanwijzing uit het verdrag van Versailles (dat in de eerste helft van 1919 opgesteld werd) te laten verwijderen. Deze vraag werd echter door de geallieerden verworpen. Daarop richtte de regering een "Kriegsschuldreferat" op, een officieel orgaan dat documenten verzamelde die moesten aantonen dat Duitsland geen oorlog wou en het volkerenrecht (de neutraliteit van België) niet opzettelijk heeft geschonden. Dir orgaan verspreidde op massale wijze informatie naar internationale kranten, historici, politici en ambassades.

De communisten en linkse USPD bekwamen in de loop van de Weimarjaren de oprichting van een speciale commissie ter onderzoek van de schuldvraag. Deze commissie werd echter stelselmatig tegengewerkt. Zo verhinderde het Kriegsschuldreferat elke toewijzing van delicate documenten.

In Duitsland hebben schrijvers altijd een grote invloed gehad op de bevolking. Kurt Tucholsky (1890-1935) was wel de prominentste samen met Thomas Mann (1875-1955). Tucholsky verdedigde in geschriften de stelling dat geen enkel volk de oorlog had gewild, ook niet Duitsland. Wel stond hij kritisch tegenover de Duitse oorlogsvoering. Thomas Mann stond pal achter het Pruisische keizerrijk en veroordeelde de republiek. Hij achtte de officiële houding van de oude keizersgetrouwen als de enige waarheid: Duitsland is geen schuldige. Pas veel later zou hij van gedachten veranderen, na een verblijf in de USA.

Houding van Nazi-Duitsland 1933-1945

Hitler schreef in "Mein Kampf" klare taal in 1924: "De strijd van 1914 werd aan de massa niet opgedrongen, maar door het volk verlangd." De oorlogsschuld lag eenduidig bij de Entente. Pruisen heeft veel te lang geduld gehad en zich laten verstrikken door de entente. Wie Duitsland als schuldige verklaarde, riskeerde opnieuw de doodsstraf. De joden waren de schuldigen voor de Eerste Wereldoorlog, uit op groot kapitaal. Indien zij nogmaals een oorlog zouden nastreven, dan zal dit leiden tot vernietiging van het joodse volk, aldus Hitler in 1937. De tweede Wereldoorlog werd gestart vanuit wraak voor de mislukking van de Eerste Wereldoorlog en wraak voor het verdrag van Versailles.

Houding van Duitsland na de Tweede Wereldoorlog tot op heden

De nationaal conservatieven (CDU en CSU) domineerden van bij het begin van de Bundesrepublik Deutschland in de jaren veertig het debat over de schuld voor de Eerste Wereldoorlog en volgden de aloude lijn van de schuld der Russen en het ingesloten zijn door de Entente. Historici die nu poogden de waarheid te achterhalen, werden systematisch genegeerd. De historici gingen in de jaren veertig en vijftig ervan uit, dat alle Europese regeringen verantwoordelijk waren voor het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog, waarbij zij echter erkenden dat de Duitse druk op Oostenrijk-Hongarije zeer groot was om Servië aan te vallen.

Tegen de mening van vele historici ageerde Gerhard Ritter, voorzitter van de Duitse historicibond, en gezaghebbend persoon. Hij verdedigde de houding van de conservatieven in de CDU en CSU.

ROND DIT THEMA
Verdrag van Versailles 1919   info op deze blog

Raymond Poincaré   Frans president

Kurt Eisner   Minister-president van Bayern

Fritz Fischer   Historicus

Gerhard Ritter   Historicus

Pas in de jaren zestig kwam er een opmerkelijke beweging tot stand om eindelijk objectief en zakelijk de oorlogsschuld te benaderen. Fritz Fischer (1908-1999), historicus, lag aan de basis. Hij kreeg de kans om de archieven van het bondsministerie voor Buitenlandse Zaken en het legerarchief van Potsdam te raadplegen. Voor het archief van Potsdam kreeg hij de uitzonderlijke toelating vanwege de bonzen in de DDR (communistisch Oost-Duitsland). Uit de talloze documenten bleken alle oorlogsdoelen en van het keizerrijk (zie een vorige posting). Ook de houding van rijkskanselier Bethmann-Hollweg in 1914 werd nu eindelijk openbaar. Hij rekende op een snelle overwinning met het Schlieffenplan en een annexatie van België en Luxemburg, alsook een verovering van kolonies in Centraal-Afrika. Tevens bleek nu uit de documenten, dat Pruisen inderdaad aangedrongen had bij Wenen om Servië aan te vallen en hoe Berlijn de vredesconferenties van Den Haag in 1890 en 1907 stelselmatig blokkeerde. Ook werd nu met documenten bewezen, dat keizer Wilhelm II reeds in 1912 besloten had een oorlog te ontketenen in 1914. De twee jaren ertussen zouden benut geweest zijn om de bevolking warm te maken voor een oorlog. De keizer wou deze oorlog ten allerlaatste in 1914 starten om de definitieve besluiten van de vredesconferenties van Den Haag in 1915 te verhinderen.

De bondsregeringen van West-Duitsland, haast steeds gedomineerd door de CDU, bestreden de bevindingen van Fritz Fischer heftig. Zij bleven bij de oude officiële stellingen. Iets of wat werd toegegeven dat alle grootmachten verantwoordelijk waren en niemand de oorlog gewild had, dus ook Duitsland niet. Bondskanselier Ludwig Erhard (CDU) verhinderde Fischer om in de USA een uiteenzetting te doen. Hij kreeg geen visum. In het buitenland oogstte Fritz Fischer overigens heel wat steun. Ook de Duitse pers loofde zijn bevindingen. Alleen Gerhard Ritter, gezaghebbend historicus van conservatieve signatuur, kritiseerde de stellingen van Fischer zeer. Een andere historicus, eveneens conservatief, beschuldigde Fischer ronduit van geschiedenisvervalsing.

Sinds 1990 zijn alle archieven van de DDR en ook van de Sowjetunie vrijgekomen. Daaruit werden alle bevindingen van Fischer bevestigd en werden bovendien documenten openbaar gemaakt waaruit blijkt, dat reeds in de Eerste Wereldoorlog de uitwijzing van alle Polen uit Pruisen alsook joden voorzien was, en dat Pruisen plannen had om Rusland te verdelen in kleine onbenullige staatjes.

In de laatste jaren van de 20ste eeuw en in de beginjaren van deze 21ste eeuw won de gedachte bij Duitse historici, dat de verantwoordelijkheid voor de eerste Wereldoorlog onmiskenbaar bij Duitsland lag, maar dat alle grootmachten zich defensief tegenover elkaar hadden opgesteld in de jaren voor de oorlog en daardoor zeer oorlogsbereid waren. Allen overschatten ze hun tegenstrevers en allen voelden zich wederzijds bedreigd. Er is aldus een gedeelde schuld.

Morgen komt de visie van Frankrijk, Groot-Brittannië, de USA en Rusland sinds 1918 aan bod.

 

OORLOGSSCHULDVRAAG

19:58 Gepost door Sebastian in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: eerste wereldoorlog, oorlogsschuld |  Facebook |

Duits filmregisseur geweerd op Lola-uitreiking

Til Schweiger
grootbeeld
Fotobron: spiegel

Til Schweiger als regisseur en acteur in "Keinohrhasen"
Filmkunst

Til Schweiger, grootste Duits succes in de laatste drie jaren

Til Schweiger, acteur en regisseur, haalt het ene succes na het andere op de Duitse filmmarkt. Zijn comedies zijn gegeerd door het publiek, maar hij wordt geweerd uit de Duitse filmprijsuitreiking "Lolas", wil dan ook een eigen filmprijs in het leven roepen.

