21-04-08

Ooorlogsschuldvraag: mening van Duitsland

weimar
Oorlogsschuldvraag

Mening Duitsland over oorlogsschuld

Na de Eerste Wereldoorlog 1914-1918 werd voor het eerst in de geschiedenis de oorlogsschuldvraag gesteld om daaruit een schadevergoeding te eisen van de agressor. Dat feit heeft Duitsland nooit echt verkropt en blijft tot op de dag van vandaag een hekel punt. Wie is immers verantwoordelijk voor het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog? Het antwoord op die vraag zal in de loop van deze serie gezocht worden. Na die oorlog werd de verantwoordelijkheid voor een oorlog nog slechts overwogen in functie van de Rechten van de Mens en de UNO- besluiten . Hoe zat het voor de Eerste Wereldoorlog? Welke soort oorlogen werden gevoerd doorheen de mensheid en in welke mate werden ze moreel aanvaard? Bestonden er wetten ter regeling van een oorlog? Welke rol spelen de USA tegenwoordig in oorlogen en worden ook zij geconfronteerd met een oorlogsschuldvraag? Tal van vragen waarop in deze reeks ingegaan wordt, met uiteraard een groot accent op het unieke van de schuldvraag voor de Eerste Wereldoorlog en de gevolgen ervan. Ter verduidelijking. deze reeks behandelt de oorzaak en aanleiding en doel van een oorlog, niet het oorlogsrecht tijdens een oorlog.

Het Verdrag van Versailles 1919 had voor het eerst in de geschiedenis een schuldige vastgelegd voor een oorlog. Het ging om de Eerste Wereldoorlog. Zulke schuldaanwijzing was interessant voor de grootmachten der geallieerden, want zowel Groot-Brittannië als Frankrijk en ook andere bondgenoten hadden zware oorlogsleningen aangegaan bij de USA. De terugbetaling ervan zou vlot verlopen, indien er een schuldige voor de oorlog kon gevonden worden; die zou dan opdraaien voor die kosten. En zo legde het verdrag Duitsland vast als enige schuldige. Vooral Frankrijk had daarop aangedrongen. In de begeleidende nota bij het verdrag, nota van 16 juni 1919, staat letterlijk: "Duitsland heeft de oorlog nagestreefd en begonnen, de grootste misdaad tegen de mensheid en vrijheid van volkeren [toen wist men nog niet wat zou volgen in 1940-1945!]. Duitsland heeft vanuit een traditioneel Pruisisch hegemoniestreven de rijksregering van Oostenrijk-Hongarije aangemoedigd om Servië de oorlog te verklaren." Daarom staat in het verdrag, dat Duitsland de alleenschuld heeft. Dat vooral Frankrijk daarop aangedrongen had, is alleen maar begrijpelijk indien we de houding van Raymond Poincaré goed begrijpen. Deze Franse president had steeds een afkeer van alles wat Duits was. Hij had er zijn levensdoel van gemaakt om Duitsland ooit in een oorlog te vernietigen tot een vijfderangsstaatje, uit wraak voor het verlies van de Elzas en Lotharingen in de Frans-Duitse oorlog 1870-1871.

Hoe reageerden de regeringen in de betrokken staten en historici in elk van deze staten op de alleenschuld van Duitsland doorheen de jaren? Vandaag zoeken we het antwoord erop binnen de Duitse staat.

Houding van Duitsland tijdens de Eerste Wereldoorlog

In de eerste maanden van de oorlog, augustus 1914, stond Duitsland pal achter haar keizer. Niemand bekommerde zich om de schuldige voor het uitbreken ervan. Maar in de herfst 1914 kwam er een eerste protest en wel van de Hongaarse minister-president Stephan Tiszas. Hij had reeds op 26 juli 1914 het ultimatum van Oostenrijk aan Servië afgekeurd als te gevaarlijk en wees dan ook in de herfst alle schuld toe aan zowel Duitsland als Oostenrijk-Hongarije.

