12-03-08

Tokio Hotel: succes en toch stijlloos

weimar
Tokio Hotel

Succes en toch stijlloos

Een Duitse tweeling, geboren in 1989, veroverde in 2001 de harten en passies van meisjes tussen 8 en 13 jaar oud in hun schoolomgeving. Slechts twee jaar later dweepten de puberende meisjes in heel Duitsland, Oostenrijk en Zwitserland voor de tweeling. Nog eens twee jaar later zien meisjes in heel Europa de tweeling als de spreekbuis van datgene, wat in elk van hen leeft, ze laten zich drijven door Bill en Tom Kaulitz. De boodschap die de twee jongens brengen, geeft datgene weer, wat in heel veel opgroeiende kinderen borrelt en bruist. En nu veroveren Bill en Tom Kaulitz de hele wereld. Welke boodschap brengen ze dan precies, dat meisjes van die leeftijd zichzelf ermee identificeren? Welk fenomeen komt hier tot uiting? Waarom polariseert Tokio Hotel zozeer, dat kinderen er weg van zijn en volwassenen er grijze haren door krijgen? Wat maakt hen zo anders dan collega-bands in de rock- en popwereld? Waarom is hun stijlloze performance succesvol, stijlloos in de zin dat ze geen duidelijke muziekstijl van tegenwoordig aankleven? Geven zij weer hoe kinderen in onze huidige samenleving smeken naar mondigheid? Wat is er veranderd in onze samenleving, dat opgroeiende kinderen door thema's aangesproken worden waarvan wij volwassenen steeds hoopten, dat zij ervan gevrijwaard zouden blijven, zoals wereldpijn, woede, agressie, falende liefde, echtscheiding, mishandeling? Het zijn precies die thema's die Tokio Hotel aansnijdt... "Schrei so laut du kannst!"

LINKS
Tokio Hotel   webpresence

Tokio Hotel   oorspronkelijke website

bravo   weekblad dat Tokio Hotel lanceerde

Universal Music Group   huidig contract Tokio Hotel

Tekst van de songs   Nederlandstalig

laut.de   zeer ruime informatie over Tokio Hotel

Fanclub   Nederlandse Fanclub

Fanclub   noemt zich de officiële fanclub

Fanclub   Tokio Hotel Community

Fanclub   Fan Blog

Fanclub   Franse Fanclub

Fanclub   lijst van fanclubs

Tokio Hotel   Nederlandse informatie-websute

Spelen online   Tokio Hotel spelen

MP3's   mp3raid.com

MP3's   bij Kohit.net

stupidedia   ridiculisering Tokio Hotel

Waarom polariseert Tokio Hotel zozeer, ondanks het grote succes van de band? Het succes is inderdaad overweldigend. De band is het grootste commerciële succes in de geschiedenis van Duitse muziek. De belastingontvanger kent er een weelde door die doet denken aan de Beatle-manie in Engeland. In 2005 klom Tokio Hotel in de Franse top-20, wat nog nooit een Duitse zanger of band had voorgedaan. En er lijkt nog geen einde te komen aan de groei, ondanks het feit dat de leden van de band nu de volwassene leeftijd bereikt hebben. De prijzen stapelen zich op, zoals in 2006 de prijs voor de best verkochte singles en CD's van Duitse band ooit door World Music Awards, zoals eveneens in 2006 de Golden Stimmgabel voor de best presterende zanger in Duitsland, zoals in 2007 de prijs voor de beste albums, beste pop en beste nieuwe acteurs door TMF, zoals in dit jaar de Golden Kamera voor beste Duitse muziek, en zoals eveneens dit jaar de Echo-prijs voor beste video.

Wat spreekt zo aan bij deze band, dat meisjes met tientallen tegelijk het bewustzijn verliezen. In februari 2006 vielen 200 meisjes bij een optreden, in Moskou was het al even erg in 2007. Overal waar de band optreedt, is tegelijk een peleton hulpdiensten te been.

Laten we de redenen voor het succes even doornemen...

Het succes is ongetwijfeld te danken aan de impact die de band heeft. Nog nooit tevoren is een kinderband erin geslaagd leeftijdsgenoten zo massaal op de been te brengen. Mocht de groep enkel maar decibels produceren en harde waanzinnige geluiden voorbrengen zonder inhoudelijk iets waard te zijn, dan had die band nooit miljoenen opgroeiende kinderen kunnen mobiliseren in heel de wereld. Het is dankzij de oproepende inhoud, de raad om kinderleed te verdrijven, en zich op te stellen tegen ongewild gebruik, dat Bill, Tom, Georg en Gustav uitgegroeid zijn tot "de stars" van deze jaren. Het is niet uit te sluiten, dat de band een ware revolutie ontketent... een ontbolstering van kinderen.