Kent u Til Schweiger niet? Ocharme, ocharme... alweer een fameus gat in uw cultuur! Til Schweiger is een van de succesrijkste Duitse filmacteurs en ook regisseur van de laatste drie jaren. Zijn prent "Keinohrhasen", en liefdecomedie, kwam in december uit en haalde in slechts twee maanden meer dan 5 miljoen toeschouwers. Regie was in handen van hemzelf en hij speelde er uiteraard ook in. Nu in 2008 heeft hij "Der Rote Baron" verfilmd, het verhaal over de rode baron Manfred Albrecht von Richthofen in de eerste Wereldoorlog, een fabuleuze vlieger die het de geallieerden bijzonder moeilijk maakte. Hij terroriseerde de lucht met een rood geschilderd toestel. De film is uitgekomen op 10 april. Die lijkt met acteur Til Schweiger alweer een kaskraker te worden. Regie is in handen van Niki Müllerschön.

Til is een ambitieus acteur en regisseur. In 1996 richtte hij zijn eigen productiehuis op "Mr Brown Entertainment" en kaapte het ene succes na het andere binnen, zoals "Knocking on Heaven's Door" uit 1997 onder de regie van Thomas Jahn, en "Barfuß" uit 2005 onder zijn eigen regie.

ROND DIT THEMA
Til Schweiger   levensloop

Der Rote Baron   filmsucces 2008

Keinohrhasen   filmsucces 2007

Til Schweiger   misnoegd – verslag Der Spiegel

Nu zaterdag worden in Berlijn de "Lolas" uitgereikt, een begeerde Duitse filmprijs. Til Schweiger is echter niet genomineerd omdat hij naar zeggen van de organisatie de spelregels van de prijsuitreiking niet respecteert. Dat is uiteraard een flinke streep door de rekening van deze wel heel populaire man. Nu is hij zo verbolgen, dat hij overweegt om een eigen prijs in het leven te roepen. Tja... Til Schweiger richtte reeds zijn productiehuis op en nu verovert hij het filmgebeuren nog meer door een eigen prijs.

13:41 Gepost door Sebastian in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: film, filmkunst |  Facebook |

Taalhulp: oefening op het voltooid deelwoord

bild3
Spraakkunst

Oefening op het voltooid deelwoord

Moeilijkheidsgraad:

Vrij laag

Aandachtspunten:

Het voltooid deelwoord wordt op verschillende wijzen samengesteld naargelang het werkwoord of de betekenis van het werkwoord.

NAAR DE OEFENING
OEFENING

Voorbereiding   opbouw voltooid deelwoord
Belangrijk: indien u bij het uitvoeren van de oefening twijfelt, roep dan de hulp in, aangegeven op de pagina van de oefening zelf.

Veel succes!

Opmerking:

Uw browser moet Javascript toelaten om de interactieve oefening uit te voeren. Indien de oefening niet functioneert in haar hulp of zo, ga dan even in de opties van uw browser na of Javascript mogelijk is gemaakt.

10:25 Gepost door Sebastian in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: taalhulp, duits, spraakkunst, voltooid deelwoord |  Facebook |

Duitse post start golf van stakingen

post
grootbeeld
Fotobron: spiegel

De Duitse post staakt
Post

Langdurige poststaking komt op gang

De Duitse post start vanaf vandaag waarschuwingsstakingen die kunnen culmineren in een staking van onbepaalde duur vanaf 2 mei. Eisen van de vakbond ver.di liggen aan de basis.

De Duitse post zit met een probleem: staking. Vannacht braken waarschuwingsstakingen uit in meerdere steden en regio's zoals een deel van het Ruhrgebied, Wiesbaden, Hamburg en een deel van Schleswig-Holstein. Deze waarschuwingsstakingen zullen zich in de komende dagen vermeerderen over heel het land. Vanaf 2 mei wordt dan in heel het land gestaakt voor onbepaalde tijdsduur.

Reden voor de staking is het mislukken van de CAO tussen vakbond ver.di en het beheer van de post. De vakbond had looneisen en verlangens voor een gunstigere ontslagregeling. Maandenlang werd onderhandeld. Uiteindelijk was de post bereid om een loonsverhoging van 5,5 % toe te staan, maar gekoppeld aan werktijdsverlenging. De ontslagregeling werd aangepast.

Ver.di is niet te spreken over de arbeidsverlenging. Volgens de post moeten de werknemers maar een half uurtje meer werken in de week. De vakbond ziet dat echter heel anders, want tegelijk heeft de post de gebruikelijke pauzes tussen de werktijden afgeschaft. In werkelijkheid moeten de werknemers dan ook 2,5 uren meer presteren per week.

Daarmee heeft Duitsland weer een nieuw probleem. Geen postbestelling is een ernstige handicap voor de ondernemingen, naast een onaangename toestand voor alle burgers. De post had vorig jaar reeds een grote toegeving aan het personeel gedaan. Toen werd voor heel de postsector een minimumloon vastgelegd van 9,8 Euro bruto per uur in West-Duitsland en iets minder in Oost-Duitsland. Dat was werkelijk een unicum, daar waar in het algemeen de vakbonden streven naar 7,5 Eruo bruto per uur als minimum. In de meeste sectoren van de bedrijvigheid in Duitsland bestaan geen minimumlonen en werken mensen vaak aan zeer lage lonen tot dumpingslonen. De postsector heeft het aldus zeer goed. Zo goed zelfs, dat de concurrentie van de officiële post alles wil doen om dat minimumloon terug te doen dalen tot 7,5 Euro per uur.

!-- Links -->

ROND DIT THEMA
Poststaking   verslag in Der Spiegel

De toekenning van een loonsverhoging met 5,5 % is dan ook niet zo slecht, ook al eist de vakbond 7 %. Het worden dan ook moeilijke weken voor Duitsland zonder post, tenzij er tegen 2 mei toch een akkoord uit de bus valt. Is dat niet het geval... tja, dan zal mogelijk de concurrentie van de post meer werk krijgen, doordat de Duitse ondernemingen dan massaal op die concurrentie zullen vertrouwen om hun post te bedelen...

09:06 Gepost door Sebastian in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: staking, post, vakbond |  Facebook |

20-04-08

Met kunstenares Maria Roosen de nacht in

Werk van Maria Roosen
grootbeeld
Fotobron: kunst-palast

Werk van Maria Roosen
Beeldhouwkunst

Nederlandse Maria Roosen in Düsseldorf

Op de prestigieuze tentoonstelling rond glaswerk in de Kunst Palast in Düsseldorf is onder andere eer gegeven aan de Nederlandse kunstenares Maria Roosen

Een Belgische of Nederlandse kunstenaar die in Duitsland tentoonstelt, dat spreekt elke Nederlandstalige in het land hier aan, en is wellicht een prachtige gelegenheid voor Belgen en Nederlanders om even de grens over te wippen. Maria Roosen is Nederlandse kunstenares en stelt het werk op de foto tentoon op de prestigieuze glastentoonstelling in de Kunst Palast in Düsseldorf. Het werk heet... ja, goed geraden: de rozenkrans uit 1997.

De glastentoonstelling loopt in Düsseldorf sinds gisteren zaterdag tot 31 augustus.

ROND DIT THEMA
Kunst Palast Düsseldorf   webpresence

22:09 Gepost door Sebastian in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: beeldhouwkunst |  Facebook |

Pleegde Hitler plagiaat of Chaplin?

Snorren

Beiden hadden toch 'iets' gemeen
Anti-Nazisme

Charlie Chaplin en zijn evenbeeld

Charlie Chaplin en Adolf Hitler waren wel kat en hond, maar hun 'gemeenschappelijk geslachtskenmerk' viel wel op...

