10-03-08

Tokio Hotel: Oost-Duitse grauwheid

weimar
Tokio Hotel

Bevrijd u van lamlendigheid!

Een Duitse tweeling, geboren in 1989, veroverde in 2001 de harten en passies van meisjes tussen 8 en 13 jaar oud in hun schoolomgeving. Slechts twee jaar later dweepten de puberende meisjes in heel Duitsland, Oostenrijk en Zwitserland voor de tweeling. Nog eens twee jaar later zien meisjes in heel Europa de tweeling als de spreekbuis van datgene, wat in elk van hen leeft, ze laten zich drijven door Bill en Tom Kaulitz. De boodschap die de twee jongens brengen, geeft datgene weer, wat in heel veel opgroeiende kinderen borrelt en bruist. En nu veroveren Bill en Tom Kaulitz de hele wereld. Welke boodschap brengen ze dan precies, dat meisjes van die leeftijd zichzelf ermee identificeren? Welk fenomeen komt hier tot uiting? Waarom polariseert Tokio Hotel zozeer, dat kinderen er weg van zijn en volwassenen er grijze haren door krijgen? Wat maakt hen zo anders dan collega-bands in de rock- en popwereld? Waarom is hun stijlloze performance succesvol, stijlloos in de zin dat ze geen duidelijke muziekstijl van tegenwoordig aankleven? Geven zij weer hoe kinderen in onze huidige samenleving smeken naar mondigheid? Wat is er veranderd in onze samenleving, dat opgroeiende kinderen door thema's aangesproken worden waarvan wij volwassenen steeds hoopten, dat zij ervan gevrijwaard zouden blijven, zoals wereldpijn, woede, agressie, falende liefde, echtscheiding, mishandeling? Het zijn precies die thema's die Tokio Hotel aansnijdt... "Schrei so laut du kannst!"

Geboren in het jaar van de "vrijheid"

Maandag 4 september 1989: moeder Kaulitz krijgt bezoek op de kraamafdeling. Zij was drie dagen tevoren bevallen van een tweeling. Tom werd eerst geboren, tien minuten later Bill. Die laatste is dan ook officieel de oudste. Moeder zal hoogstwaarschijnlijk trots geweest zijn op haar nieuwe wichtjes, en de vader evenzeer. Tegen de avond zullen ze waarschijnlijk - zoals alle inwoners van Leipzig - met spanning het televisienieuws gevolgd hebben over de gebeurtenissen aan de Nikolai-kerk. Daar riep een pastoor na een avonddienst allen op om op straat te komen en te betogen voor vrijheid om te reizen. Dat was een regelrechte revolutie in het zo communistische Oost-Duitsland (DDR). Die betoging werd nadien een wekelijks ritueel in Leipzig en droeg aanzienlijk bij tot de dood van de DDR.

Wat zou het allemaal worden, vroegen de inwoners van Leipzig zich af? Zouden we eindelijk vrijheid krijgen om te zeggen wat we willen? Of zou er niets van in huis komen? Zouden we moeten blijven knikken? Zouden we in het oude communistische gareel moeten blijven lopen? Zouden we zoals steeds angst moeten hebben voor om het even welke buur, die aan de Stasi (geheimpolitie) kan verraden, dat we heimelijk de West-Duitse televisie bekijken? Die vragen vormden de hoofdbekommernis van allen in de DDR in september 1989.

En toen... twee maanden later, gebeurde dat, wat moeder Kaulitz zich nooit had kunnen indenken: in Berlijn viel de Muur (9 november 1989). Plots... in één slag kregen veertien miljoen Oost-Duitsers de vrijheid om ongestoord naar het Westen te reizen. Veertig jaar lang was hen dat ontzegd.

