29-02-08

Een misdadiger straffen, en wat nadien?

Alcatraz
grootbeeld

Alcatraz, de wel beroemste Amerikaanse gevangenis.
Misdaad

Opsluiting en daarmee basta?

Misdaad moet gestraft worden. Dat werkt positief naar het slachtoffer toe, en kan misschien positief werken naar de misdadiger toe. Maar helpt men een misdadiger na zijn straf sowieso?

Brengt opsluiting in het gevang een oplossing voor zowel de misdadiger als voor het slachtoffer (indien er een slachtoffer is)? Dat is een moeilijke vraag.

Gezien vanuit het slachtoffer, zou elkeen vanuit zijn of haar persoonlijke instelling wellicht een straf willen zolang hij of zij nadeel ondervind van die misdaad. Dat kan voor de misdadiger levenslange straf betekenen zonder hoop om ooit een nieuwe kans in de samenleving te krijgen. Het slachtoffer zal in dat geval immers ook levenslang met de gevolgen opgescheept zitten. Er is in een democratie echter de mogelijkheid om een beslissing in verband met sancties over te laten aan de vertegenwoordigers uit de samenleving. Deze volksvertegenwoordigers kunnen wetsvoorstellen doen. Daar zijn een aantal voordelen aan verbonden. Het slachtoffer hoeft zich niet te bekommeren om de misdadiger gezien de samenleving die taak op zich neemt. Mogelijk zal de benadeelde daardoor sneller uit die deprimerende rol van 'slachtoffer' geraken, zich met de tijd neerleggen bij de opgedane schade en een nieuwe bron van energie vinden om het leven weer aan te knopen.

Gezien vanuit de misdadiger, zou hij mogelijk - zo snel als het kan - witgewassen willen worden, of bereid zijn een straf te ondergaan maar dan met de mogelijkheid om een nieuwe kans te bekomen in de samenleving. Ook hier speelt in een democratie de vertegenwoordiger uit de samenleving een belangrijke rol. Volksvertegenwoordigers kunnen de strafmaat vastleggen los van de emotionele reacties van het slachtoffer. Daardoor heeft de misdadiger een werkelijke kans om een twee vernieuwde stap in de samenleving te wagen.

Een makkelijke en snel besloten straf is opsluiting. Opsluiting betekent beroving van de vrijheid om zich in de samenleving te bewegen. Wordt een misdadiger er beter door? Dat is een heel andere vraag... Een aantal onder hen zal mogelijk die vrijheidsberoving als een echte straf ervaren en alles doen om zich dat nooit een tweede maal te doen overkomen. Weer anderen zullen met de beste intenties opnieuw in de samenleving treden, maar zullen hervallen door de verlokking. Weer anderen ervaren de opsluiting als een tijdelijke 'pech' en wachten het beschikte moment van de vrijheid af, slaan dan weer toe. Hier stelt zich de vraag of een zuivere opsluiting wel het ideale middel is. Is er met andere woorden geen mogelijkheid om een ex-misdadiger kort voor zijn vrijlating te begeleiden, niet alleen ter re-integratie in de samenleving, maar ook om hem psychisch te begeleiden zodat hij de grond van zijn daad begint in te zien en vanuit zijn eigen persoonlijkheid het misdadige in hem afbouwt? Met andere woorden: een therapie? Het slachtoffer krijgt toch ook een therapie, indien het daarom vraagt? Is dat geen echte 'menselijke' hulp voor zowel het slachtoffer als voor de misdadiger (na zijn straf)?

ROND DIT THEMA
Gevangenis   en statistiek er rond

Tegenwoordig laat men een vrijgelaten ex-misdadiger op psychisch vlak aan zichzelf over. Enkel indien hij er zelf naar vraag, zal hij een therapie krijgen. Is het onmogelijk om dergelijke persoon een therapie op te dringen? Een slachtoffer kan een therapie vragen. Doet het dat niet, dan wordt daardoor in regel de samenleving nog steeds niet geschaad. Maar een ex-misdadiger die geen therapie vraagt, loopt een aanzienlijk risico te hervallen waarbij de samenleving wel geschaad wordt. Is het dan niet de verantwoordelijkheid van de samenleving om die persoon verplicht te laten theraperen? Vele psychiaters, psychologen en therapeuten zullen dat afwijzen, omdat therapie onder dwang niets opbrengt. Wellicht hebben zij daarin gelijk, maar dan stelt zich een andere vraag. Kan de samenleving een ex-misdadiger een tweede kans geven indien hij weigert zijn 'probleem' aan te pakken? Het is in het raam van het bovenstaande dan ook een noodzaak om elke straf te laten volgen door een therapeutische behandeling, zoniet mag de ex-misdadiger niet terugkeren in de samenleving. Hij heeft dan ook de keuze: kiezen voor therapie of opgesloten blijven...

Bovendien: wordt het opsluiten niet al te vaak doorgevoerd als een 'gemakkelijkheidsoplossing'? In Duitsland zijn er jaarlijks ongeveer 7 gevangene per 10.000 inwoners. In België zijn er dat 9 per 10.000, in Nederland 12 per 10.000 en in de USA 751 per 100.000. In dat laatste geval betekent dit dat bijna 1 % van de Amerikaanse bevolking! Het gaat daar om jaarlijks 2,25 miljoen mensen. Kan men beweren, dat de misdadigheid in de USA dan ook honderdmaal hoger ligt dan in onze landen? Waarschijnlijk is dat helemaal niet het geval. De statistiek wijst er dus op, dat gevangenisstraf in een aantal landen al te gemakkelijk toegepast wordt... lang niet steeds met efficiënt gevolg

15:39 Gepost door Sebastian in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: misdaad, slachtoffer, gevangenis, opsluiting, therapie |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.