Charlie Chaplin... is er een meer sympathieker Engelsman uit de 20ste eeuw dan deze prachtige regisseur en acteur? Wist u, dat hij zwaar onder de kritiek viel bij de vertoning van zijn film "The great Dictator" uit 1940? De prent was een satire op Hitler, op het nationaal-socialisme, maar evenzeer op de macht van de USA en op het militarisme. In de USA werd deze film aanvankelijk verboden. De conservatieve Amerikanen uit de jaren dertig waren immers hevige fans van Hitler. Hij werd gezien als de man die het bolsjewisme in Europa kon breken, en bovendien zorgde hij voor heel wat Schwung in de oorlogsindustrie. Charlie Chaplin beet dan ook met zijn film aanvankelijk in het zand bij de Amerikanen.

ROND DIT THEMA
The great Dictator   film Charlie Chaplin

Der ewige Jude   film Adolf Hitler clan

Ja... Charlie Chaplin was ook zeer bekend in Duitsland. Toen in datzelfde jaar 1940 de Duitse film "Der ewige Jude" uitkwam met een hevige aanval op joden vanwege de nationaal-socialistische propaganda, werd Charlie Chaplin erin voorgesteld als een schoolvoorbeeld van een verachtelijke jood. Ach ja, Hitler wist blijkbaar niet dat Charlie Chaplin helemaal geen jood was...

Die twee (Chaplin en Hitler) konder elkaar blijkbaar niet luchten. Dat is duidelijk. Maar toch hadden beide hun uiterlijk gemeen: een zo typische Hitler-snor, of noemen we het beter de Chaplin-snor?

21:42 Gepost door Sebastian in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: film, snor |  Facebook |

Oorlogsschuldbvraag

weimar
Oorlogsschuldvraag

Dertigjarige oorlog 1914-1945

Na de Eerste Wereldoorlog 1914-1918 werd voor het eerst in de geschiedenis de oorlogsschuldvraag gesteld om daaruit een schadevergoeding te eisen van de agressor. Dat feit heeft Duitsland nooit echt verkropt en blijft tot op de dag van vandaag een hekel punt. Wie is immers verantwoordelijk voor het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog? Het antwoord op die vraag zal in de loop van deze serie gezocht worden. Na die oorlog werd de verantwoordelijkheid voor een oorlog nog slechts overwogen in functie van de Rechten van de Mens en de UNO- besluiten . Hoe zat het voor de Eerste Wereldoorlog? Welke soort oorlogen werden gevoerd doorheen de mensheid en in welke mate werden ze moreel aanvaard? Bestonden er wetten ter regeling van een oorlog? Welke rol spelen de USA tegenwoordig in oorlogen en worden ook zij geconfronteerd met een oorlogsschuldvraag? Tal van vragen waarop in deze reeks ingegaan wordt, met uiteraard een groot accent op het unieke van de schuldvraag voor de Eerste Wereldoorlog en de gevolgen ervan. Ter verduidelijking. deze reeks behandelt de oorzaak en aanleiding en doel van een oorlog, niet het oorlogsrecht tijdens een oorlog.

Van alle oorlogen is alleen voor de Eerste Wereldoorlog een schuldige vastgelegd met rampzalige gevolgen voor Duitsland, minstens als we weten dat de Weimarrepubliek na die oorlog als democratische republiek mislukte door onder andere de gevolgen van de schuldaanwijzing. Door sommige historici wordt de periode van 1914-1945 gezien als één oorlog, de dertigjarige oorlog van de twintigste eeuw, bestaande uit twee actieve oorlogen en één koude oorlog van 1918-1939. Misschien hebben deze historici het wel juist voor. Het verdrag van Versailles in 1919 met de aanwijzing van Duitsland als enige schuldige voor de Eerste Wereldoorlog was immers een geniale zet van Frankrijk om zonder wapens de oorlog voort te zetten tot de betrachte totale destructie van Duitsland met de handtekening van Raymond Poincaré, Frans president.

Morgen maandag wordt de mening van historici en betrokken regeringen over deze alleenschuld van Duitsland bekeken vanaf 1918 tot op heden. Dinsdag sluit deze reeks dan.

<

 

OORLOGSSCHULDVRAAG

20:31 Gepost door Sebastian in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: eerste wereldoorlog |  Facebook |

Blijkbaar onschuldige Duitser in handen van CIA

Duits leger in Afghanistan
grootbeeld
Fotobron: focus

In Afghanistan staan ook heel wat Duitse militairen in voor de veiligheid. Hanteren ook zij al te zeer overdreven maatregelen als hun Amerikaanse collega's?
Afghanistan

Duits Afghaan blijkbaar onschuldig in handen van de CIA

De Amerikaanse veiligheidsdiensten hebben in Afghanistan een Duits Afghaan opgepakt en houden hem reeds drie maanden in een CIA-gevangenis, schijnbaar omdat hij veel geld op zak had, dat de Duitser nodig had om zijn familie te bezoeken....

Het is niet makkelijk voor een Afghaan, woonachtig in het buitenland, om zijn familie in het vaderland te bezoeken. Men loop enorme risico's. Zo moest Gholam Ghaus Z. het ervaren in januari. Hij is Afghaan maar ook Duitser, woont in Wuppertal. Na jaren wou hij eindelijk zijn familie gaan bezoeken. De oorlog heeft hem steeds weerhouden, nu deed hij toch de stap.

In Bagram, een steunpunt van het Amerikaanse leger tegen Kaboel, wou hij tijdens zijn verblijf enige dingetjes aankopen. Hij stond op het punt een scheerapparaat te kopen als hij door US-militairen gecontroleerd werd – een routine controle. Daarbij stelden de militairen vast, dat hij redelijk veel geld op zak had voor een Afghaan, waaronder valuta uit zowel de EU als uit enkele andere landen die hij passeerde bij zijn reis naar Afghanistan. Ook had hij meerdere telefoonkaarten om zijn familie te bereiken tijdens die heenreis. Alles heel normaal, maar de US-militairen vonden dat helemaal niet normaal. Geloofden zij zijn verhaal niet, dat hij net uit Duitsland kwam? Hij werd aangehouden en zit sindsdien in de US-CIA-gevangenis van Bagram..

Het Duitse bondsministerie voor Buitenlandse Zaken werd geïnformeerd. Deze zond geheimagenten van de BND (Duitse geheimdienst). Zij vonden in Bagram niets dat op een band met terrorisme leek. In Wuppertal werd zijn familie en heel de kennissenkring onderzocht. Ook hier valt niets aan te merken op de levenswandel van de man. En toch laten de US-militairen hem niet vrij.

ROND DIT THEMA
betreffend artikel   in Der Spiegel

Nu heeft bondsminister voor Buitenlandse Zaken Franz-Walter Steinmeier contact opgenomen met zijn US-collega Condoleeza Rice. Of dit iets zal opbrengen? Indien er toch vermoedens tot terrorisme zijn vanwege de Amerikaanse diensten, waarom kan dat dan niet bevestigd worden door de Duitse geheimdiensten? Integendeel, het bondsministerie deelt mee, dat inzoverre het op de hoogte is, deze man een onbeschreven blad is.

De veiligheidsvoorwaarden naar Amerikaanse normen overschrijden blijkbaar elke redelijkheid. Alsof we dat nog niet wisten...

17:39 Gepost door Sebastian in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: afghanistan, cia |  Facebook |

Pausen onder Duitse keizers: ketterij, deel 2

Vatikan
Pausen onder Duitse keizers

Vervolging van heresie, tweede deel

De adel had Europa gedurende eeuwen en eeuwen letterlijk in zijn bezit en zocht steeds macht uit oefenen op de pausen. In deze reeks worden de pausen belicht, die geregeerd hebben tijdens het bestaan van het Heilige Roomse Rijk (het Eerste Duitse Rijk). De wederzijdse beïnvloeding van pausen en Duitse keizers komt hier aan het licht, samen met alle corruptie en machtsmisbruik van dien. Of hoe de katholieke kerk zeer geschaad werd door de wederzijdse machtspositie van keizers en pausen.