Tijdens de oorlog hebben meerderen in Duitsland geprobeerd om hun afkeuring voor die oorlog kenbaar te maken, maar dat werd door het Pruisische staatsapparaat onderdrukt door propaganda en de eis tot partijdiscipline. Alle partijen hadden immers de oorlog toegezegd. Alleen de SPD (socialisten) had zich voor de oorlog weigerig getoond, had echter uiteindelijk toch toegestemd (onder druk van de keizer). Wie tijdens de oorlog wou protesteren riskeerde de doodstraf wegens hoogverraad. Velen vluchten dan ook naar Zwitserland en daar ontstond een eerste heftige discussie over de schuld voor de oorlog. Onder andere gaf de kunstenaar Hugo Ball als redacteur van de Zwitserse krant "Freie Zeitung" heftige kritiek aan het oorlogszuchtige Pruisen, gesteund door heel wat prominenten die eveneens naar Zwitserland gevlucht waren.

In Duitsland zelf drukten de latere communisten onder de leiding van Rosa Luxemburg hun afkeuring voor de oorlog uit, echter zonder aanduiding van een schuldige daarvoor. Zij veroordeelden elke oorlogsdaad van wie ook.

Een merkwaardige en moedige houding valt te bespeuren bij Kurt Eisner, socialist en invloedrijk politicus in Bayern. Hij gaf Pruisen ronduit de schuld voor de oorlog, kreeg echter geen gehoor. Haast alle politici waren immers bevreesd om hun mening weer te geven.

De Deutsche Friedensgesellschaft, een pacifistische organisatie in Duitsland los van de communisten, had voor de oorlog opgeroepen tot internationale verdragen ter verbanning van oorlogen. Tijdens de oorlog kreeg dan ook Duitsland van deze organisatie de schuld wegens – naar haar mening – de honger van Pruisen naar verovering van kolonies. Maar halverwege de oorlog zweeg deze organisatie. Werd haar het zwijgen opgelegd?

Zeer fanatiek was de houding van het Alldeutsche Verband, een organisatie van expansionistisch en nationalistische krachten. Zij verdedigden Pruisen en haalden de oorzaken van de oorlog aan: Rusland was volgens hen de schuldige wegens schending van de grenzen in Oost-Pruisen, en Pruisen was ingesloten door het totstandkomen van de Entente tussen GB, Frankrijk en Rusland.

Houding van Duitsland tijdens de Weimarrepubliek

In het algemeen was er tijdens de Weimarrepubliek van 1919 tot 1933 geen sprake van een zakelijke benadering van de schuldvraag, noch bij historici, noch bij de politiek. De reden is logisch: Duitsland deed alles om de opgelegde herstelkosten aan de geallieerden te bestrijden. De aanwijzing van de schuldige werd niet aanvaard, enerzijds omdat geen enkele gerechtelijke instantie deze schuld vastgelegd heeft, anderzijds omdat er volgens zo goed als iedereen geen sprake kon zijn van een alleenschuld. De regering en haast allen volgden de officiële stelling, dat Duitsland aangevallen was door Rusland (waarvan echter geen enkele bewijzen bestaan) en dat het land ingesloten was door het totstandkomen van de Entente. Deze afweer bevorderde tijdens de jaren 1919-1933 de agitatie tegen het buitenland waarvan vooral de nationalisten en nationaal-socialisten profiteerden. Dat leidde tot de Tweede Wereldoorlog. Maar ook het vastklampen aan de (zogezegde) onschuld van det afgezette Pruisische monarchie verhinderde elke breuk met het verleden waardoor de democratische aanvang van Duitsland reeds van in de wortels geremd werd, wat op zich leidde tot de machtsovername door Hitler in 1933.

Alleen de volksraden die door de communisten en de linkse afscheuring van de SPD (de USPD) opgericht werden in de eerste jaren van de Weimarrepubliek, verkondigden de schuld van Duitsland. Sommige raden, zoals de allereerste uit 1918 in Kiel eisten de oprichting van een "volksgerecht" dat de schuldigen moest aanduiden.

Kurt Eisner
grootbeeld

Kurt Eisner, SPD, minister-president an Bayern kwam in 1918-1919 openlijk uit voor de schuld van Duitsland in de Eerste Wereldoorlog, werd daarvoor vermoord

Ook in deze jaren zien we Kurt Eisner fel tekeer gaan tegen de oude Pruisische krachten in het land. Hij riep op tot erkenning van de Duitse schuld. In 1918 werd hij minister-president van Bayern en bezorgde geheime documenten aan de pers, die onomstotelijk de schuld van Pruisen moesten vastleggen. Zijn doel was door de erkenning van die schuld vanuit het verdrag van Versailles gunstigere voorwaarden te bekomen voor Bayern. De geallieerden gaven hem echter geen gehoor en hij kreeg binnen de SPD zware kritiek te slikken. Alleen de communisten en de linkse USPD steunden hem. Hij werd door de regering als landverrader bestempeld en op 21 februari 1919 vermoord werd door nationalisten. Pas in 1960 werd hij gerehabiliteerd.