En een speciaal effect heeft de Duitse taal van de band. Het is opmerkelijk hoeveel opgroeiende kinderen in het lager middelbaar opteren voor de keuze Duits als tweede taal in bijvoorbeeld Frankrijk. Het Goethe-instituut meldt een aanzienlijke verhoging van aanwezigheid bij taalcursussen Duits in heel Europa, vooral pre-pubers en pubers. Zo is Tokio Hotel een ware ambassadeur geworden van het Duits. Jammer genoeg slaan ze sinds 2007 de Engelse weg op. Jammer... maar goed. Die vraag naar Duits vanwege de fans, wijst er op hoe de boodschap van de band inderdaad overkomt, wat op zich een succes mag genoemd worden.

De hipe om zich te laten gaan, voert eveneens tot succes, met gevolgen echter...

Maar toch is er meer aan de hand. Meisjes laten zich leiden door hun passie en gaan over tot regelrechte 'verafgoding' van vooral Bill. Het is opmerkelijk hoeveel duizenden naar een optreden trekken zonder besef te hebben van het inhoudelijke van Bill's boodschap. Zij laten zich drijven door passie. En zich enkel door passie laten leiden, ligt dwars op de boodschap van de band: schreeuw het uit en bevrijd je! Maar laat je niet gaan in het zinloze van een grauwe dag en in het zinloos opgaan in passies, want dat kan leiden tot drugs, alcohol en meer, aldus de Kaulitz's! Maar het effect is vaak – zo niet altijd – een hysterie die kan uitlopen tot gevaarlijke situaties. Dat bleek in 2007 toen bij een optreden in Frankrijk meerdere meisjes verwond geraakten en of vertrappeld werden bij het flauwvallen.

Meisjes laten zich veel meer dan jongens wederzijds beïnvloeden. Laat een van hen zich gaan en zich door hysterie helemaal doen bevangen, dan werkt dat automatisch op andere meisjes. Dat verschijnsel is niet nieuw. Het gebeurt vaak, dat een meisje zich in de klas niet wel voelt, en weldra voelen meerdere klasgenoten hetzelfde, tot ergernis van de leerkracht. Maar wanneer dit collectief symbiose-gevoel voorkomt bij het wegdrijven in hysterie tijdens een massa-manifestatie, kan dit uitlopen in gevaarlijke toestanden. En jammer genoeg zijn er vele meisjes die naar een optreden van Tokio hotel gaan, enkel om dat symbiose-gevoel te beleven.

Tot nu toe is alles goed afgelopen, maar wat als ooit eens de eerste dode valt?

Het uiterlijke van Bill zorgt op zich voor succes

Tokio Hotel
grootbeeld
Fotobron: razyboard.com

Androgynie is ergens te bemerken bij Bill, hoewel...

Het uiterlijke van voornamelijk Bill is op zich een aantrekkingsmagneet voor heel wat meisjes. Hij is een laatbloeier, zoals wel meer voorkomt bij jongens. Het duurde tot in het najaar 2005, eer hij als net 16-jarige zijn stembreuk meemaakte. Bij dergelijke jongens ziet men soms een vorm van androgynie ontstaan, wanneer zij dan opgroeien tot volwassen rijpheid. Dit is een verschijnsel waarbij een persoon door anderen gezien wordt als uiterlijk neigend naar het andere geslacht, of waarbij een persoon gewild zijn uiterlijk laat overneigen. Androgynie is dan ook helemaal geen transseksualiteit of travestie. Het gaat niet om het aannemen van een ander geslacht, slechts om een neigen naar. Laatbloeiers worden vaak door anderen als dergelijke androgynie-jongens gezien, vertonen en gedragen zich echter na een transitie-periode in volle mannelijke rijpheid.

Nu is het zo, dat Bill vanuit de marketing van Universal Music Group gestimuleerd kan geweest zijn om precies het adrogyne in zijn uiterlijk te accentueren. Het is een feit, dat zangers meer aantrekking kunnen hebben bij dergelijke uiterlijk. Denken we maar aan extreme gevallen als Michael Jackson, David Bowie, Boy George en Prince. Op meisjes heeft dit een extra effect, het voert tot grotere identificatie met de artiest. Bill Kaulitz heeft ergens een soort van androgynie zelf in zich tot stand gebracht, door zich als kind te schminken. Maar dat was met quasi zekerheid niet de bedoeling. Hij wou als elfjarige een afstotend uiterlijk laten blijken, omdat dit precies paste bij de inhoud van zijn songs. Daarom bracht hij zwartaccentuering aan rond de ogen en zwartschildering van de vingernagels.