In de vorige posting werd het bestrijden van heresie (ketterij) besproken van bij het ontstaan van het christendom tot en met de 12de eeuw. Werkelijk institutioneel was die vervolging nog niet. Daar zou verandering in komen met paus Innocentius III (1198-1216).

Kruistocht tegen de Katharen

In het begin van de 13de eeuw hadden de Katharen (zie vorige posting) grote invloed in Occitanië (Zuid-Frankrijk) en spreidden zich uit naar Italië en Duitsland. Paus Innocentius III zag dit als de grootste bedreiging die de katholieke kerk ooit had gekend. Hij zou dan ook middelen zoeken om drastisch in te grijpen. Daarbij werd hij gesteund door de Franse koning. Die zag het met lede ogen gebeuren, dat Occitanië zich meer en meer losscheurde van Frankrijk. De bestrijding van de heresie der Katharen zou de koning dan ook goed uitkomen. Maar hij had wel een probleem: hij was militair verwikkeld in conflicten met het Heilige Roomse Rijk (het eerste Duitse Rijk). Daardoor ontbrak het hem aan soldaten. Hij sloot dan ook een deal met de paus. Innocentius III was bereid een helpende hand aan de Franse koning te geven en verklaarde zowaar een kruistocht. Neen, niet de zoveelste kruistocht tegen de Arabieren, maar tegen de Katharen. Alle deelnemers van waar ook uit Europa zouden een aflaat krijgen van al hun zonden indien ze deelnamen (aflaten waren toch wel een nuttig ding, niet?). De paus kreeg massale steun vanuit vooral Frankrijk, Duitsland en Oostenrijk. In 1208 startte deze kruistocht en zou fataal worden voor de Katharen, tot vreugde en jolijt van de Franse koning.

Inquisitie, ingesteld door paus Innocentius III

In 1212 startte de wellicht donkerste fase van de kerkelijke geschiedenis: de inquisitie. Paus Innocentius III ging over tot het oprichten van rechtbanken ter vervolging van heresie. De maatregelen van zijn voorgangers werden aldus geïnstitutionaliseerd. Deze rechtbanken bestonden uit een samenwerking van wereldlijke machten en de kerk. De voorzitter van dergelijke rechtbank was steeds een geestelijk (de inquisiteur). Deze baseerde zich op gegevens die de bisschoppen ter beschikking stelden. Elke bisschop moest heresie opsporen. De inquisiteur was meestal een dominicaan. Deze orde werd door Innocentius III erkend als kloosterorde en had speciaal de opdracht gekregen de inquisitie te leiden. Aanvankelijk werden ook de franciscanen daartoe opgeroepen (ook die orde werd door Innocentius III erkend). De strafuitvoering werd overgelaten (opgedragen) aan de staat.

De procedure van deze rechtbanken bestond in het bekomen van een bekentenis van de ketter. Indien hij of zij niet tot bekentenis overging, dan werden getuigen gezocht. De beschuldigde had geen recht op verdediging. Aanklacht en getuigenissen waren voldoende. Dit leidde uiteraard tot tal van valse getuigenissen, hoewel de procedure daartegen zware straffen voorzag. Er mocht geen folter gebruikt worden (later zou daarin verandering komen).

De strafuitvoering lag bij de staat. Daarbij mocht een doodstraf nooit uitgesproken worden, tenzij de beschuldigde bij herhaling herviel in heresie. In dat geval werd hij veroordeeld tot de brandstapel. Straffen waren onteigening, zware boetes, verplichting tot deelname aan kruistochten of de vernedering aan de schandpaal.

Latere evolutie van de inquisitie

In 1224 (12 jaar na de dood van Innocentius III) vaardigde de Duitse keizer Friedrich II een edict uit waarbij heresie beschouwd werd als 'majesteitsschending' (!). Daardoor werd een beschuldigde als staatsvijand beschouwd en veroordeeld tot de doodstraf door verbranding.

Enkele jaren later werd in 1227 beslist om de bisschoppen vrij te stellen van het opsporen van heresie. Het bleek immers, dat vele bisschoppen niet geneigd waren hun taak in deze op te willen nemen. Daarom werden vanaf dan de dominicanen belast met die taak. Zij werden aldus pauselijke gezanten. Daar waar tot dan toe paters zoals Benedictijnen en cisterciënzers beschouwd werden als ware verkondigers van het christendom, daar werden de dominicanen de bloedhonden van Christus, gevreesd door alle gelovigen.

In 1252 werd voor het eerst folter gebruikt om bekentenissen af te dwingen. Als u weet, wat folter in de Middeleeuwen betekende, dan is het wel duidelijk, dat de inquisitie niets te maken had met ware christelijkheid. Vandaar ook dat de veel latere paus Johannes-Paulus II in de beginjaren van de 21ste eeuw de inquisitie als een fout van de kerk erkende.

ROND DIT THEMA
Katharen   informatie

In latere eeuwen werd de inquisitie aangevuld met de heksenvervolging en bereikte wellicht een hoogtepunt in de Spaanse inquisitie.

Volgende zondag komt het overige leven van paus Innocentius II aan bod. Hij zou immers ook een ander doel in zijn pontificaat hebben: de strijd tegen de Staufer in het Duitse rijk in navolging van zijn voorgangers.

 

14:24 Gepost door Sebastian in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: inquisitie, paus, keizer |  Facebook |

Das Wort zum Sonntag

galaxie
Atheïsme

Bestaat atheïsme wel?

Hoeveel mensen negeren het bestaan van een bovenmenselijk iets? Zijn idealen op zich geen bovenmenselijke begrippen?

Het zou interessant zijn om te weten hoeveel mensen elke vorm van een bovenmenselijk iets – men kan het god of hoe dan ook noemen – afwijzen, als niet bestaande beschouwen. Dezen kan men antitheïsten noemen. Zijn het werkelijk zoveel? Mogelijk helemaal niet. Haast elke mens heeft de neiging om zich te laten leiden door een vooropgesteld ideaal. Een ideaal is een volkomen toestand, een ergens onbereikbaar iets, een toestand die de mens vanuit zijn beperkingen niet kan bereiken, maar er wel naar kan streven en zich daardoor wel kan laten leiden. Is dan een ideaal niet een bovenmenselijk iets? Wanneer bijvoorbeeld de paus verklaarde dat god liefde is, wat ook steeds opnieuw verklaard werd in alle tijden, is dan god geen ideaal? Achting, respect voor elkeen... is dat geen ideaal? Tja... mogelijk geloven aldus heel wat meer mensen in een bovennatuurlijk iets, veel meer dan zijzelf zouden beseffen.