De regering van de Weimarrepubliek startte in 1919 een omvangrijk plan om de onschuld van Duitsland te bewijzen. Dat zou zo goed als onmogelijk zijn, maar toch deed de regering er alles toe. Zo stelde zij een internationaal gerechtshof voor, op te richten om de schuldaanwijzing uit het verdrag van Versailles (dat in de eerste helft van 1919 opgesteld werd) te laten verwijderen. Deze vraag werd echter door de geallieerden verworpen. Daarop richtte de regering een "Kriegsschuldreferat" op, een officieel orgaan dat documenten verzamelde die moesten aantonen dat Duitsland geen oorlog wou en het volkerenrecht (de neutraliteit van België) niet opzettelijk heeft geschonden. Dir orgaan verspreidde op massale wijze informatie naar internationale kranten, historici, politici en ambassades.

De communisten en linkse USPD bekwamen in de loop van de Weimarjaren de oprichting van een speciale commissie ter onderzoek van de schuldvraag. Deze commissie werd echter stelselmatig tegengewerkt. Zo verhinderde het Kriegsschuldreferat elke toewijzing van delicate documenten.

In Duitsland hebben schrijvers altijd een grote invloed gehad op de bevolking. Kurt Tucholsky (1890-1935) was wel de prominentste samen met Thomas Mann (1875-1955). Tucholsky verdedigde in geschriften de stelling dat geen enkel volk de oorlog had gewild, ook niet Duitsland. Wel stond hij kritisch tegenover de Duitse oorlogsvoering. Thomas Mann stond pal achter het Pruisische keizerrijk en veroordeelde de republiek. Hij achtte de officiële houding van de oude keizersgetrouwen als de enige waarheid: Duitsland is geen schuldige. Pas veel later zou hij van gedachten veranderen, na een verblijf in de USA.

Houding van Nazi-Duitsland 1933-1945

Hitler schreef in "Mein Kampf" klare taal in 1924: "De strijd van 1914 werd aan de massa niet opgedrongen, maar door het volk verlangd." De oorlogsschuld lag eenduidig bij de Entente. Pruisen heeft veel te lang geduld gehad en zich laten verstrikken door de entente. Wie Duitsland als schuldige verklaarde, riskeerde opnieuw de doodsstraf. De joden waren de schuldigen voor de Eerste Wereldoorlog, uit op groot kapitaal. Indien zij nogmaals een oorlog zouden nastreven, dan zal dit leiden tot vernietiging van het joodse volk, aldus Hitler in 1937. De tweede Wereldoorlog werd gestart vanuit wraak voor de mislukking van de Eerste Wereldoorlog en wraak voor het verdrag van Versailles.

Houding van Duitsland na de Tweede Wereldoorlog tot op heden

De nationaal conservatieven (CDU en CSU) domineerden van bij het begin van de Bundesrepublik Deutschland in de jaren veertig het debat over de schuld voor de Eerste Wereldoorlog en volgden de aloude lijn van de schuld der Russen en het ingesloten zijn door de Entente. Historici die nu poogden de waarheid te achterhalen, werden systematisch genegeerd. De historici gingen in de jaren veertig en vijftig ervan uit, dat alle Europese regeringen verantwoordelijk waren voor het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog, waarbij zij echter erkenden dat de Duitse druk op Oostenrijk-Hongarije zeer groot was om Servië aan te vallen.

Tegen de mening van vele historici ageerde Gerhard Ritter, voorzitter van de Duitse historicibond, en gezaghebbend persoon. Hij verdedigde de houding van de conservatieven in de CDU en CSU.