Bill Kaulitz
grootbeeld
Fotobron: laut.com

Hoe ouder (links op de foto) Bill Kaulitz wordt, hoe meer een vorm van androgynie zou kunnen waargenomen worden

Of Bill Kaulitz met de jaren zal uitgroeien tot een voorbeeld van androgynie zoals beroemde voorgangers, dat is nog zeer de vraag. Hij heeft het androgyne - nog meer als toen hij elf jaar oud was - geaccentueerd, zoals net aangegeven onder de waarschijnlijke impuls van de marketing, maar hij is nog te jong (ook al is hij nu 18) om een definitief karakter aan dat androgyne te geven. Wel is het zo, dat precies androgynie past bij een alternatieve levensstijl. Bill was als kind reeds een alternatieve. Hij is helemaal niet homoseksueel, wat hij bij herhaling aanvoert in interviews, en hij is ook helemaal geen travestiet, maar een zekere dosis androgynie zou in de lijn kunnen liggen van zijn alternatieve levensstijl, die sterk aanleunt bij de subculturen als gothic, Emo en Visual-Kei.

Visual-kei is een Japanse subcultuur. Daarbij ligt het accent niet op donkere grauwe kleuren zoals bij gothic, maar in tegenstelling daartoe bij frisse overdreven helle kleuren. Het gaat daarbij om extravagante types, excentriekelingen, die een fel gekleurde, groene, rode, gele, blauwe haartooi dragen, zich overdreven voorzien van make-up en zeer modieuze kledij. Zoals de gothic hebben ze hun eigen rock-gebaseerde muziek. Als we die eigenschappen nagaan, ja... dan leunt Bill Kaulitz wel aan bij deze beweging, maar meer dan een voorzichtig aanleunen is het toch niet. De schmink die hij gebruikt, is heel beperkt en slechts toegepast inzoverre zijn doel bereikt kan worden: grauwheid uitstralen, het grauwe van het kinderleed visualiseren en dan afstoten. In dit is hij eerder een gothic-type dan wel een visual-kei-type. Het touperen van zijn donker haar is ook maar een ver afkooksel van de bonte haardracht der Japanse visual-kei-leden. En zijn modieuze outfit is ook alleen maar gericht op afstotelijkheid, helemaal niet op bonte opvallerigheid.

Het stijlloze van Tokio Hotel is eveneens een reden voor het succes

Tom Kaulitz
grootbeeld
Fotobron: casperwelt.com

Tom Kaulitz, het tegenovergestelde van Bill

Het is heel moeilijk om Tokio Hotel in een bepaalde muziekstijl onder te brengen. Precies dat maakt de band zo populair bij opgroeiende kinderen. In die leeftijd hebben zij nog lang geen keuze gemaakt tussen het aanbod van muziekstijlen. Dergelijk pre-pubers pinnen zich niet vast aan bijvoorbeeld Hip-Hop, Rock, Punk, Gothic, Hardcore, Metal enzomeer. Zij staan nog open voor alle genres en dat biedt hen precies Tokio Hotel.

De band is stijlloos. Dat mag men zonder schroom verkondigen. Er is geen vast stijl te bemerken bij Tokio Hotel, en dat is waarschijnlijkheid ook zo moedwillig gepromoot door Universal Music Group, precies om zoveel mogelijk pre-pubers aan te trekken. Het effect is natuur vreemd, heel vreemd en geeft aanleiding tot zware kritiek uit de volwassenenwereld. Maar goed, het is de bewuste keuze van de band. Dat daar dan vreemde combinaties bij ontstaan, ja... dat is dan zo. Zo is Bill sterk gelijkend op een gothic-figuur en toch tegelijk in zijn muziekuiting aanleunend bij meer oorspronkelijke punk. Tom is dan weer het tegenovergestelde en vertegenwoordigt door zijn dreadlocks, zijn baseball-pet en zijn losse felgekleurde kledij meer een vertegenwoordiger van de hiphop. De twee samen passen langs geen kanten in een en dezelfde band, maar goed... het werkt naar pre-pubers toe, en dat is hun doel.

De muziek op zich is ook niet thuis te brengen in ergens een stijl. Het instrumentale gedeelte van optredens of van songs is sterk rock-gebaseerd, iets of wat punkachtig, terwijl de songs zelf eerder aanleunen bij pop-muziek. De intonaties en het slepend effect van de weergave van zinnen uit de songs lijken meer naar gothic toe te gaan, terwijl vaak in dezelfde song dan weer plots overgaan wordt in een verhoogd ritme en soms hiphop te herkennen valt. Kakofonie, zou een kenner zeggen, en terecht. Een niet-kennende-volwassene zou het barbaarse, wilde, ongehoorde explosie van decibels noemen, en eveneens terecht. Maar wat is het doelpubliek van de band? Tokio Hotel treedt niet op voor volwassenen, treedt niet op voor een groepering uit zekere muziekstijlen. Neen... de bedoeling is pre-pubers aan te trekken om hen de boodschap te geven, die zij vooropgesteld hebben.