Zou het niet zo zijn, dat wellicht het overgrote deel van de mensen het bestaan van een bovennatuurlijk iets – een god of wat ook – helemaal niet uitsluit, maar zich daaraan niet wil binden. Dat kan men atheïsme noemen. Is dat echter geen illusie? Verwerpen niet heel veel mensen een religie omdat zij aanvoelen, dat vanuit een religie verplichtingen opgelegd worden, met andere woorden omdat zij zich in een religie beknot voelen in hun vrijheid? Inderdaad, wellicht is het meest 'onmenselijke' de beknotting van de vrijheid van elk individu. Maar... vrijheid op zich is toch ook een ideaal? Is het niet eerder zo, dat zogenaamde atheïsten zich verzetten tegen het 'instituut' religie (men noemt dit vaak 'een kerkorganisatie'), maar zich wel heel goed voelen bij een eigen inschatting van een bovennatuurlijk iets? Als een mens zich levensidealen heeft gevormd, dan zal hij of zij het hele leven daarnaar richten. Dat noemt men volwassenheid. Vanuit het zich daarheen richten legt die mens zichzelf beperkingen op om zijn idealen na te streven, stelt voor zichzelf onvrijheden - of noem het eigen verplichtingen - om het doel te proberen te bereiken. Ja... op die wijze gezien, zijn de meeste mensen helemaal niet antitheïstisch of atheïstisch. Meer zelfs, de meeste mensen richten hun leven naar een harmonisch samenleven met anderen vanuit een ideaal van achting voor elkaar en het nastreven van ware vrijheid. Is dat niet precies datgene, wat een godheid werkelijk is? Neen, zou iemand kunnen zeggen... dat is het bewijs van humanisme. Goed, en humanisme... is dat op zich geen ideaal, een bovenmenselijk iets om na te streven? Wellicht wel, zal de meest verstokte antitheïst repliceren, maar daarmee is een leven na de dood nog steeds geen deel van mijn opvattingen. Tja, leven na de dood is wel een essentieel iets in het aanvaarden van een bovenmenselijk iets. Is het werkelijk zo onmogelijk? Leven in de zin die wij kennen hier op aarde... neen, dat is onmogelijk zodra we afgestorven zijn. Maar de geest van elke mens blijft wellicht wel voortleven. De herinnering aan een overledene, de invloed die een overledene gehad heeft op de mensheid in het geheel, is onmiskenbaar. Elke mens leeft aldus voort na zijn fysieke dood. En die mensen, die idealen het best nagestreefd hebben tijdens hun aards leven, die mensen blijven het langs bij. Aan hen herinnert de mensheid zich aanhoudend. Ja... zij leven verder.

11:46 Gepost door Sebastian in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: atheisme, antitheisme |  Facebook |

Duitser is en blijft conservatief

Landsbeker
Fotobron: spiegel

Voetbal als ontspanning voor de deemoedige, brave Duitser. Hier Bayern München, dat gisteren de Duitse landsbeker won tegen Borussia Dortmund.
Duitse mentaliteit

Duitser blijft in doorsnee conservatief

Een grootschalige enquête onder de Duitse bevolking levert het klassieke beeld op van de "biedere", deemoedige, brave, romantische burger.

Het weekblad Der Spiegel heeft een grote enquête gedaan onder de Duitse bevolking om haar mentaliteit te peilen. Daarbij blijkt dat de aloude instellingen uit Pruisische tijden behouden zijn gebleven. Een doorsnee Duitser blijft deemoedig, voorstander van discipline en orde, spaarzaam, eerder braaf, zijn eigen voordeeltjes scheppend, tevreden met het politiek systeem. Een conservatief beeld wordt hierbij bevestigd.

Enkele resultaten uit het onderzoek:

85 % acht zijn of haar werkplaats zeker.
79 % is optimistisch gestemd
50 % acht zijn loon te laag
40 % is bereid te slijmen bij hogergeplaasten
66 % is fier op zijn nationaliteit
85 % van de mannen acht lager loon voor vrouwen onrechtvaardig
79 % der vrouwen acht lager loon voor vrouwen onrechtvaardig
66 % vind piercing en tatoeëring afstotend
82 % gelooft in de grote liefde
50 % vind een scheve schaats reden tot echtscheiding.

ROND DIT THEMA
betreffend artikel   in Der Spiegel

De conservatieve traditionele houding van een gemiddelde Duitser kan niet beter weergeven worden dan door dergelijk onderzoek. Zo valt het op, dat 50 % van de bevolking ontevreden is met het loon op het werk, maar daarom nog niet bepaald op straat zal komen, aldus eerder braaf en "bieder" zijnde. Zelfs het verschijnsel van miljoenen werknemers die aan een laag loon werken (tussen 5 en 7,5 Euro bruto per uur) en twee miljoen die aan dumpingslonen tewerkgesteld zijn (minder dan 5 Euro bruto per uur) zal hen nog niet onmiddellijk op de barricades jagen.

09:46 Gepost door Sebastian in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: conservatief, traditioneel, mentaliteit |  Facebook |

19-04-08

 

Blog

Beperkte postings op zaterdag.

Zoals steeds is het aantal berichten op deze blog zeer beperkt op een zaterdag. Slechts een nieuwsbericht in de morgen, de klassieke vraag van de dag rond 20h en een culturele afsluiter van de dag zijn te verwachten. Mocht zich op een zaterdag iets speciaals voordoen in Duitsland, dan wordt dit natuurlijk door extra-berichten behandeld.

11:23 Gepost door Sebastian in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Duitse geheimdiensten mogen minicamera's in woningen plaatsen

minicamera
Fotobron: minielektronik

Minikamera's worden toegelaten in woning van verdachte en niet-verdachte burgers
Bestrijding van terreur

Woning van elke burger kan voorzien worden van minicamera's!

De bondsregering gaat meer dan ooit de Bush-fobie-tour op: elke woning van een terreur-verdachte en elke woning van personen waarbij die verdachte op bezoek komt, mag voorzien worden van minicamera's door de Duitse geheimdiensten.

Wolfgang Schäuble, bondsminister voor Binnenlandse Zaken, heeft een wetsvoorstel rond inzake het bespioneren van terreur-verdachten. Het ontwerp bestaat uit twee zeer omstreden punten.

Vooreerst is er de online-bespieding. Elke inwoner van Duitsland kan en mag bespied wordt door al zijn online-activiteiten te volgen, meer dan alleen maar adressen van emails en URL's van bezochte websites. Aanvankelijk wou de bondsminister de geheimdiensten toelating laten geven om in de woning van verdachten een spionageselement in hun computer te plaatsen. De SPD (socialisten) heeft dit echter kunnen verhinderen. Nu mag nog slechts online bespied worden via een eveneens online te installeren software (een soort virussen die op de computer van de verdachte geplaatst wordt).

Wie mag bespied worden? Alle verdachten van terreur (aldus allen waarvan ergens een - ook al weze het miniem – vermoeden bestaat) en alle niet-verdachte burgers waar verdachten op bezoek komen.

Nog verder gaat de bondsminister met het tweede deel van het wetsvoorstel. De woning van elke verdachte of van elke burger waar een verdachte op bezoek komt, kan en mag door geheimdiensten volledig uitgerust worden met minicamera's in plaats van of ter aanvulling van miniafluisterdingetjes. Deze minuscule camera's zijn dan uiteraard verdekt opgesteld in alle ruimtes van de woning.

ROND DIT THEMA
betreffend artikel   in Der Spiegel

De oppositie loopt storm tegen deze extreme schending van de privacy. De SPD, mederegerend, hoopt nog heel wat te kunnen bijschaven om de plannen van Schäuble in te dijken. De conservatieven (CDU en CSU) jubelen.

08:36 Gepost door Sebastian in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: spionage, terreur, bewaking |  Facebook |

18-04-08

Met makabere kunst de nacht in

Kaaba
grootbeeld
Fotobron: spiegel

Kaaba, kunstwerk van Gregor Schneider
Kunst

Gregor Schneider en makabere kunst

Gregor Schneider, 39 jaar oud, is een uitzonderlijk Duits kunstenaar. Het predikaat "uitzonderlijk" is hier niet uit de lucht gegrepen. Hij zoekt een persoon die in alle openbaarheid wil sterven. Het moment van het sterven wil de kunstenaar vastleggen als ode aan de "schoonheid van de dood".

Gregor Schneider was vorig jaar reeds opgevallen door het opbouwen van de Kaaba, het vierkante gebouw uit Mekka. Hij wou dit op het San Marcoplein in Venetië plaatsen. Dat werd hem echter geweigerd wegens vrees voor negatieve islamreacties. Ook Berlijn liet afweten en uiteindelijk werd het Hamburg.

ROND DIT THEMA
Gregor Schneider   informatie

Nu wil hij een uniek iets in kunst brengen: de "schoonheid van de dood". Hij wil iemand vinden die stervende is en in alle openbaarheid afscheid neemt van het leven. Het moet wel om een natuurlijke dood gaan. Daartoe zou hij graag het Museum Haus Lange in Krefeld willen benutten.

