18-04-08

Pedoseksualitiet in de kerk

Misdienaartjes
grootbeeld
Fotobron: messdiener-zewen

Misdienaartjes zitten als muizen in de val
Pedoseksualiteit in de kerk

Schaamtebetoon van paus is onvoldoende

De paus legt deze dagen een groot accent op de schaamte van de kerk voor pedoseksuele priesters naar aanleiding van zijn bezoek aan de USA, waar kindermisbruik door priesters zeer actueel is geworden in de laatste jaren. Maar echte preventie of hulp biedt de kerk niet...

De (Duitse) Paus heeft tot nu toe zijn reis in de USA (sinds het begin van deze week) in het teken gesteld van talloze kindermisbruiken in de katholieke kerk aldaar. Dat was blijkbaar nodig daar, waar in de USA sinds de laatste decennia meer dan 4000 priesters zich schuldig gemaakt hebben aan pedoseksuele misdaden. En dat cijfer zal mogelijk slechts de top van de ijsberg zijn. De slachtoffertjes gaan immers lang niet alle over tot bekendmaking van wat hen als misdienaar overkomen is. Vele slachtoffertjes schamen ziet diep en voelen zich schuldig, zwijgen daarom. Slechts een klein deel durft op volwassen leeftijd erover spreken. De meeste volwassenen blijven echter zwijgen over wat hen als kind overkwam, omdat het bekendmaken hen stigmatiseert.

In Duitsland is het eigenlijk niet anders. Ook hier worden kinderen (soms veelvuldig) misbruikt door priesters.

Nu is het goed, dat de paus dit probleem als een van de hoofdthema's van zijn bezoek aan de USA maakt. Maar er zijn heel wat bedenkingen bij de houding van de katholieke kerk tegenover dit verschijnsel:

Hulp aan slachtoffers van pedoseksualiteit

het Vaticaan ziet de hulp aan slachtoffertjes mogelijk totaal fout. De paus sprak in deze dagen over de schaamte die hem treft bij zovele gevallen van pedoactieve priesters. Het uitdrukken van die schaamte kan als foutbekentenis van de kerk overkomen, wat op zich gunstig is voor de slachtoffers. Misbruikte kinderen beschouwen zichzelf immers heel vaak als de schuldigen. Schaamte vanwege de opperste kerkleiding kan dan ook de eigen schuldgevoelens van de slachtoffers verlichten. Dat is positief en helpt reeds een klein beetje, een heel klein beetje. Vannacht (avond in de USA) ontving de paus volwasssenen die vroeger als misdienaar seksueel misbruikt werden door hun pastoor. Dat op zich is ook positief. Maar....

Vele, wellicht de meeste slachtoffers lijden aan een haast onuitwisbaar trauma. Dat is een algemeen voorkomend verschijnsel. Vele onder hen vechten met hun allereerste seksuele ervaringen ( met die pedoseksuele priesters) bij seksuele omgang met hun geliefde op volwassen leeftijd. Zij zijn niet in staat op een evenwichtige en gezonde wijze seksueel om te gaan met hun geliefde, omdat de primaire – de fundamentbouwende – allereerste seksuele contacten gepaard gingen met afschuw en gevoelens van eigen schuld. Die volwassen geworden slachtoffers riskeren dan ook meestal een spaaklopend huwelijk of relatie door dat trauma. Andere slachtoffers gaan over tot perversie in alle mogelijk vormen. Dat is een logische reactie in de psyche tegen wat hen in hun diepste eigenheid is overkomen. Die perversie kan alle kanten opgaan van pedoseksualiteit op zich, tot alle misdadigheden.

De kerk doet niets aan dat feit van blijvende trauma's. Dat kan de kerk ook niet. Zij is niet opgeleid in het psychisch behandelen van trauma's. Zij kan hoogstens de slachtoffers alle steun geven om een therapie te volgen en daartoe ook financiële middelen ter beschikking te stellen. Maar wat zien we? In de USA hebben de bisdommen in de voorbije jaren meer dan twee miljard dollar uitbetaald. Zij betalen dat geld gewoon uit en laten dan het slachtoffer maar voorboeren in zijn of haar trauma's. Zij geven het slachtoffer een 'apostolische' zegen als verzoening en dan punt... basta. Wanneer zullen de kerkelijke veantwoordelijken de slachtoffers eindelijk eens echt helpen en financiële middelen ter beschikking stellen met de uitdrukkelijke voorwaarde, dat die gelden besteed worden aan thearpie?