ROND DIT THEMA
Androgynie   uiterlijk overhellend naar ander geslacht

Visual Kei   Japanse subcultuur

Emo   sub van hardcore-punk

Vaak klasseert men Tokio Hotel onder de Emo-stijl, meer bepaald de Schrei-Emo. Ook hier is men mis. Emo is een subcultuur waarbij jongeren accent leggen op het wild uiten van gevoelens, gebroken harten en haat. Dit gebeurt meestal in wilde ongecontroleerde impulsieve buien bij party's waarbij een vorm van begeleidende rock aanwezig kan zijn. Het uiten van buien, wordt vaak Schrei-Emo genoemd. Maar ook hier is Tokio Hotel niet onder te brengen. Bij de band gaat het helemaal niet om ongecontroleerde hysterie in buien en geroep en getier. Het gaat hen om specifiek gerichte uiting van "Schrei", gecontroleerd en vervuld van een specifieke bedoeling: oproepen tot... Naast het zich bevrijden van wrange gevoelens, vraagt Tokio Hotel trouwens om uit te kijken naar een alternatief: laat het verleden achter jou, laat je niet gebruiken of misbruiken...

Tot slot van dit bericht over Tokio Hotel is het misschien nuttig om de boodschap van de band nog eens in de verf te zetten, precies zoals de band zelf het doet met de song "Schrei" [Schreeuw] uit einde 2005. Daarin is eigenlijk het hele doel van de band verweven. Enerzijds raadt Bill Kaulitz aan om wrange gevoelens uit te storten ("Schrei so laut du kannst") en anderzijds vraagt hij om uzelf te zijn "Schrei, bis du du selbst bist!" [schreeuw tot je jezelf wordt - be as you are!", en waarschuwt Bill om niet in te gaan op dingen die u gevraagd worden zonder dat uzelf daarmee akkoord gaat. Dat is een ernstige wenk tegen opdringerigheid tegenover kinderen en ook tegen misbruik van kinderen. De eerste paragraaf van de song kan opgevat worden als een oproep tot opstandigheid tegen om het even welke volwassene. Dat is echter niet de bedoeling van de band. De oproep gaat naar het zich weren tegen volwassenen die een kind willen 'ge'-bruiken, eventueel 'mis'-bruiken, wat in de tweede paragraaf dan ook verduidelijkt wordt. Hier de tekst (video hier te bekijken):

Du stehst auf und kriegst gesagt,
[Je wordt wakker en men zegt jou reeds]
wohin du gehen sollst
[waarheen je die dag heen zal gaan]
Wenn du da bist,
[En als je daar bent]
hörst du auch noch,
[hoor je ook nog]
was du denken sollst
[wat je 'moet' denken.]
Danke, das war mal wieder echt 'n geiler Tag
[Dank u, zal men u toewensen, dat was alweer een mooie dag!
Du sagst nichts und keiner fragt dich:
[Jij reageert daar niet op, en niemand vraagt jou:]
Sag mal, willst du das?
["zeg het eens, was het dat wat je wou?]

Pass auf- Rattenfänger lauern überall
[Pas op! Rattenvangers loeren om elke hoek,]
Verfolgen dich und greifen nach dir aus'm Hinterhalt
[volgen jou en grijpen heimelijk toe,]
Versprechen dir alles, wovon du nie geträumt hast
[beloven jou van alles, dingen waarvan je nog nooit gedroomd hebt,]
und irgendwann ist es zu spät und dann brauchst du das
[en voor je het weet, is het te laat, maar dan ben je verkocht. ]

nein - nein - nein - neineineinei nein
[Neen, neen, neen! Neeneeneenee neen! ]

Schrei!- Bis du du selbst bist
[Roep het uit – tot je jouzelf bent geworden]
Schrei!- Und wenn es das Letzte ist
[Roep het uit! ook al ga je tot het uiterste...]
Schrei!- Auch wenn es weh tut
[Roep het uit! ook al doet het wee...]
Schrei so laut du kannst!
[Roep zo hard je kan!]

Morgen volgen we de band in de successen van 2006 en 2007.

 

TOKIO HOTEL
Bevrijd u van lamlendigheid!   (10 maa 2008)

Er is geen weg terug.   (11 maa 2008)

Succes en toch stijlloos   (12 maa 2008)

Pro en contra   (13 maa 2008)

Spring nicht!   (14 maa 2008)

18:00 Gepost door Sebastian in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tokio hotel, androgynie, emo, visual kei |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.