22:04 Gepost door Sebastian in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: kunst |  Facebook |

Zwarte Woud: klooster van Hirsau

Hirsau
grootbeeld

Ruïne van het klooster van Hirsau
Zwarte Woud

Klooster van Hirsau

In het Zwarte Woud heeft ooit het grootste klooster van Duitsland gestaan, dit van Hirsau. Het speelde een belangrijke rol in de Investituurstrijd tussen paus en Duitse keizers in de elfde eeuw.

Een bijzonder toeristische uitstapje, eens u in het Zwarte Woud bent, is het oude klooster van Hirsau, althans de ruïne ervan. Hirsau ligt een tweetal kilometers noordelijk van de stad Calw. Ooit was dit het grootste klooster van Duitsland.

Het belang van dat klooster is enorm, vooral in de 11de eeuw. Eigenlijk is het klooster een derde uitgave van het originele. Namelijk in 830 werd daar een klein klooster gebouwd voor Benedictijnen die zich verenigden rond de relikwie van de heilige Aurelius. Het kloostertje was snel onderkomen en werd in 1060 een tweede maal opgericht, toen voor 12 monniken, dus nog steeds een klein onbenullig dingetje bij wijze van spreken.

In de 11de eeuw kwam daar op haast verwonderlijke wijze verandering in. Wie de reeks over "Pausen onder Duitse keizers" op deze blog volgt, die zal zeker weten dat in 1070 een echte revolutie plaats greep in de katholieke kerk. Paus Gregorius VII bekwam dat de Duitse keizers geen bisschoppen meer mochten benoemen. Daarmee kwam een einde aan de lange Investituurstrijd tussen paus en Duitse keizer. Nu waren in Duitsland alle bisschoppen benoemd door de keizer en hem aldus trouw. Maar de patertjes van Hirsau steunden de paus tegen de meerderheid in Duitsland. Daarbij leunden de Benedictijnen van Hirsau aan bij de beweging van Cluny, het grote Benedictijneklooster in Bourgondië dat aan de basis lag van het einde van de investituur. Het kloostertje van Hirsau werd daarom belaagd door o.a. de bisschop van Straatsburg. Die trok met een heel leger naar Hirsau (ja, ja.. in die tijd hadden de bisschoppen zowaar legers). In Pforzheim overleed hij echter plots, op amper een (heel flinke) boogscheut van het klooster. Zou god tussenbeide gekomen hebben?

Hirsau werd door haar houding en trouw aan de paus weldra bekend in heel Duitsland, ook al omdat men er een ware reform in het kloosterleven organiseerde. In Hirsau ontstond voor het eerst het ambt van 'broeder', leken die in het klooster intraden zonder priester (pater) te worden. Dat trok zeer velen aan en weldra was dat klooster veel te klein. Men bouwde daarom een nieuw, zomaar het grootste van Duitsland. De kapel werd een ware mastodont, de grootste kerk in de wereld uit Romaanse stijl. Het kerkschip was 100 meter lang. Alleen de kerk van Speyer overtrof later in diezelfde Romaanse stijl deze kerk in Hirsau.

ROND DIT THEMA
Kloster Hirsau   ruime informatie

Enkele data over het klooster: in 1553 – de roem ervan was reeds enkele eeuwen vergaan – namen protestanten het over en richtten er een kloosterschool op. In de 30-jarige oorlog 1618-1648 werd het echter terug veroverd door de katholieken. Maar in 1692 kwamen de Fransen in westelijk Duitsland en richtten ware verwoestingen aan overal in het Rijnland en ook in het Zwarte Woud. Het enorme klooster brandde volledig uit en stortte deels in. In 1803 was Napoleon aan de macht en hij zwaaide de scepter in grote delen van Duitsland. Hij schafte de godsdienst af en beval om kerken om te benutten als veestallen, stapelhuizen en zo meer. Het klooster van Hirsau was dan reeds een totaal vervallen ruïne. De Franse troepen bevalen de stenen ervan te gebruiken voor woningbouw. Als gevolg daarvan is nog minder terug te vinden van het klooster.

Bent u in het Zwarte Woud, bezoek dan deze ruïne maar eens. Het zal u niet spijten. Ondanks het verdwijnen van grote delen ervan, is een Romaanse toren nog overgebleven en contouren van het eigenlijke klooster. Er is ook een museum opgericht.

21:14 Gepost door Sebastian in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: toerisme, zwarte woud, hirsau, klooster |  Facebook |

Oorlogsschuldvraag: julicrisis 1914, tweede deel

weimar
Oorlogsschuldvraag

De julicrisis 1914, tweede deel

Na de Eerste Wereldoorlog 1914-1918 werd voor het eerst in de geschiedenis de oorlogsschuldvraag gesteld om daaruit een schadevergoeding te eisen van de agressor. Dat feit heeft Duitsland nooit echt verkropt en blijft tot op de dag van vandaag een hekel punt. Wie is immers verantwoordelijk voor het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog? Het antwoord op die vraag zal in de loop van deze serie gezocht worden. Na die oorlog werd de verantwoordelijkheid voor een oorlog nog slechts overwogen in functie van de Rechten van de Mens en de UNO- besluiten . Hoe zat het voor de Eerste Wereldoorlog? Welke soort oorlogen werden gevoerd doorheen de mensheid en in welke mate werden ze moreel aanvaard? Bestonden er wetten ter regeling van een oorlog? Welke rol spelen de USA tegenwoordig in oorlogen en worden ook zij geconfronteerd met een oorlogsschuldvraag? Tal van vragen waarop in deze reeks ingegaan wordt, met uiteraard een groot accent op het unieke van de schuldvraag voor de Eerste Wereldoorlog en de gevolgen ervan. Ter verduidelijking. deze reeks behandelt de oorzaak en aanleiding en doel van een oorlog, niet het oorlogsrecht tijdens een oorlog.

Om de schuld voor de Eerste Wereldoorlog zo goed mogelijk in te kunnen inschatten is het wellicht belangrijk om het chronologisch verloop van de julimaand 1914 te kennen. Het is immers al te simpel om te stellen dat de aanslag op de Oostenrijkse kroonprins in Sarajewo zomaar een wereldoorlog heeft doen ontketenen.

Julicrisis 1914 (vervolg van vorige posting)

25 juli 1914: Het ultimatum van Oostenrijk-Hongarije (48 uren) is afgelopen. Servië gaat net op tijd in op de eisen van Wenen om de schuldigen voor de moord op de Oostenrijkse kroonprins streng te vervolgen en om samen te werken in het bestrijden van separatisme der Servische bevolking in oude Servische gebieden die geannexeerd zijn door Oostenrijk. Mogelijk was die laatste toegeving niet al te ernstig op te vatten, maar goed... Dat alles deelde Servië, mee op voorwaarde dat Oostenrijk-Hongarije de soevereiniteit van Servië garandeert. In Wenen is men niet tevreden met de toegevingen. Blijkbaar wil men de soevereiniteit van Servië helemaal niet garanderen. Wenen breekt dan ook alle diplomatieke relaties met Belgrado af. Zowel in Oostenrijk-Hongarije als in Servië komt het vanaf die dag tot gedeeltelijke mobilisaties. Een oorlog stond voor de deur.

26 juli 1914: Groot-Brittannië intensifieert de onderhandelingen tussen alle grootmachten om een oorlog toch nog op het nippertje te vermijden. De Duitse keizer Wilhelm II laat weten dat de deemoedige houding van Servië voor hem voldoende is om geen oorlogsgronden meer te zien. Hij stelt zelfs directe en onmiddellijke onderhandeling voor tussen Oostenrijk-Hongarije en Rusland om de plooien weer glad te strijken. De internationale conferentie die Londen gestart is, verwelkomt dit voorstel van Pruisen. Er lijkt een ware ontspanning op til te zijn. Ook in de eerstvolgende dagen wordt intensief onderhandeld tussen alle grootmachten. Maar... het is – op zijn lichtst gezegd – zo, dat Pruisen achter de schermen bleef aandringen bij Wenen om sancties tegen Belgrado te nemen.

