11-04-08

Eens was er een socialisme, eens...

Socialisme
Fotobron: adpic

Rozen kunnen ook verwelken
Socialisme

De machteloosheid van het socialisme

In heel Europa zucht het socialisme en lijdt aan leukemie, Het vindt geen antwoord op het neoconservatisme en neoliberalisme... ten koste van de rechten van de gewone man in de straat.

Het socialisme lijdt. lijdt en lijdt zeer. In heel Europa zien we hetzelfde verschijnsel. Nergens is het socialisme opgewassen tegen het neoliberalisme en het neoconservatisme. Dit valt onder andere zeer sterk op in Duitsland, maar ook in het Belgenlandje. Hier in Duitsland is de polarisatie tussen het conservatisme en het socialisme meer uitgesproken dan elders.

Alle macht aan het kapitaal lijkt de lijfspreuk te zijn van de conservatieven. Alles wat het neoconservatisme en neoliberalisme dienen kan, is heilig voor hen. Zij hebben sinds de collaps van de Sowjetunie de wind gesnoven die de Amerikaanse neocons over de aarde blazen. Niets remt de globalisering in ondernemingen en handel nog af. Het kapitaal op aarde vloeit erdoor nog slechts doorheen eenrichtingsverkeerlanen naar de grootondernemers. De middenstanders spartelen erbij als vissen op het droge. De werknemers happen en happen. Zij happen er ook meestal naast. Gun hen een boterhammetje en zij zijn weer 8 uren fit om als moderne slaven te werken voor hen, die aan het einde van de eenrichtingsverkeerlaan grabbelen.

Wie verdedigt daarbij de rechten van de werknemers? Vroeger waren dit de socialisten. Zij waren zo succesvol, dat zowaar conservatieve partijen snel een vleugeltje 'sociaal' in hun soep strooiden, om toch maar op te kunnen concurreren. Neen, de Duitse grootste conservatieve partij heeft zich daartoe nooit laten verleiden. Zij bleef haar oerconservatieve, burgerlijke, kapitaalsgeile windjes uitstoten en noemde zich na de Tweede Wereldoorlog pauwentrots de christelijke democratische unie (CDU). De andere conservatieven – deze uit Bayern - strooiden gretig het kruid 'sociaal' in hun soep. Zij noemden zich de christelijke sociale unie (CSU). En? Werd die laatste partij werkelijk sociaal? Ach, geloof je nog in ....? Ook zij gedragen zich als rasechte baronnen, aristocraten die aan het einde van de eenrichtingsverkeerslaan grabbelen. De "S" in hun naam is al even weinig van beduiding als de naam "België," van de staat België.

Het is verschrikkelijk hoe arm, hoe powerloos, hoe flets het socialisme is geworden. Geen enkel antwoord heeft het nog voor hen, die zij vertegenwoordigen, de werknemers. Zij huppelen hopeloos achterop, weten niet hoe zij die eenrichtingsverkeerslaan doorbreken kunnen. Hun ideologie is een leeg vat geworden, zo leeg, dat tegenwoordig zelfs in België een icoon van de socialisten als een Vande Lanotte hopeloos aan de noodrem trekt en .... ja, liever politiek onbekwame populaire figuren wil aantrekken als een journaliste of een zelfverklaarde seksuologe of een professor kerkelijk recht die met zichzelf geen blijf weet en zijn koekjes dan maar als McDonald-fastfood verkoopt, dan te werken aan het inhoudelijke van het socialisme. Ja, in België zien we hoe machteloos de politiek is tegen het neoconservatisme en neoliberalisme. Geen van de socialistische partij doet de moeite om op zoek te gaan naar een invulling van de waarden, naar een neosocialisme. Geen enkele slaagt erin, doet de moeite zelfs niet om te wapenen tegen de eenrichtingsverkeerslaan. Populaire figuren moeten het kiezerspotentiaal verhogen "En trouwens, om op de lijst te staan, moet je geen verstand hebben van politiek," is de filosofie van de socialistische boegman in België. Inhoud is van geen belang meer... de werknemers beschermen, de eenrichtingsverkeerslaan doorbreken... dat is allemaal niet meer nodig!

In Duitsland zijn we nog niet zover, dat de socialisten een seksgeile boerin als een Heidi Klum of een narcistische Dieter Bohlen aan moeten trekken om stemmetjes te halen. Hier proberen de socialisten nog inhoudelijk te redden wat er te redden valt. Maar ook zij bijten in het zand, ook zij doen niet de moeite om een echt antwoord te vinden op het neoconservatisme en neoliberalisme. Het is enkel de conservatieve mentaliteit van de Duitse samenleving die hen er nog van weerhoudt om populaire figuren aan te trekken, maar vroeg of laat zullen ook zij aan de noodrem moeten trekken en hier en daar een tippetje van de straat moeten plukken dat door een of andere commerciële zender tot superster van Duitsland gebombardeerd is geworden...

Het symbool van de socialisten is de rode roos, maar hoezeer moeten zijn nu wel ervaren, dat ook rozen kunnen verwelken?

15:44 Gepost door Sebastian in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: socialisme |  Facebook |

Commentaren

Eens was er... Bedankt voor de mooie reactie.
Een tekst luidt: hoe groot moet dan Uw liefde zijn, o Vader,
die eindeloos geduldig, altijd weer

Een prettig weekend Duits

Gepost door: Patricia | 11-04-08

Tja, politiekers zoals destijds priester Adolf Daens uit Aalst bestaan niet meer.

Groeten uit Z-OVl

Gepost door: Andre | 11-04-08

De commentaren zijn gesloten.