Die vrijheid.... die zou eindelijk na zovele jaren een goudmijn betekenen. De familie Kaulitz zou zoals alle families in de DDR de welvaart en de luxe van het westen kunnen proeven. Wat zal men hoopvol geweest zijn om rijkelijk geld te verdienen, want in het westen... "daar verdient men schatten! "

Acht jaren later, 1997-1998, de harde realiteit

Reeds iets meer dan zeven jaren is Oost-Duitsland deel geworden van het rijke luxueuze "Deutschland". Tom en Bill zitten in het tweede leerjaar. Tom had het jaar tevoren van zijn vader een gitaar gekregen. Dat zou in de oude DDR niet waar geweest zijn, tenzij een afgetakelde ding uit een tweedehandszaakje in Leipzig. De kleine Tom zal zowaar gedacht hebben in de zevende hemel te wonen. Bill was ook al geboeid door muziek. Hij schreef in 1998 zijn eerste eigen liedje. De tekst ervoor maakte hij ook zelf. En Tom begeleidde hem met zijn gitaar.

Wat leken die kinderen dan ook een gelukkig bestaan te hebben. Wat "leken"... In werkelijkheid was het leven in Leipzig een ware ramp geworden voor vele inwoners, sinds de Berlijnse Muur gevallen was. De hoop op weelde en luxe vanuit het westen was kapot geslagen door de harde realiteit. Vader en moeder Kaulitz konden niet aan de slag in een westers bedrijf in Leipzig. Zij vielen uit de boot, moesten werken in de oude omstandigheden van tevoren, verdienden nauwelijks en moesten zich ergens een beetje pijn doen om Tom die gitaar te kunnen schenken.

De harde realiteit bracht wrevel en stress bij zovele Oost-Duitsers. Ook de familie Kaulitz ontsnapte er niet aan. Vader en moeder lagen dikwijls met elkaar in ruzie, tegenstrijdigheden stapelden zich op, veroorzaakt door de stress en de ontgoochelingen. Tom en Bill ervoeren dit niet zelden, konden het fijne ervan niet begrijpen, maar voelden hoe hun 'goden' – hun ouders – helemaal geen goden leken te zijn, maar gewone mensen zoals zovele in hun miserie te zien zijn op televisie. Zij waren kinderen als alle andere kinderen. Zij waren zeer gevoelig voor alles wat rond hen gebeurde. Kinderen speuren sneller dan volwassenen welke stemming heerst. Zij zijn een open vat en reageren op de impulsen die op hen afkomen. Hun intenser vermogen om gevoelens op te vangen, brengt hen vaak in interne droefheid. Kinderen die ongelukkige situaties moeten doorstaan, treuren in zichzelf. Zij durven het echter niet uiten, zij durven er niet over te spreken, niet zelden omdat ze radeloos zijn, omdat zij niet begrijpen dat hun 'goden' ook maar gewone mensen zijn. Zij kroppen veel op. Zo is elk kind. Maar bij het ene blijven indrukken langer hangen dan bij een ander kind. Bill en Tom waren gewone kinderen en ondergingen dan ook al die ervaringen.

In dat jaar 1998 zagen vader en moeder Kaulitz het niet meer zitten. Zij scheidden. Moeder trok met haar kinderen naar een klein dorpje in Sachsen-Anhalt, naar Loitsche op een twintig kilometer van Magdeburg. Dat dorpje telt nauwelijks 600-700 inwoners. De meesten werken er in de kalizout-ontginning. Het dorp bestaat uit een aantal huizenblokken voor werkenden, voor arbeiders uit de zoutontginning. De familie Kaulitz trok in een oud appartementsgebouw, een grauwe blokkendoos zoals er tienduizenden staan in de oude DDR. Bill en Tom werden naar de school van Magdeburg gestuurd. Dat betekende niet meer opstaan rond 7 uur en tegen 7.30h op school in Leipzig zijn, maar nu was het opstaan om 5.30h en zorgen om tijdig de bus te hebben naar het twintig kilometer verder gelegen Magdeburg. Moeder leerde een andere man kennen, die werd hun stiefvader.

Tokio Hotel
grootbeeld
Fotobron: bravo.de

"Schrei so laut du kannst!" bevrijd Bill zich van opgekropte gevoelens enkele jaren nadat de eerste band ontstond was in 2000

Bill schrijft zijn eerste bekende song, negen-tien jaar oud.