28 juli 1914: Ondanks de lopende intense en schijnbaar succesvolle onderhandelingen van de conferentie onder de leiding van Londen verklaart Oostenrijk-Hongarije plots de oorlog aan Servië. Wat is hier achter de schermen gebeurd? Is die oorlogsverklaring een zuiver Oostenrijks-Hongaarse beslissing geweest, of wijst dit op overeenkomsten met de Duitse keizer? Geen antwoord...

ROND DIT THEMA
Schlieffenplan   Duits oorlogsplan

Plan XVII   Frans oorlogsplan

Dagbladen op 29 juni 1914   kranten over de aanslag van Sarajewo
29 juli 1914: Oostenrijkse troepen beschieten Belgrado. De oorlog is gestart! De Duitse rijkskanselier Bethmann-Hollweg steunt in de Reichstag in Berlijn de oorlogsverklaring van Wenen en verkondigt de opvatting dat het conflict zich zou beperken tot een oorlog op de Balkan. Waarom steunde Duitsland nu plots Oostenrijk-Hongarije openlijk, daar, waar het in de voorbije dagen diplomatiek alles deed om de plooien glad te laten strijken op de conferentie van Londen? Vreemd... heel vreemd. Zo vreemd, dat Rusland op die dag onmiddellijk de gedeeltelijke mobilisatie uitriep.

30 juli 1914: Rusland doet er een schepje bovenop: het roept de algemene mobilisatie uit. Dat feit beschouwt Pruisen als een bedreiging. Het stuurt Oostenrijk-Hongarije tot eveneens algemene mobilisatie aan. Niets blijft nog over van de bemiddelende inspanningen ter voorkoming van een conflict.

31 juli 1914: Oostenrijk-Hongarije gaat als tweede grootmacht over tot algemene mobilisatie. Tegelijk stelt Duitsland een ultimatum aan Rusland. Rusland moet binnen de 12 uren de algemene mobilisatie in dat land opgeven. En... tevens stelt Duitsland een ultimatum aan Frankrijk. Binnen de 18 uren moest Parijs een neutraliteitsverklaring afleggen indien het tot en conflict tussen Duitsland en Rusland zou komen. Hier wordt de oorlogszucht van Pruisen overduidelijk. Het wou geen vrede en liet de crisis escaleren. Dat bleek overduidelijk aan het ultimatum aan Frankrijk. Men zou dit kunnen uitleggen als een veiligheidsmaatregel die Pruisen nam. Frankrijk had immers een Entente met Rusland. Daarom die Duitse eis voor een neutraliteitsverklaring. Maar tegelijkertijd wist Pruisen goed genoeg, dat Parijs dergelijke verklaring nooit zou afleggen. Meer zelfs: Frankrijk was zelf niet vies van een oorlog, zie Plan XVII in een vorige posting. Het had met de wederzijdse hulp tussen haar en Rusland, die slechts een week tevoren hernieuwd was geworden, een ideale toestand geschapen om eindelijk de Elzas en Lotharingen terug te eisen door middel van een oorlog. Hier zien we dan ook een dubbele aanvalsmentaliteit: in hoofdzaak van Duitsland, maar eveneens vanwege Frankrijk.

1 augustus 1914: Rusland reageert gewoon niet op het Duitse ultimatum. Frankrijk weigert een neutraliteitsverklaring af te leggen en gaat over tot algemene mobilisatie. Daardoor ging Pruisen zelf over tot algemene mobilisatie en verklaarde 's avonds de oorlog aan Rusland. Een conflict op Europese schaal was nu onafwendbaar geworden.

2 augustus 1914: De wapens tussen Duitsland en Rusland zwijgen nog steeds ondanks de Duitse oorlogsverklaring aan Rusland. Maar plots vallen Duitse troepen Luxemburg aan. De hoofdstad van het Groot-Hertogdom wordt in een mum van tijd bezet. Er was nog geen oorlogsverklaring van Duitsland aan Frankrijk, maar blijkbaar werd het Schlieffenplan reeds uitgevoerd: bezetting van Luxemburg en Belgë om de Duitse troepen in een boog doorheen Frankrijk naar de Frans-Duitse grens te zenden en om op die manier de Franse troepen te verschalken.

3 augustus 1914: Dan komt eindelijk datgene, wat men verwachtte: Duitsland verklaarde de oorlog aan Frankrijk. De eerste Duitse troepen overschrijden de Duits-Belgische grens. De neutraliteit van België werd aldus geschonden. Tegelijk schreef de Duitse rijkskanselier een telegram aan Groot-Brittannië met de vraag voor neutraliteit van Londen. Ook dat was alweer een farce, gezien Berlijn goed genoeg wist dat zowel het GB als Frankrijk en Rusland in een Entente verenigd waren.

4 augustus 1914: De eerste gevechten op Belgische bodem dwingen Groot-Brittannië om op zich een ultimatum aan Duitsland te stellen: voor middernacht moesten alle Duitse troepen uit België teruggetrokken worden.

5 augustus 1914: 's Morgensvroeg vallen de merkwaardige woorden van Sir Edward Grey, Brits minister voor Buitenlandse Zaken: "De lichten gaan uit in Europa. We zullen ze tijdens ons leven niet meer zien oplichten." Die ochtend verklaarde Groot-Brittannië de oorlog aan Duitsland. Daarmee was de Eerste Wereldoorlog een feit.

Oorlogsschuldvraag

Als we deze chronologische gegevens doorlopen, dan is Duitsland onmiskenbaar schuldig aan de Eerste Wereldoorlog, maar met grote waarschijnlijkheid niet alleen. Vooreerst heeft Duitsland de oorlog niet begonnen. Het is Oostenrijk dat begon door Servië aan te vallen. Bovendien is de houding van Frankrijk zeer dubieus. Het lijkt er sterk op, dat Frankrijk dezelfde tactiek toepaste als Duitsland: een oorlog uitlokken zonder deze zelf te beginnen. Sommige historici geven ook Groot-Brittannië een gedeeltelijke schuld door het kunstmatig en versneld moderniseren van de Britse vloot, wat als een uitdaging moest overkomen naar Pruisen toe.

En toch besloten de geallieerden van de Entente bij het Verdrag van Versailles, dat Duitsland en enkel Duitsland verantwoordelijk is voor de oorlog. Dat land moest dan ook opdraaien voor de oorlogs- en herstelkosten. Is het verwonderlijk dat vooral Frankrijk aandrong op deze alleenschuld van Duitsland?

Volgende week bekijken we de standpunten van historici uit meerdere landen tegenover die alleenschuld van Duitsland.

 

OORLOGSSCHULDVRAAG

18:22 Gepost door Sebastian in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: eerste wereldoorlog, oorlogsschuld |  Facebook |

Duitse pseudovakbonden

PIN
grootbeeld
Fotobron: focus

PIN, privaat postverdelingsbedrijf
Vakbonden

Pseudovakbonden krijgen in Duitsland steun van gerecht

Pseudovakbonden zijn haast geen uitzondering meer in Duitsland, werken naar het believen van de werkgevers en worden nu ook door minstens één procureur gesteund.

Vakbonden zijn bewonderenswaardig. Hun militanten zetten zich onbaatzuchtig in voor hun medewerknemers en bereiken veel, heel veel voor de werkomstandigheden, de loonovereenkomsten, inspraak in de hele onderneming en zo meer. Maar... wat als vakbonden opgericht worden door de werkgever zelf? Dan begint de corruptie.

