31-01-08

De opmars van oud-communisten

Gregor Gisy
grootbeeld
Fotobron: focus

Gregor Gisy, een van de voormannen der oude SED uit de opgedoekte DDR, stichter van de PDS, communistische partij na de hereniging 1990, en boegbeeld van Die Linke (ontstaan uit de PDS)
Politiek

Angst voor communisten?

De oud-communisten (Die Linke) rukken op in de westelijke deelstaten. Wat is de basis van hun succes en wat is het gevolg?

De verkiezingen in de deelstaten Hessen en Niedersachsen hebben het politieke landschap in Duitsland ernstig verstoord. Wat velen in de westelijke deelstaten vreesden is waar geworden: de oud-communisten zijn in opmars en veroveren de West-Duitse Landtage (parlementen).

Die Linke vormen het extreem links in Duitsland. Velen onder de partijleden van Die Linke zijn oud-communisten uit de SED. Die SED was de eenheidspartij in het communistische Oost-Duitsland. Deze partij bestaat niet meer. Dat is ook logisch, gezien een eenheidspartij per definitie andere partijen uitsluit en leidt tot een totalitaire staat zoals de DDR er een was. De communisten uit de verdwenen DDR moesten zich na de hereniging van beide Duitslanden wel aanpassen aan de nieuwe situatie: zij moesten andere politieke partijen naast zich dulden. Daardoor waren ze sinds 1990 voor het eerst blootgesteld aan concurrentie. Dat leidde tot het afzwakken van hun harde communistische standpunten. Zij verschuilden zich plots achter een democratie-aangepast masker. Totalitarisme, almacht van een enkele partij, het opdringen van eigen ideologie... het werd allemaal begraven, neen... niet begraven, wel veilig opgeborgen. In de plaats ervan kwamen de accenten veel zwaarder dan tevoren liggen op staatssubsidies, torenhoge dekking van sociale uitkeringen, re-nationalisering van basis-ondernemingen zoals telefonie, stroom, gas, water, openbaar vervoer. En kijk: hoezeer halen zij succes bij hen die zich het slachtoffer voelen van de deels afgebroken sociaalstaat in het westen en van de kapitalistische opmars?

Ja, ze hebben zich vermomd, net zoals extreem rechts. Na het einde van de nazi-jaren moesten de neonazi's en andere nationalistische krachten ook hun diepste eigenheden terzijde schuiven, veilig opbergen. Ook zij waren in hun tijd een eenheidspartij en konden daardoor hun gedachtengoed van racisme en antisemitisme opdringen. Met het einde van de wereldoorlog moesten ook zij plots concurrentie dulden, moesten ook zij zich aanpassen en kiezers proberen te vangen. Zij verschuilden zich dan maar achter pseudo-patriottistische slogans (nationalisme) en vooral achter het creëren van een gevoel van onveiligheid. En kijk: hoezeer halen ze succes bij de agressievere jongeren en de anti-democraten?

En wat nu? Men kan de oud-communisten niet meer wegcijferen. Men zal er mee moeten leren leven in de westelijke deelstaten. Reeds in drie deelstaten uit het westen zijn Die Linke in de Landtag (parlement) gekomen: Bremen, Niedersachsen en Hessen. En mogelijk (waarschijnlijk) zullen ze op het einde van februari ook hun intrede doen in de landtag van Hamburg. Dat zijn dan vier veroverde burchten in het westen. Laten we even kijken waar zij een vinger in de pap hebben:

  • oosten: Mecklenburg-Vorpommern, 3de grootste partij
  • oosten: Brandenburg, 2de grootste partij
  • oosten: Berlijn, 3de grootste partij
  • oosten: Sachsen-Anhalt, 2de grootste partij
  • oosten: Sachsen, 3de grootste partij
  • oosten: Thüringen, niet in de Landtag
  • westen: Schleswig-Holstein, niet in de Landtag
  • westen: Niedersachsen, kleinste partij
  • westen: Hamburg, niet in de Landtag
  • westen: Bremen, 4de grootste partij
  • westen: Nordrhein-Westfalen, niet in de Landtag
  • westen: Rheinland-Pfalz, niet in de Landtag
  • westen: Saarland, niet in de Landtag
  • westen: Hessen, kleinste partij
  • westen: Bayern, niet in de Landtag
  • westen: Baden-Württemberg, niet in de Landtag

De oud-communisten komen aldus niet voor in de oude DDR-deelstaat Thüringen en (nog niet) in 7 van de 10 westerse deelstaten. Wat is nu het verschil tussen Die Linke in de oostelijke en in de westelijke deelstaten? In de oosteliijke teren zij op de restanten van de SED uit de oude DDR. Zij hebben er een relatief vaste voet aldus. In de westelijke deelstaten is hun positie geheel anders. Daar teren zij van de proteststemmen der kiezers. Dat maakt hen heel fragiel en geeft hen geen enkele kans op stabiliteit. Het is dan ook te verwachten, dat zij in het westen alleen zolang in de parlementen meepraten, tot de vrij extreme kapitalistische en neoliberale strekkingen van de CDU-CSU door de tand van de tijd zullen afgezwakt worden (indien dat überhaupt zou gebeuren).

ROND DIT THEMA
De machtshonger van Die Linke   artikel in Der Spiegel

De machtshonger van Die Linke   artikel in Focus

Opkomst van Die Linke   artikel in Die Welt

Angst voor Die Linke   artikel in Süddeutsche Zeitung

Angst voor Die Linke   artikel in Frankfurter Allgemeine Zeitung
Ondertussen maken Die Linke het de regeringen van de westelijke deelstaten zeer moeilijk. Daar slaan de klassieke partijen er haast niet meer in om een coalitie te vormen. Geen van de grote partijen kan er nog voldoende stemmen halen om met een kleinere partij samen een meerderheid te vormen, tenzij een coalitie van de twee grootste partijen CDU en SPD. Maar dergelijke coalitie is haast altijd gedoemd om te mislukken op korte of middellange termijn, gezien de ideologiën van beiden ver uit elkaar liggen. Dat zien we trouwens in de huidige bondsregering. In de oostelijke deelstaten heeft men dat probleem van moeilijke coalities niet. Daar immers zijn Die Linke overwegend de tweede en derde grootste partij, waardoor coalities van een andere grote partij met kleinstjes makkelijk de meerderheid halen in de lokale parlementen.

Het is enkel maar te hopen en te hopen, dat de proteststemmen van de kiezers niet zullen leiden tot een vergroting van de communistische aanwezigheid in westelijke deelstaten. Dan immers zouden zij hun visies van grotere staatssubsidies en zwaardere sociale uitkeringen ten laste van de staatskas meer kunnen doordrukken, waardoor die deelstaten dan verzeilen in hopeloze schulden. Dat zien we trouwens in de stadstaat Berlijn. Deze is de enige deelstaat waar de communisten mede aan de macht zijn in de regering (samen met de socialisten). En kijk maar: Berlijn is de deelstaat met de grootste schulden. Ja, rechtvaardige sociale uitkeringen en rechtvaardige lonen voor de werkende bevolking zijn nodig, maar niet in excessen zoals de oud-communisten het zich wensen.

09:56 Gepost door Sebastian in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: communisme |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.