02-03-08

Reeks over de Weimarrepubliek

weimar
Weimarrepubliek

De doodsstrijd van de democratie

Nevenstaand plakkaat van de socialisten, de sociaal-democraten, geeft het beste weer, hoe Duitsland zwalpte in de jaren tussen de twee wereldoorlogen: de Weimarrepubliek. Zwalpen is hier het gepaste woord. In deze periode van 1919 tot 1933 lagen vier politieke strekkingen dwars op elkaar en bepaalden de pogingen tot opgang van de democratie en uiteindelijk ondergang van de democratie. Twee strekkingen werkten relatief goed met elkaar samen: aan de linkse kant de socialisten (SPD) die zich de ware democraten noemden, en aan de rechtse kant de conservatieven (Zentrum) die eigenlijk meer aan het oude keizerrijk bleven hangen dan aan democratie, en de liberalen die zich gelijk aan de conservatieven opstelden. Uiterst links van de socialisten bewoog zich de derde strekking: de communisten (KPD) die radicaal een democratie verwierpen en een radenrepubliek (sowjetrepubliek) naar het voorbeeld van Moskou nastreefden. En uiteindelijk vormden de nationalisten en nationaal-socialisten van Hitler de vierde strekking, die het uiteindelijk zou halen... Zij streefden evenmin een democratie na en dwongen een dictatuur op. Maar niet alleen de tegenstellingen tussen de vier politieke strekkingen leidden tot de agonie van de jonge Duitse democratie. Een ware leidraad doorheen deze jaren is het Verdrag van Versailles, vredesregeling na de Eerste Wereldoorlog. waarvan de gevolgen loodzwaar doorwogen. En een al even noodlottige leidraad is de grondwet van de Weimarrepubliek die de val van de ene regering na de andere mogelijk maakte. Boven dat alles kwam dan nog de beurscrash van New York, die het spel van Hitler in de hand werkte.

Morgen maandag gaan we de laatste week in met deze reeks berichten over de Weimarrepubliek. De laatste drie jaren zullen gekenmerkt worden door de totale ondergang van de democratie in Duitsland. In niet geringe mate zal rijkspresident Paul von Hindenburg verantwoordelijk zijn voor de dood van de democratie. Hij zal geleid worden door de camarilla, een enge kring van raadgevers die alles behalve democratisch ingesteld zijn en mogelijke meerderheden in het parlement terzijde drukken om hun spel te spelen, tot het te laat wordt om nog functioneerbare meerderheden op te bouwen.. Ook corruptie inzake grootgrondbezit, de beurskrach in New York en intriges zullen een niet te onderschatten rol spelen. De rijkspresident zal de ene bedenkelijke beslissing na de andere nemen, gemachtigd door de grondwet van de republiek die alle poorten openlaat voor een dictatuur. En dat laatste wist Adolph Hitler al te zeer. In deze drie laatste jaren van de Weimarrepubliek zal hij geschikt het spel van de camarilla zijn gang laten gaan, en dan... dan slaat hij toe en de wereld zou definitief van gezicht veranderen...

18:04 Gepost door Sebastian in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: weimarrepubliek, democratie |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.