Bestraffing van en hulp aan pedoseksuele priesters

De paus heeft nog in de tijd dat hij kardinaal en adviseur van zijn voorganger was een rondschrijven in de USA verspreid om in de seminaries alle priesterkandidaten te weren, die een homoseksuele geaardheid tonen. Dat werd beschouwd als middel om pedoseksuele priesters te vermijden. Totaal foute beslissing aldus. Pedoseksuele priesterkandidaten zijn zowel homofiel als heterofiel van aard. Het is zinloos om homofiele priesterkandidaten het ambt van priester te ontzeggen. Dan zou men immers ook alle heterofiele priesterkandidaten moeten weren en dus alle seminaries sluiten.

De bisschoppen vangen priesters op die zich schuldig gemaakt hebben aan pedoseksualtiet. Dat gebeurt in alle bisdommen waar ook ter wereld. Maar dat opvangen betekent in de praktijk, dat die priesters opgeroepen worden, gewezen worden op het zondige van hun daden, gedreven worden tot bekentenis van hun zondigheid, daarop vergeven krijgen vanuit de christelijke leer en dan... ofwel terug in hun ambt bevestigd worden, ofwel overgeplaatst worden naar een andere kerkgemeenschap. Dat vergeven na bekentenis is mooi en diep christelijk, maar het helpt de pedoseksuele priester langs geen kanten. Hij zal opnieuw overgaan tot... dat is een feit. Slechts heel uitzonderlijk zal een dergelijk priester de haast onmogelijke kracht vinden om zijn seksuele neigingen blijvend te kunnen onderdrukken. De juiste hulp geven bisschoppen niet. Juiste hulp is het laten bestraffen van die personen, hechtenis over meerdere jaren als terechte straf, uit te voeren na gerechtelijke tussenkomst. Maar ook dat is niet voldoende. Die priesters moeten ontslagen worden uit hun ambt en gestuwd worden naar jarenlange therapie na hun straf.

ROND DIT THEMA
betreffend artikel   in focus

Noch de paus, noch de bisschoppen doen enige moeite om het verschijnsel van misdienaars te weren uit de kerk. Nochtans zou dit reeds zozeer bijdragen tot het indijken van pedoseksuele misdaden. Sinds de Middeleeuwen zijn algemeen jongetjes aangeworven voor de taak van misdienaar. Dat werd een mode, die ontstaan was uit het oprichten van kinderkoren. In de Middeleeuwen wou men het kerkgebeuren opluisteren met gezang. Maar de sopraan- en altstem kon men daarbij niet benutten omdat vrouwen niet toegelaten werden aan het altaar. Daarom ging men over tot kinderen als koorleden. Tegelijk liet men hen dan ook de mis dienen. Zij vervingen de volwassenen die tevoren (in de allereerste eeuwen) steeds die taak op zich genomen hadden. Eeuwenlang hebben dan ook jongetjes de taak van misdienaar uitgeoefend. In onze tijden is dat ambt van misdienaartje totaal achterhaald. Maar slechts in enkele landen heeft men het verstand gebruikt om tegenwoordig volwassenen als misdienaars aan te werven. In Duitsland zijn het overwegend nog steeds kinderen die de mis dienen. Wel werden sinds de jaren zeventig meisjes toegelaten en tegenwoordig is in Duitsland ongeveer de helft van de misdienaartjes vrouwelijk....

Pedoseksualiteit zal altijd blijven bestaan. Een klein deel van de bevolking zal altijd overgaan tot het misbruiken van kinderen, dus ook een klein deel van de priesters. Maar men moet kinderen niet als muizen in de val lokken door hen als misdienaartjes aan te werven...

09:42 Gepost door Sebastian in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: kerk, misdienaar, pedofilie, pedoseksualiteit |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.