Het kinderleed werd door de scheiding niet minder, integendeel. Zij begrepen het nog niet - konden dat als kinderen ook niet - maar ondergingen het wel... tot het voor Bill teveel werd. Hij kon het niet meer aan, en moest het kunnen uitflappen. Dat was zijn reactie, zijn weg om met de spanningen om te gaan. "Schrei! Schrei!", roep het uit, smijt het van jou weg! Dat werd zijn instelling.

Hun stiefvader wou hen gelukkig maken. Hij wou hen beschermen tegen de grauwheid van de doordeweekse dag. Hij wees hen erop, dat ze de mouwen moeten oprollen. Hij verklaarde hen hoe zoveel jongeren zelfs van 13 jaar mislopen, aan de drugs geraken, zuipen tot het niet kan kan. En dat alles omdat ze de energie niet vinden om de mouwen op te stropen. Televisiebeelden van het alledaagse nieuws prentten die waarschuwingen van hun stiefvader dieper en dieper in hun geheugen. Zij beseften dankzij hun stiefvader, dat ze hun diepe ongelukkige gevoelens van zich moeten afschudden, om niet te verworden tot wat zovele jongeren in het grauwe Oost-Duitsland te wachten stond. Hij wou hun talent voor muziek stimuleren en spoorde hen aan meer samen te zingen en te musiceren. Dat zou het leven als kind, als kleine op de drempel van het beginnen op te groeien aangenaam maken. En zo schreef Bill zijn eerste bekende song "Grauer Alltag", "Grauwe doordeweekse dag".

Het kind van negen tot tien jaar had zijn weg gevonden om spanningen weg te blazen: songs schrijven. En Tom gaf zijn beste op de gitaar. Luid en wild klonk het, een "Schreeuw" een noodkreet als het ware. En het deed beiden goed. Hun stiefvader had de juiste snaar bij hen getroffen. Zij voelden zich bevrijd na zulke song. "Grauer Alltag" klinkt als volgt:

LINKS
Tokio Hotel   webpresence

Tokio Hotel   oorspronkelijke website

bravo   weekblad dat Tokio Hotel lanceerde

Universal Music Group   huidig contract Tokio Hotel

Tekst van de songs   Nederlandstalig

laut.de   zeer ruime informatie over Tokio Hotel

Fanclub   Nederlandse Fanclub

Fanclub   noemt zich de officiële fanclub

Fanclub   Tokio Hotel Community

Fanclub   Fan Blog

Fanclub   Franse Fanclub

Fanclub   lijst van fanclubs

Tokio Hotel   Nederlandse informatie-websute

Spelen online   Tokio Hotel spelen

MP3's   mp3raid.com

MP3's   bij Kohit.net

stupidedia   ridiculisering Tokio Hotel

Ihr könnt doch alle etwas tun,
[Juliie kunnen toch allemaal wat doen,]
Bevor wir auf der Straße sitzen,
[vooraleer het te laat is en we op straat zitten]
Noch keine Zeit euch auszuruhen,
[Er is nog geen tijd om uit te rusten, te luieren]
Schon keine Dinge die uns nützen
[Nog zijn er geen dingen (uiterlijke omstandigheden) die ons uitnutten]

Ein Joint mit 13 ist normal,
[Een joint met 13 lijkt al normaal]
Auch rauchen ist schon fast banal,
[Ook roken is zo goed als banaal]
Sich zu betrinken noch dazu,
[laat staan zich bezuipen]
Wann lässt der Alltag dich in ruh
[Wanneer zal de doordeweekse dag jou rust bezorgen?]

Ja, Bill heeft die tekst zelf bedacht, en waarschijnlijk zal zijn stiefvader de kleine geholpen hebben, om die gedachten te kanaliseren en neer te schrijven. Maar typisch is wel: het zijn in basis de gedachten van Bill en Tom. Het is dat, wat zij ervaren en wat hen duidelijk is geworden, na gesprekjes met hun stiefvader.