In Duitsland zijn in slechts enkele jaren tijd drie gevallen bekend geworden waarbij elke rechtschapen werknemer zijn razernij nauwelijks kan bedwingen. Duitsland is een koninkrijk voor ondernemers, dat is lang geen geheim meer. Maar wat aan het licht is gekomen, dat...! Zo bewerkten de topmanagers van Volkswagen de afgevaardigden van de vakbond met luxereizen om hun gewillig te maken voor onaangename beslissingen tegen de werknemers in. Dat geval van corruptie is reeds voor de rechtbank gekomen en veroordeeld. Gelukkig maar.

AG Siemens deed het snuggerder. De topleiding stak miljoenen in het oprichten van een tegenvakbond, tegen de normale IG-Metall-vakbond. De afgevaardigden van die pseudovakbond stemden dan zeer gewillig toe bij alle hete hangijzers in ondernemingsraden, verdedigden de werknemers in zoverre de verlangens overeenkwamen met de top van de onderneming, en zo meer. Ook dat geval is in gerechtelijke handen, loopt echter nog.

Nu zijn twee postverdelingsbedrijven op diezelfde idee gekomen. "Die Post", de officiële postverdeling heeft vorig jaar een minimumloon vastgelegd voor de brievenbestellers. Zij genieten van een loon dat niet lager mag zijn dan 9,8 Euro bruto per uur. Maar vanaf dit jaar mogen concurrenten alle soorten post verdelen, waar zij tevoren alleen pakjes mochten verdelen. Deze private ondernemingen (PIN en TNT) hebben de afgelopen maanden alles geprobeerd om dat minimumloon te bestrijden. Dergelijke minimumlonen tellen trouwens in heel de branche (momenteel zijn er slechts weinig branches waar een minimumloon geldt). PIN en TNT hebben in de herfst zoals Siemens een karrenvracht geld in een totaal nieuwe vakbond gestoken. Zij betaalden de bureaus, het bureaumaterieel en alles wat een vakbond nodig heeft om te functioneren. Deze nieuwe pseudovakbond GNBZ kwam dan ook ongelooflijk snel in actie en werkte 'gedienstig' mee met de bedrijfsleiding. In een mum van tijd beslisten PIN en TNT een minimumloon van 7,5 Euro bruto per uur, tegen het normaal aanvaarde loon in die sector. De echte vakbond ver-di was razend en legde klacht neer wegens omkoperij. Een klacht tegen de schending van het minimumloon in heel de sector zal wellicht later volgen.

Enkele weken heeft de staatsprocureur de zaak onderzocht. En wat is zijn bevinding? Er is van geen omkoperij sprake! PIN en TNT hebben weliswaar gelden ter beschikking gesteld van die pseudovakbond, maar er is – pas op! - geen tegenprestatie verwacht, aldus de procureur! Gevolg: de pseudovakbond mag voortboeren! De klacht van verd.di werd geseponeerd. De vakbond verd.di heeft nu beroep aangetekend, in de hoop dat andere procureurs rechtvaardiger zouden handelen en besluiten zouden trekken.

ROND DIT THEMA
betreffend artikel   in Focus

Zo zien we maar... in Duitsland heeft een werknemer steeds minder rechten en wordt zelfs belaagd door pseudoafgevaardigden. En delen van het gerechtelijk apparaat staan aan de zijde van de werkgevers. Dat is onmiskenbaar zo. Dat is alleen in Duitsland mogelijk, of toch ook elders?

17:32 Gepost door Sebastian in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vakbond |  Facebook |

Neonazisme groeit nog steeds in Duitsland

NPD
grootbeeld
Fotobron: die welt

Neonazisme neemt nog steeds toe in Duitsland
Neonazisme

De NPD, neonazistische partij, verbieden?

De Duitse deelstaatministers voor Binnenlandse Zaken vergaderen in deze dagen om ondermeer een nieuw verbod van de NPD te overwegen. Ondertussen meldt het Duitse orgaan ter bescherming van de grondwet een stijging van het aantal neonazi's.

Het neonazisme is nog steeds in de lift, aldus de "Verfassungschutz", het Duitse orgaan dat waakt over de grondwet. De laatste statistieken van dit orgaan werden deze dagen bekend naar aanleiding van een driedaagse samenkomst van alle deelstaatministers voor Binnenlandse Zaken. Een van de thema's op deze samenkomst is de veiligheid in de deelstaten en meer bepaald de houding van de deelstaten tegenover rechts extremisme.

Volgens de statistiek moet men onderscheid maken tussen effectieve leden van neonazistische organisaties zoals de politieke partij NPD, de actieve aanhangers ervan en de steun vanuit de bevolking. Slechts de eerste twee categorieën zijn statistische checkbaar.

In 2007 is het aantal effectieve leden van neonazistische organisaties toegenomen met 5 % tegenover 2006, van 4200 leden tot 4400 leden, gespreid over alle deelstaten. Dit mag weinig lijken op een geheel van 84 miljoen Duitsers, is echter aanzienlijk als vergeleken wordt met het aantal effectieve leden van andere politieke groeperingen. Het aantal actieve aanhangers is statische achteruitgegaan met 20% van 38.600 naar 31.000. Dat is merkwaardig en zou kunnen doen besluiten, dat rechts extremisme fel achteruitgaat in het land. Maar die statistiek is sterk beïnvloed door het wegvallen van de REP (Die Republikaner), een partij die tot in 2006 als rechts extreem ingeschat was, echter nu niet meer als dusdanig beschouwd wordt.

Op de samenkomst van deelstaatministers voor Binnenlandse Zaken wordt heftig gediscuteerd over een nieuwe poging om de NPD (partij van de neonazi's) te verbieden. Vooral de socialistische (SPD)-ministers staan achter dergelijk voorstel. In de beginjaren 2000 is een algemeen voorstel van alle partijen om de NPD te verbieden mislukt door een beslissing van het hoogste gerechtshof. Reden daarvoor was de al te grote aanwezigheid van agenten der staatsveiligheid in de top van de partij. Deze agenten (V-Männer genaamd) waren noodzakelijk om de nodige inlichten te verzamelen over de neonazistische daden binnen de NPD. Om niet op te vallen namen deze V-Männer ook deel aan beslissingen binnen die partij. Precies daarom weigerde het hoogste gerechtshof het verbod (wegens - officieel - onpartjdige houding der V-Männer).

Vooral de CDU-CSU-ministers op de samenkomst zien geen heil in een tweede poging om de NPD te laten verbieden, dat aldus in tegenstelling tot de SPD. Vooral Bayern verzet zich tegen een verbod. De CSU immers beweert dat nog steeds een groot aantal V-Männer in de NPD actief zijn en er aldus geen wijziging is tegenover de vorige beslissing van het hoogste gerechtshof. Hierbij kan men zich toch vele vragen stellen. Is het niet zo, dat uit voorzichtigheid de huidige V-Männer zoveel mogelijk proberen te voorkomen om aan beslissingen van de NPD deel te nemen... precies om een verwijt uit de weg te ruimen en een uiteindelijk verbod toch nog af te kunnen dwingen? Het is niet de eerste maal, dat Bayerse ministers meer rechts extreem denken dan hun collega's uit Noord-Duitse deelstaten...

ROND DIT THEMA
betreffend artikel   in Die Welt

Toch lijkt een nieuw verbod voor de NPD weinig nuttig. Het is immers het Vlaams Blok in België (een haast niet neonazistische, maar des te meer rechts radicale partij) dat een precedent geschapen heeft om na een verbod onmiddellijk onder een andere naam te verschijnen. Vele politici in het land (vooral CDU-leden) achten een politiek bestrijden van de NPD veel adequater om alle neonazisme in de kiem te smoren, ook al vraagt dit jaren en decennia geduld. Blijkbaar steunt de bevolking deze laatste mogelijkheid. In een opiniepeiling van het blad Die Welt blijkt dat 75% van de bevolking een verbod van de NPD als geen gunstige oplossing ziet.

14:13 Gepost door Sebastian in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: neonazisme |  Facebook |