ROND DIT THEMA
Verdrag van Versailles 1919   info op deze blog

Raymond Poincaré   Frans president

Kurt Eisner   Minister-president van Bayern

Fritz Fischer   Historicus

Gerhard Ritter   Historicus

Pas in de jaren zestig kwam er een opmerkelijke beweging tot stand om eindelijk objectief en zakelijk de oorlogsschuld te benaderen. Fritz Fischer (1908-1999), historicus, lag aan de basis. Hij kreeg de kans om de archieven van het bondsministerie voor Buitenlandse Zaken en het legerarchief van Potsdam te raadplegen. Voor het archief van Potsdam kreeg hij de uitzonderlijke toelating vanwege de bonzen in de DDR (communistisch Oost-Duitsland). Uit de talloze documenten bleken alle oorlogsdoelen en van het keizerrijk (zie een vorige posting). Ook de houding van rijkskanselier Bethmann-Hollweg in 1914 werd nu eindelijk openbaar. Hij rekende op een snelle overwinning met het Schlieffenplan en een annexatie van België en Luxemburg, alsook een verovering van kolonies in Centraal-Afrika. Tevens bleek nu uit de documenten, dat Pruisen inderdaad aangedrongen had bij Wenen om Servië aan te vallen en hoe Berlijn de vredesconferenties van Den Haag in 1890 en 1907 stelselmatig blokkeerde. Ook werd nu met documenten bewezen, dat keizer Wilhelm II reeds in 1912 besloten had een oorlog te ontketenen in 1914. De twee jaren ertussen zouden benut geweest zijn om de bevolking warm te maken voor een oorlog. De keizer wou deze oorlog ten allerlaatste in 1914 starten om de definitieve besluiten van de vredesconferenties van Den Haag in 1915 te verhinderen.

De bondsregeringen van West-Duitsland, haast steeds gedomineerd door de CDU, bestreden de bevindingen van Fritz Fischer heftig. Zij bleven bij de oude officiële stellingen. Iets of wat werd toegegeven dat alle grootmachten verantwoordelijk waren en niemand de oorlog gewild had, dus ook Duitsland niet. Bondskanselier Ludwig Erhard (CDU) verhinderde Fischer om in de USA een uiteenzetting te doen. Hij kreeg geen visum. In het buitenland oogstte Fritz Fischer overigens heel wat steun. Ook de Duitse pers loofde zijn bevindingen. Alleen Gerhard Ritter, gezaghebbend historicus van conservatieve signatuur, kritiseerde de stellingen van Fischer zeer. Een andere historicus, eveneens conservatief, beschuldigde Fischer ronduit van geschiedenisvervalsing.

Sinds 1990 zijn alle archieven van de DDR en ook van de Sowjetunie vrijgekomen. Daaruit werden alle bevindingen van Fischer bevestigd en werden bovendien documenten openbaar gemaakt waaruit blijkt, dat reeds in de Eerste Wereldoorlog de uitwijzing van alle Polen uit Pruisen alsook joden voorzien was, en dat Pruisen plannen had om Rusland te verdelen in kleine onbenullige staatjes.

In de laatste jaren van de 20ste eeuw en in de beginjaren van deze 21ste eeuw won de gedachte bij Duitse historici, dat de verantwoordelijkheid voor de eerste Wereldoorlog onmiskenbaar bij Duitsland lag, maar dat alle grootmachten zich defensief tegenover elkaar hadden opgesteld in de jaren voor de oorlog en daardoor zeer oorlogsbereid waren. Allen overschatten ze hun tegenstrevers en allen voelden zich wederzijds bedreigd. Er is aldus een gedeelde schuld.

Morgen komt de visie van Frankrijk, Groot-Brittannië, de USA en Rusland sinds 1918 aan bod.

 

OORLOGSSCHULDVRAAG

19:58 Gepost door Sebastian in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: eerste wereldoorlog, oorlogsschuld |  Facebook |