Tokio Hotel
grootbeeld
Fotobron: bravo.de

De kinderen hadden hun band opgericht, "Devilisch" en oefenden....

Elf jaar oud: De band "Devilisch" ontstaat

Toen ze elf waren maakten ze een halloweenparty mee. Dat was de laatste mode geworden. Halloween... als gruwels zich op straat bewegen. Dat op zich leek al een afreageer-mogelijkheid. Tom en Bill maakten zich op voor de party bij schoolvrienden. Bill schminkte zich als een echte vampier. "Grauer Alltag" donderde in het lokaaltje. Alle kinderen waren verzot op die song. Tom liet zijn gitaar gillen, Bill gaf het beste van zichzelf, zijn diepste gevoelens smeet hij in het rond. Het succes was begonnen... De andere aanwezige kinderenvoelden zich aangesproken door de oproep van Bill om toch iets te doen, met iets bezig te zijn in plaats van te lullen en te zitten zitten aan de lichtbak! Alle aanwezige kinderen hadden elk ook hun diepe gevoelens, hun kinderleed, elk op zijn of haar manier, de ene meer dan de andere, zij ervoeren ook het lamlendige in Oost-Duitsland, in de restanten van de oude DDR. Bill en Tom zongen het uit, wat zovele kinderen niet durfden zeggen... "Stop te groeien naar drugs en ellende, naar het zich kapot-zuipen vooraleer men groot is..." schreeuwde Bill het zaaltje in. "Schrei, Schrei!".

Op die party waren twee andere jongens bijzonder in de wolken. "Dat is kei-tof, wat jullie zingen!" De ene is Gustav Schäfer, een jaartje ouder dan de tweeling, leert muziek in Magdeburg. De andere ook. Hij is Georg Listing, twee jaartjes ouder. Die vier vormden van dan af een band. "Cool, dat is echt duivels, wat jullie roepen," was het enthousiasme van Gustav en Georg. Duivels... zij noemden hun kinderband: "Devilisch" (Duivels).

Met het uitschreeuwen van hun gevoelens, met het geweldvol oproepen tot bezigheid in plaats van lui te lullen, werd de basis gelegd voor een nieuwe cultuur: "Schrei so laut du kannst," en bevrijd je! Zijn vampiervermomming, zijn zwarte schmink rond de ogen, onderstreepte zijn roep: de "kindergothic" kreeg gestalte!! Bill zou er als kleine jongen zijn handelsmerk van maken. Dat werd de leidraad in hun boodschap die Bill en Tom nu – anno 2008 - reeds in heel de wereld verspreiden. En overal, weze het in Brussel, weze het in Rotterdam, weze het in New York... overal worden jonge opgroeienden of kinderen op de drempel van het opgroeien aangesproken door hun boodschap.

Jongens van de leeftijd 8-13 jaar komen daar niet voor naar een concert. Dat past niet in de mentaliteit van een jongen op die leeftijd. Maar zij zijn wel aangesproken. Meisjes zijn anders. Zij zijn meer dan jongens gevoelig voor alles rond hen. Zij staan sneller op de drempel van het rijp-worden en voelen reeds op de leeftijd van 8-13 in tegenstelling tot jongens de nood om hun gevoelens uit te wisselen met vriendinnetjes. Zij komen graag samen en trekken naar daar, waar Bill en Tom precies dat zingen met het geweld en de uitbarsting van gevoelens , wat hen aanspreekt, wat hen identificeert met henzelf. In 2001 – de tweeling was 11-12 jaar - liepen de meisjes in Magdeburg reeds storm voor Bill en Tom, die optraden in kleine zaaltjes of op school

Morgen zien we hoe de muziekbusiness de twee ontdekte...

 

TOKIO HOTEL
Bevrijd u van lamlendigheid!   (10 maa 2008)

Er is geen weg terug.   (11 maa 2008)

Succes en toch stijlloos   (12 maa 2008)

Pro en contra   (13 maa 2008)

Spring nicht!   (14 maa 2008)

18:21 Gepost door Sebastian in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tokio hotel, band, kindergothic, kinderleed |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.