Commentaren

De Iraanse president Mahmud Ahmadinejad heeft Iranese moslims opgeroepen op jongere leeftijd te trouwen. Hoe eerder ze trouwen, hoe eerder ze nieuwe strijders voor de "heilige zaak" kunnen voortbrengen, en hoe langer ze daarmee kunnen doorgaan. "Strength in numbers". De Europese Unie is het afvalputje van dit soort massaal geproduceerde laagst opgeleiden die gestimuleerd worden om naar Europese landen te verhuizen.
Dergelijke grote massa Moslims schieten als paddestoelen uit de grond en bouwen ze allemaal eigen moskeen en scholen in Nederland. Het aantal Moslim jongeren groeit razendsnel in hun nieuwe broedplaatsen. Het aantal opgeleiden nemen ook toe en werken ze aan de nieuwe voorzieningen voor de rekrutering. Marokkaanse en Turkse Wethouders, burgemeesters openen grote moskeen in Nederland: een nieuwe moskee onder de naam "grootste gebedshuis" wordt door burgemeester Ahmed Aboutaleb en wethouder Hamit Karakus geopend. In een stad met een Marokkaans moslimburgemeester, Turkse wethouders die eens zeggen dat ze de scheiding van kerk en staat niet al te ver door moeten voeren...
Het is de PvdA wethouder Hamit Karakus die ervoor gezorgd heeft dat dit symbool van verovering gebouwd kon worden. Hierbij negeerde hij alle gemeentelijke regelingen om zijn zin door te voeren. Maar nu ook elke R'dammer gemeentelijke regelingen mag negeren anders is hier sprake van onvervalste discriminatie en kan Karakus voor de rechter gesleept worden. Met Hamit Karakus, Ahmed Aboutaleb en de Essalam-moskee zit het wel snor met de scheiding Kerk/Staat.. Eerst was 't Cohen die moskeeën in A'dam subsidieerden en nu gooit R'dam de grondwet op de vuurstapel. Ernstiger is dat de grond voor eeuwig is verkocht aan de moslims, in islamitische ogen wordt Nederland niet méér gewaardeerd voor de gegeven vrijheid, maar juist verder vernederd voor zwakte, namelijk dat zelfs de Nederlandse grondwet zou kúnnen wijken voor veronderstelde islamitische geloofs- en gezagssuperioriteit. Immers, de grond onder de moskee, evenals die onder elke moskee in Nederland trouwens, wordt in islamitische ogen geacht eeuwig onttrokken te zijn aan de Nederlandse soevereiniteit. Deze Turken en Arabieren treden op voor hun parallelle islamitische autoriteit die de toepassing van Nederlandse wetten op enig deel van Nederlands grondgebied kan uitschakelen. Dit getuigt het van een onvoorstelbare brutaliteit en toont hoezeer de Nederlanders over zich heen laten lopen...Hiermee wordt het bewezen dat het verlenging van de islamitische landen voor hun eigen machthebbers werken. Met het controle over de grootsteden hebben ze zoveel macht dat ze openlijk Nederlandse criticus met de dood kunnen bedreigen en journalisten, schrijvers, docenten van de universiteiten in het openbaar kunnen bedreigen. Met tegenstanders van het islam wordt op deze manier afgerekend.
Heel dit gedoe was te verwachten nadat in onze grotere steden de Turken, Marokkanen, Somaliërs en Antillianen de dienst uitmaken en van onze steden een hel gemaakt hebben.

Verzet in de wijken is onvermijdelijk: ons wijk, ons stad zeggen moslims en daarvoor hoeven ze zich geen Nederlander te voelen, ze hoeven slechts het stukje grond waar ze wonen als het hunne te beschouwen. In de oude wijken in de grote steden vind je amper autochtonen meer. In Rotterdam en Amsterdam ligt het percentage niet-westerse binnenkomers boven de 75%. Dat is een gemiddelde afspiegeling van de stad. Voor sommige wijken betekent dit 90%. Hun wijken dus, niet van Nederlanders. Veel wijken in de grotsteden vertonen alle kenmerken om tot islamenclaves te verworden en grote politieke partijen die volledige geïslamiseerde wijken zien ontstaan doen overal mee. Om één wijk te veroveren is 1 hoofddoekvrouw genoeg, als er zo'n vrouw in een wijk verschijnt, verdwijnen alle bewoners langzamerhand uit hun wijk, uit hun straat. Nederlanders kunnen niet tegen 1 hoofddoekvrouw, ze verhuizen massaal en vervolgens ontstaat heel snel een andere soort wijk. Doorsluizing naar volgende wijk van deze hoofddoekvrouwen is een constante demografische proces waarbij Islam gebruikt wordt als een politiek-religieuze verovering systeem met religie als dekmantel. Betreffende problematiek hoofddoekjes zijn dus een wapen en het gemakkelijkste is het natuurlijk op een 'tolerante' manier toe te laten. Turkse Erdogan heeft niet voor niets gezegd dat Europa overwonnen zal worden door baarmoeder van onze vrouwen. En zo werkt het ook omdat ze hun vrouwen houden als fokdieren ook wel genoemd 'zoontjesfabrieken'.

EU lidmaatschap van Turkije is belangrijk om dit soort strategische doelen te bereiken: een geniale tactiek en wel realiseerbaar als Turkije een landingsbrug van honderden miljoenen Moslims naar Europa wordt.
Zoals bekend groeien Moslim sektes al snel uit tot de belangrijkste organisaties in West-Europa, Federatie van Islamitische Organisaties in Nederland (FION), Milli Gorus, Fetullahcilar, Soeleymancilar, Diyanet met honderdduizenden leden en de controle over een groot aantal moskeeën en sociaal-maatschappelijke instellingen. Met dit machtige apparaat in handen, hebben Moslimlanden grote invloed op de politieke processen in Nederland. De omstreden criminele organisaties duiken op als onderhuurders van de moskeen in Nederland. Vijandgezinde Moslimlanden realiseren zich dat Turkije en de Turkse diaspora een hoofdrol zouden kunnen spelen bij de islamisering van Europa. En dat voltrekt zich nu voor onze ogen. Ze liggen op dit moment aan het Nederlands subsidie-infuus maar voeren een geheime agenda.
In de islamitische landen wordt gesproken van een Turkije dat terug is gekeerd naar zijn ‘islamitische wortels’ en Iraanse president Mahmoud Ahmadinejad, Libische Dictator Khadaffi, Omar al-Bashir (president van Soedan) en Turkse fundamentalist Erdogan willen graag dat Turkije lid wordt bij EU. In Turkije een Iran in het bezit van nucleaire wapens wordt inmiddels gezien als een zegen voor het Midden-Oosten in plaats van een bedreiging. Iran wilt graag dat Turkije lid wordt bij EU... Soedanese leider Omar al-Bashir, die Turkije zo snel mogelijk in EU wilt zien, ondanks de aanklacht van het Internationaal Strafhof tegen hem wegens genocide (in Darfur), een aanklacht die volgens Turkse fundamentalist Erdogan niet kan kloppen, want ‘een moslim kan onmogelijk genocide plegen’. Turkije, een agressieve staat met 80 miljoen intolerante moslims, waar de moslimscholen explosief groeien en de andere geloven zwaar geterroriseerd worden. Turkije, dat Cyprus voor de helft weder-rechtelijk bezet heeft, en het EU lid Cyprus niet wil erkennen. Turkije dat de genocide van ruim een miljoen Armeniërs niet wil erkennen.
Europese corruptie juicht dit toe en wil Turkije nu zo snel mogelijk deel uit laten maken van onze gemeenschap.

 
 Een EU-blunder van de eerste orde.
 
 Na het Turken en Marokkanen drama stromen nu de Somaliërs en de Bulgaarse moslims ons land binnen, zonder enige economische noodzaak. Dit is puur wanbeleid tegen de belangen van ons volk in.

Nu wordt het hoog tijd dat het immigratie van Moslims naar Europa compleet gestopt wordt. Het systeem van uitkeringen bezorgen die gebaseerd was op een enorme parasitaire ambtenaren stelsel trekt nog meer Moslims. Brussel moet onmiddellijk stoppen met geven van bakken Europees belastinggeld jaarlijks aan Turkije; De enige reden, waarom de turken doen als of ze bij de EU willen horen is het geld dat Turkije krijgt als kandidaat-lidstaat van de EU, ons belastinggeld en bijdragen zijn alweer verhoogd om Turkije rijp te maken voor toetreding. Turkije wordt nu een tweede Iran, laat Obama het fijn inlijven als de zoveelste staat van zijn Amerika.
Turkije nooit en nimmer bij de EU ! Weggegooid geld.
Turkije zal een bedreiging worden, want Erdogaan streeft weer naar een groot Ottomaans islamitisch rijk en heeft een van de grootste legers.  
Een referendum naar Zwitsers model is noodzakelijk: het gaat om een referendum over de concrete maatregelen, over een grote probleem, in alle facetten en zodanig dat de wil van de meerderheid doorgaat. Een referendum over de islamitische massa-immigratie en moskeen bouwen. Deze referendum is in het landsbelang. De overheid moet het referendum organiseren. Daarmee wordt het ook buiten de partijpolitiek geplaatst. De politiek is uitvoerder, en heeft niks te beslissen. De burgers zijn de baas.
 
R. Blicker
 
WIJKCOMITÉ DIRECTE DEMOCRATIE

Gepost door: wijkcomité | 28-12-10

De commentaren zijn gesloten.